"Frankrijk, dat de afgelopen jaren is uitgegroeid tot het gidsland van de oude muziek, heeft überprotestant Bach omarmd. Dirigent Raphaël Pichon trok met zijn ensemble Pygmalion een geweldige set zangers aan. Wie in een stuk waarvan iedere noot tien keer is omgekeerd nog zo kan verrassen, behoort tot de groten. En wie alleen al het openingskoor beluistert, moet vaststellen dat Pichon aardig groot is. De betrokkenheid van de zangers, de verwevenheid van de twee koren die echt in gesprek zijn: urgenter krijg je het niet. Alles beweegt: Pichon laat de violen dansen en houdt de middenstemmen goed hoorbaar. Ook heel sterk: die koorklank in de passages waarin het koor de rol van bloeddorstig volk op zich neemt. Dit is geen groepje verveelde Twitteraars, maar een bus opgeladen Capitoolbestormers: zó klinkt rauw lusten. De accuratesse is bewonderenswaardig. Stéphane Degout is een charismatische Christus, Julian Prégardien de gedroomde verteller." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren(!!))
"René Jacobs, an excellent alto, is featured here with Ensemble 415. The recording contains three cantatas: BWV 35, BWV 53 (which is spurious, and was probably written by G. M. Hoffman), and BWV 82, one of Bach's best-known cantatas, which is usually sung by a bass or baritone. In the liner notes, it is pointed out that a version of this cantata exists for alto, though it is scored for flute instead of oboe. Jacobs gets the best of both worlds, singing this fine work in his range and keeping the excellent oboe. This disc is a paradox: with some excellent singing and music, it features very harsh sound, with little warmth or depth. The unflattering acoustics of the church where these works were recorded detracts somewhat from the two orchestral movements in BWV 35." (musicweb-international.com)
"The seven compositions commonly called works for lute by Johann Sebastian Bach, despite more than a century of studies, do not seem to want to completely reveal the mystery of their birth, of their real instrumental destination and of Bach’s decidedly abstract concept of the instrument, the lute, which in its latest evolution continued after almost three centuries of glory to attract the attention of the highest musical lineage. The mystery did not distance the interpreters from these compositions, which Bach did not collect in a single cycle, as he did for the works for solo violin and cello, and indeed it has made them perhaps more stimulating, especially if we consider that in the turn of seventy years the lute was destined to disappear from the music scene. (...)" (prestomusic.com)
"Wéér al die lof voor Raphaël Pichon, maar goed, een mooiere "Johannes-Passion" is bijna niet denkbaar. Pichon verzamelt vijfsterrenrecensies. Na zich op slimme conceptalbums te hebben gestort, pakt hij het ene na het andere geijkte meesterwerk aan, en dat bevalt de recensenten wel. Pichon is in zijn benadering – theatraal en altijd bereid iets toe te voegen – een zoon van René Jacobs, wat hem onderscheidt is hoezeer hij een koor één kan laten worden met zijn slag. Pichon duwt en trekt niet, is ook geen fermatefetisjist: zijn acceleraties voelen volkomen organisch aan. Als een noot wordt uitgerekt (zoals op het woord ‘Ewigkeit’), is er altijd een relatie met de tekst. Ook in Bachs listigste harmonieën blijven de akkoorden van de zangers perfect gestemd. Julian Prégardien is soeverein als Evangelist. Een echte zanger, die zijn coloraturen body geeft en zijn topnoten moeiteloos de zaal in slingert." (de Volkskrant; 5 uit 5 sterren)
"De Fransman Raphaël Pichon is de spannendste Bachdirigent van onze tijd. In 2022 scoorde hij al vijf sterren met zijn kijk op de Matthäus-Passion. En nu ligt er zijn album met Bachs Mis in b-klein, oftewel de Hohe Messe. In het boekje omschrijft hij Bachs mis als ‘een kreet van de gehele mensheid’, geslaakt door een componist die ‘het universele omhelst’. Pichon maakt warme, soepele materie van het Kerklatijn. Het levert verbluffende passages op in de koorzang. Een gloria schalt van harte, een osanna stuitert enthousiast. Bij Et incarnatus est, over de mysterieuze menswording van God, zweven de zangers haast sprakeloos voorbij. Open of gemoffeld, de kleurenwaaier van Pygmalion is eindeloos. Zelfs in het barokorkest hoor je Pichons tekstbesef terug. Neem de gehamerde accenten in het Crucifux: zo spijker je Jezus aan het kruis. Ook de vocale solisten tilt hij op. De doordringende alt van Lucile Richardot maakt van het Agnus Dei een sensatie. We staan perplex." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren!)
The teenaged Yehudi Menuhin’s Bach concerto recordings were first transferred to CD by EMI in the late 1980s and have also surfaced on numerous independent labels. EMI’s excellent new restorations reveal more of what was on the bygone 78s, but no amount of sonic surgery can cover up the original drab, musty engineering. Menuhin’s sure instinct for Bach and sweet, communicative sonority permeate throughout the A minor and E major concertos. The violinist’s mentor Georges Enescu guides the raggedy Paris Symphony forces with a heavy, prosaic hand. The textures considerably lighten when Pierre Monteux assumes the podium, and Enescu takes up his fiddle to join his young charge in the popular D minor “Double” Concerto. Student and teacher are so much on the same wavelength that it’s hard to ascertain who’s playing without a scorecard. Of the numerous Menuhin Bach Doubles on the market (legit or otherwise), none match this earliest version’s palpable sense of occasion. (...) (classicstoday.com)
Opname: 2008
Registratie van een concert, opgenomen in 1981 in de Stiftskirche te Waldhausen. .
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
