"Voor liefhebbers van haar stem is het geen verrassing dat Ane covers zingt; dat doet ze met enige regelmaat. Die liefhebbers weten ook dat het niet alleen haar stem is waarmee ze zowel haar eigen nummers als covers een zekere magie geeft. Het is de klank van haar stem, het is de rust die Ane in muziek weet te leggen, het is het tegelijkertijd je de muziek in trekken die je in veel gevallen al kent en die zij dan toch net anders weet weer te geven. Dat doet zij met verve, zó overweldigend goed dat je de titel van het album ook ineens gewoon voelt. Portrayals, portretten. Ane heeft prachtige portretten gemaakt. Het zijn haar favoriete covers die je hier beluistert en ze zijn stuk voor stuk niets minder dan bloed- en bloedmooi. Grote kans dat je de originele nummers herkent, maar zó vertolkt als door Ane, zó een nieuw leven gegeven, zó mooi vind je covers maar zelden." (Written in Music)
Wie heeft dat vroeger niet gedaan, een (romantisch) cassettebandje maken voor degene waarop je verliefd was, met daarop je favoriete songs waarvan je vooral vind dat hij/zij dat moest horen! Later werden dat gebrande CD'tjes en tegenwoordig stuur je gewoon een Spotify playlistje door! Gemak dient de mens! Ook Ane Brun maakte recentelijk zon tape voor haar toenmalige vriend; het inspireerde haar tot dit album vol romantische covers! Nu heeft ze in het verleden al vaker covers gespeeld en soms ook opgenomen, zoals "Big In Japan" van Alphaville, "True Colours" van Cyndi Lauper, "Halo" van Beyoncé en Arcade Fires "Neigbourhood #1" en speelt ze deze songs ook met enige regelmaat. Nu kiest ze songs van artiesten als Radiohead, Lucinda Williams, Maria McKee, Tom Petty en Nick Cave maar ook van Sade, Mariah Carey en Foreigner. Ze kregen van Ane een eigen prachtige bewerking, gedragen door haar typerende stem en gehuld in fraaie arrangementen, waarmee ze alle liedjes naar zich toe weet te trekken. (bron: V2)\n\n"Wat Ane Brun flikt op "Leave Me Breathless" slaat de grond onder je voeten vandaan. Je kunt je met een coveralbum behoorlijk in de vingers snijden, maar Ane Brun slaagt er com laude-plus in." (Hans van der Maas, Oor)
"Tien jaar geleden bracht de Noorse zangeres het compilatiealbum "Songs 2003-2013" uit om de eerste tien jaar uit haar carrière in kaart te brengen. We zijn tien jaar verder, hoogste tijd dus voor "Songs 2013-2023" en het vieren van haar tweede decennium in de muziek. Deze periode wordt gekenmerkt door grote waardering en bijbehorende prijzen, maar ook door de pandemie waarin ze twee albums uitbracht. Het extraverte album "When I’m Free" uit 2015 wordt zo gecombineerd met het uptempo en elektronische "After The Great Storm" en het meer introverte en intieme "How Beauty Holds The Hand Of Sorrow" - beide uit 2020. Op deze collectie ook een nieuw nummer: "Hand In The Fire" die wellicht laat horen wat de volgende stap voor Brun zal worden. Maar wat vooral de hoofdrol speelt is de prachtige stem van Brun die zowel melancholisch als opgewekt kan klinken." (Platomania)
"Ane Brun koos tijdens de lockdown dit voorjaar voor een verblijf op het Noorse platteland en schreef hier voldoende songs voor twee albums. De eerste verscheen een maand geleden en klonk verrassend vol en elektronisch, de tweede verschijnt nu en klinkt juist verrassend sober. Wat is gebleven is de geweldige stem van Ane Brun, die ook de songs op How Beauty Holds The Hand Of Sorrow weer tot grote hoogten optilt. Het levert in een maand tijd twee albums op van jaarlijstjesniveau. Ane Brun wilde eigenlijk maar één album maken, maar toen de songs vorm kregen en de Noorse muzikante experimenteerde met verschillende instrumentaties, werd snel duidelijk dat het twee, behoorlijk verschillende albums, moesten gaan worden." (De Krenten Uit De Pop)
"De samenwerking met het instrumentale combo Tonbruket, een groep Zweedse topmuzikanten die Brun in 2013 begeleidde op tournee, wordt op "When I'm Free" voortgezet. Brun zocht inspiratie bij DJ Shadow, Portishead, Massive Attack, The Fugees en soortgelijken, die gedurende de tweede helft van de jaren 90 de soundtrack van haar leven vulden. Met de gedurfde voorganger "It All Starts With One" dreef de vanuit Stockholm opererende Noorse singer-songwriter al mijlenver af van het Anglo-Amerikaanse folkidioom, al bleef haar eigenheid wel behouden dankzij de vocale melodievoering en de intimistische sfeer. Elektronischer en bijgevolg radicaler van instrumentatie doet het lichtelijk ondergronds klinkende "When I'm Free" desondanks vertrouwd aan, want het bezonkene en donkere van triphop kenmerken nu eenmaal ook haar persoonlijke stijl." (Geert Henderickx, Oor)
In 2011 werkte Ane Brun mee aan het album New Blood, waarop Peter Gabriel liedjes uit zijn eigen discografie opnieuw opnam met behulp van een orkest. De Noorse zangeres vond dat zo'n bijzondere ervaring dat ze zelf ooit iets soortgelijks wilde doen. Die kans kwam in maart dit jaar, toen ze drie optredens gaf in de Berwaldhallen in Stockholm, thuishaven van het Swedish Radio Symphony orkest en dirigent Hans Ek. Live At Berwaldhallen is al haar derde live-album, maar dankzij de medewerking van het grote orkest en de keus om vooral materiaal van haar laatste, meer ambitieuze studioplaten te spelen, is dat geen bezwaar. Daarnaast komen ook een paar oude favorieten in een nieuw jasje voorbij (To Let Myself Go, This Voice) en een opvallende bewerking van Sonnet 138 (Shakespeare). Het orkest dringt zich zelden op de voorgrond, maar levert wel een substantiële bijdrage. Een geslaagde samenwerking en zeer sfeervol album.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
