"This is a release which will be of great interest to all VW devotees, containing as it does first recordings of two early scores, The Steersman and The Future which were left incomplete by the composer and which have been prepared for performance by Martin Yates. Hugh Cobbe’s notes provide valuable background on all the compositions and I’ve drawn on them in the course of this review. (...) The recorded sound is very good indeed and Dutton have provided good documentation. This is a disc which sheds fresh light on Vaughan Williams’ composing activities around the turn of the twentieth century. As such, it will be of considerable interest to anyone interested in the music of this great composer." (musicwebinternational.com)
De Zesde symfonie in e mineur van de Britse componist Ralph Vaughan Williams werd geschreven tussen 1944 en 1947 en voor de eerste maal uitgevoerd op 21 april 1948 in de Royal Albert Hall door het BBC Symphony Orchestra onder leiding van Sir Adrian Boult. Het werk is geschreven voor een normaal orkest maar met toevoeging van een saxofoon. De symfonie bestaat uit vier delen, maar "each of the first three has its tail attached to the head of its neighbour": 1. Allegro — in het eerste deel is een hoofdrol weggelegd voor de strijkers en houtblazers, maar zij worden steeds meer en meer ondersteund door de koperblazers. 2. Moderato — over het tweede deel schreef Vaughan Williams: "The trumpets start almost inaudibly, but they keep hammering away at their figure for over forty bars, getting louder and louder." 3. Scherzo. Allegro vivace 4. Epilogue. Moderato (wikipedia.org)
"Het Israëlisch/Duitse Piano Duo (en echtpaar) Yaara Tal en Andreas Groethuysen behoren tot de beste pianoduos van dit moment. Op deze opname van februari 2012 schitteren zij met Musikkollegiium Wintthur onder leiding van Douglas Boyd in dit Concert voor twee pianos, waarin Ralph Vaughan Williams de pianos een prachtige kleurrijke en indrukwekkende rol heeft gegeven. Een prachtig spetterend werk geïnspireerd op Bach en Busoni, dat wordt gevolgd door een even indrukwekkend rustgevend klankbeeld van de Vijfde Symfonie waarin Vaughan Williams het Engeland in oorlogstijd beschrijft. Twee contrasterende stemmingen, die hier uitstekend worden uitgevoerd." (Wil Zenhorst, Platomania; cijfer: 7,5)
"Wat dit album van de Kent Sinfonia en dirigent James Ross bijzonder maakt, is dat het grotendeels onbekende orkestmuziek bevat die Vaughan Williams componeerde voor verschillende Shakespeare-producties, variërend van toneel- tot filmmuziek. Vaak gaat het om muziek waarvan slechts fragmenten bewaard zijn gebleven of die in een andere vorm voortleefden. Componist Malcolm Riley bijvoorbeeld reconstrueerde de orkestversie van de Ouverture tot Henry V, die tot nu toe alleen in Vaughan Williams versie voor koperblazers bekend was. Ook stelde hij een suite samen uit de muziek die behoorde tot Shakespeares Henry IV. Op basis van nooit uitgevoerde muziek voor de BBC-radioproductie Richard II, veelal korte afzonderlijke fragmenten, componeerde Nathaniel Lew een meeslepende concertfantasie. Een album dus vol onbekende pareltjes, dat weleens een van de laatste goudmijnen zou kunnen zijn van niet eerder uitgevoerde muziek van Vaughan Williams." (muziekweb.nl)
Voor A Sea Symphony, Vaughan Williams' eerste symfonie, maakte de componist gebruik van teksten van de Amerikaanse dichter Walt Whitman. Vaughan Williams werd op deze poëzie gewezen door niemand minder dan de filosoof Bertrand Russell in Cambridge, 1892. Na een aantal voorstudies ontstond in 1909 Vaughan Williams' symfonische eersteling, met als bezetting: sopraan, bariton, koor en orkest.
Sinfonia Antartica is de bijnaam van de 7e symfonie van Ralph Vaughan Williams. De muziek is gebaseerd op de filmmuziek voor Scott of the Antarctic uit 1947-1948 over de expeditie van Robert Falcon Scott naar de Zuidpool in 1911 en 1912. Vaughan Williams bleef zo gefascineerd door het onderwerp dat hij delen van deze filmmuziek verwerkte in zijn 7e symfonie. De symfonie is geschreven voor orkest, sopraan en vrouwenkoor. De zangers zingen geen teksten, maar gebruiken hun stem als muziekinstrument (vocalise); het orkest is uitgebreid met een groot aantal percussie-instrumenten. In 1952 voltooide Vaughan Williams dit werk. Elk deel heeft een soort ondertitel, waaraan men kan herkennen waar het deel over gaat. De 3e symfonie 'Pastoral' wordt ook wel Williams' oorlogsrequiem genoemd. Hij begon aan dit werk in 1914, in Frankrijk tijdens de Eerste Wereldoorlog. (Bron: Wikipedia).
Dona nobis pacem (geef ons vrede) is een cantate voor sopraan, bariton, koor en orkest. Een betere benaming zou koorsymfonie geweest zijn aangezien de opzet van het werk volledig symfonisch is. De twee solostemmen worden prachtig door elkaar gevlochten en het koor wordt onderverdeeld naar zevenstemmig. Er is een mooie thematische eenheid in elk deel, terwijl er ook ontwikkeling in thematisch opzicht is tussen de delen. Er is sprake van progressie in de muziek; van een "klagelijk" begin naar een heroisch einde bij de tekst "dona nobis pacem". Het werk werd in 1936 voor het eerst uitgevoerd. Flos Campi (Bloem van het veld) uit 1925 is opgedragen aan de Engelse violist Lionel Tertis. Het is een suite voor altviool solo, klein koor en orkest. De tekst is gebaseerd op het lied van Salomo. Hoewel er sprake is van polytonaliteit zijn de melodische lijnen en harmonieën goed te volgen. Beide werken worden uitgevoerd door het koor van Utah University en Utah Symphony Orchestra o.l.v. Maurice Abravanel. (Muziekweb).
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
