"Frankrijk, dat de afgelopen jaren is uitgegroeid tot het gidsland van de oude muziek, heeft überprotestant Bach omarmd. Dirigent Raphaël Pichon trok met zijn ensemble Pygmalion een geweldige set zangers aan. Wie in een stuk waarvan iedere noot tien keer is omgekeerd nog zo kan verrassen, behoort tot de groten. En wie alleen al het openingskoor beluistert, moet vaststellen dat Pichon aardig groot is. De betrokkenheid van de zangers, de verwevenheid van de twee koren die echt in gesprek zijn: urgenter krijg je het niet. Alles beweegt: Pichon laat de violen dansen en houdt de middenstemmen goed hoorbaar. Ook heel sterk: die koorklank in de passages waarin het koor de rol van bloeddorstig volk op zich neemt. Dit is geen groepje verveelde Twitteraars, maar een bus opgeladen Capitoolbestormers: zó klinkt rauw lusten. De accuratesse is bewonderenswaardig. Stéphane Degout is een charismatische Christus, Julian Prégardien de gedroomde verteller." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren(!!))
"Wéér al die lof voor Raphaël Pichon, maar goed, een mooiere "Johannes-Passion" is bijna niet denkbaar. Pichon verzamelt vijfsterrenrecensies. Na zich op slimme conceptalbums te hebben gestort, pakt hij het ene na het andere geijkte meesterwerk aan, en dat bevalt de recensenten wel. Pichon is in zijn benadering – theatraal en altijd bereid iets toe te voegen – een zoon van René Jacobs, wat hem onderscheidt is hoezeer hij een koor één kan laten worden met zijn slag. Pichon duwt en trekt niet, is ook geen fermatefetisjist: zijn acceleraties voelen volkomen organisch aan. Als een noot wordt uitgerekt (zoals op het woord ‘Ewigkeit’), is er altijd een relatie met de tekst. Ook in Bachs listigste harmonieën blijven de akkoorden van de zangers perfect gestemd. Julian Prégardien is soeverein als Evangelist. Een echte zanger, die zijn coloraturen body geeft en zijn topnoten moeiteloos de zaal in slingert." (de Volkskrant; 5 uit 5 sterren)
"The seven compositions commonly called works for lute by Johann Sebastian Bach, despite more than a century of studies, do not seem to want to completely reveal the mystery of their birth, of their real instrumental destination and of Bach’s decidedly abstract concept of the instrument, the lute, which in its latest evolution continued after almost three centuries of glory to attract the attention of the highest musical lineage. The mystery did not distance the interpreters from these compositions, which Bach did not collect in a single cycle, as he did for the works for solo violin and cello, and indeed it has made them perhaps more stimulating, especially if we consider that in the turn of seventy years the lute was destined to disappear from the music scene. (...)" (prestomusic.com)
"Hopkinson Smith makes such a good case for Bach's Sonatas and Partitas on the lute that his recording is arguably the best you can buy of these works - on any instrument. Bach's student Johann Friedrich Reichardt wrote that Bach often played the Sonatas and Partitas for solo violin on the clavichord, fleshing out their essentially skeletal textures, though if he ever wrote any of this down it has not survived. Hopkinson Smith is the supreme 'poet' of the lute, and it is without hesitation that I count this recording as, for me, the finest I have heard of these works, on any instrument. The natural resonances of the lute assist the continuity of the lines and the recording itself preserves them without turning them into 'sonic soup'. If you fail to share my experience the loss will be yours!" (gramophone.co.uk)
"De Fransman Raphaël Pichon is de spannendste Bachdirigent van onze tijd. In 2022 scoorde hij al vijf sterren met zijn kijk op de Matthäus-Passion. En nu ligt er zijn album met Bachs Mis in b-klein, oftewel de Hohe Messe. In het boekje omschrijft hij Bachs mis als ‘een kreet van de gehele mensheid’, geslaakt door een componist die ‘het universele omhelst’. Pichon maakt warme, soepele materie van het Kerklatijn. Het levert verbluffende passages op in de koorzang. Een gloria schalt van harte, een osanna stuitert enthousiast. Bij Et incarnatus est, over de mysterieuze menswording van God, zweven de zangers haast sprakeloos voorbij. Open of gemoffeld, de kleurenwaaier van Pygmalion is eindeloos. Zelfs in het barokorkest hoor je Pichons tekstbesef terug. Neem de gehamerde accenten in het Crucifux: zo spijker je Jezus aan het kruis. Ook de vocale solisten tilt hij op. De doordringende alt van Lucile Richardot maakt van het Agnus Dei een sensatie. We staan perplex." (Volkskrant; 5 uit 5 sterren!)
Opname: 2008
Registratie van een concert, opgenomen in 1981 in de Stiftskirche te Waldhausen. .
'Normaal' is Perahia's favoriete Bachwoord. 'Natuurlijk, de noten zijn niet normaal. Wat ze uitdrukken, is niet normaal. En toch moet Bachs muziek klinken als de normaalste zaak van de wereld, als de troostrede van iemand die het menselijk tekort begrijpt.' (opgetekend uit de mond van Perahia door Guido van Oorschot, Volkskrant) In juni 2017 treedt Perahia op in de serie Meesterpianisten van het Concertgebouw, Amsterdam. "Perahia speelt de zes Franse suites met een ideale synthese van kleuren en lijnen. De piano is bij hem geen surrogaat van het klavecimbel. Hij benut de mogelijkheden van het moderne instrument in een licht en helder spel van klank en beweging. De interpretatie is tot in de fijnste finesses doordacht, maar doet toch geen moment steriel of gekunsteld aan, onder meer door subtiele variaties in de herhalingen. Bach als medicijn voor de ziel, niet alleen voor de pianist, maar ook voor de luisteraar." (Eddie Vetter, Klassieke Zaken)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
