"Het EHBO 4tet ontstond op initiatief van Han Bennink in de Roode Bioscoop, al jarenlang een toevluchtsoord voor de geïmproviseerde muziek in Amsterdam. Uiteraard laten de musici bij hun optredens de vrije geest van Misha Mengelberg door de muziek waaien. Vermeldenswaard is ook dat pianist Oscar Jan Hoogland onlangs de Willem Breuker Prijs mocht ontvangen, een terechte toekenning want als geen ander belichaamt deze jonge musicus de kracht en eigenheid van de Nederlandse impro-scene. Opvallend is het uitbundige spel van altsaxofonist Benjamin Herman die zich in deze omgeving buitengewoon op zijn gemak voelt. Sterker nog: waar in zijn eigen formaties allengs een zekere routine en voorspelbaarheid geslopen is, toont hij zich hier van zijn avontuurlijke kant. [Een compositie van] Mengelberg mag uiteraard niet aan het menu ontbreken en zijn "Kwela P’Kwana", opgedragen aan de grote Zuid-Afrikaanse saxofonist Dudu Pukwana, leidt tot een speelplezier zonder weerga waarbij contrabassist en slagwerker Bennink met elkaar een stevig muzikaal gesprek aangaan. Bijna naadloos wordt er daarna overgeschakeld naar Duke Ellingtons ballad "Azure", met een heerlijk schmierende altsaxofoon van Herman. Drummer Bennink pakt breed uit in "verbandtrommel" en Mengelberg zal vanuit de jazzhemel tevreden toekijken bij de dwarse uitvoering van zijn "Hypochristmutfreefuzz", waarmee hij in 1964 geschiedenis schreef met jazzvernieuwer Eric Dolphy. Herman stapt even in de grote schoenen van zijn voorganger en brengt het er heelhuids vanaf. Een geweldig kwartet dat het beste vertegenwoordigt van de Nederlandse geïmproviseerde muziek." (Jazzenzo)
The debut recording from this tentet is comprised of pieces dating back to 1988. the band was created by Paul Termos to explore his own fascinations with the checks ands balances of creating pieces for a large ensemble. The eight pieces here explore some idea of how improvisational, compositional, and aleatoric elements are combined. Everything isn't in its place, but the harmonic elements and polytonal exchange between the saxophones and percussion instruments (piano, drums, vibes), which in turn engage the brass and bass, is nothing short of remarkable. Throughout there is great warmth, humor and vision on the part of both composer and instrumentalists. In places carnival and circus music are juxtaposed free jazz and then ballroom swing and finally hard bop with a harmonic invention that erects and collapses itself as a first foundational precept to something else that's never articulated. The entire process in these pieces is meta-musical; in other words, music about music. (Thom Jurek)|
Album uit 1995 met live-opnamen, gemaakt in het Bethaniënklooster Amsterdam, Theater Kikker Utrecht, MC deSingel Antwerpen en het BIMhuis Amsterdam. "This is a stunning collection of brave new music, the details of which will be worked out for years to come". (Thom Jurek, Allmusic).
"Dutch pianist Guus Janssen is the most purely jazz player on the entire scene in Amsterdam. He can improvise off the cuff with the best of them, but his preferred mode of operation is in solo or trio settings where he is exploring, in much the same way Bud Powell did in his heyday, the underpinnings of jazz structure and harmony. On this trio date with his brother Wim on drums and Ernst Glerum on bass, Janssen moves through 12 compositions with the speed of sheer sound itself. With his deeply wrought and complex harmonic architectures on tunes like "I Mean" and "Zandersloot," as well as "Mist" and the title track, Janssen creates intervallic pressure points where harmony and counterpoint come together to open the tune up from the inside and then string along what's left of the original melody and explore it for its rhythmic possibilities in the elongated invention of tonal interpolation". (Thom Jurek, Allmusic).
"Op straat wordt de contrabas van Ernst Glerum door voorbijgangers vaak een grote viool genoemd. Dat was het uitgangspunt voor het maken van deze CD. Al strijkend zet Glerum de themas neer van een vijftal jazzklassiekers, waarvan Thelonious Monks "Evidence" (1948) de jongste is. Samen met de Amerikaanse pianist Uri Caine is het er Glerum niet om te doen wervelende nieuwe interpretaties van de composities te geven of zich te buiten te gaan aan krankzinnige solos, maar zich te storten op de schoonheid van de klank. En met zijn majestueuze toon slaagt Glerum daar met vlag en wimpel in. Geen lege virtuositeit, maar simpele ontroering. Het getuigt van de rijpheid van een musicus als hij daarin slaagt zonder goedkope middelen, maar door van binnen uit zijn ziel zijn verhaal te doen. Wie luistert naar "I Surrender, Dear" begrijpt hoe gevoelig deze topinstrumentalist in elkaar zit. Caine is vooral dienend aanwezig, want Glerum zelf is de held van deze subliem opgenomen korte CD." (Herman te Loo, Jazzflits.nl)
"Roll up for an entertaining shot of jazz brought in by a trio that creates interesting edifices on the expansive field of improvisation through moves that startle and delight. It all holds together, which in the end is what counts. The prime factor is the interplay. The three read each other so seamlessly that the flow seems magical. Ideas jump out, are picked up and developed. Reedist Daniele DAgaro can spin a phrase, take it into an angular trajectory out of the blue, drummer Han Bennink and bassist Ernst Glerum following his every move and fleshing it out. If there is telepathy, it is strongly pronounced here. And it matters not whether they are playing originals, all of which were written by DAgaro, or dip into standards and pump them with new blood." (Jerry D'Souza, AllAboutJazz)
"Een van de spannendste, toegankelijkste en hardst swingende improvisatietrio's die er zijn. De band speelt zonder setlijst en meandert met vanzelfsprekende souplesse door nummers van onder meer Monk, Powell en Borstlap en spontane improvisaties. Op deze DVD staan uitstekende live-opnamen, in eenvoudig zwart-wit opgenomen. Minstens zo leuk is het letterlijke kijkje in de keuken van Glerum, tijdens een repetitie. Ze leggen haarfijn uit hoe dat nou eigenlijk gaat, improviseren met zijn drieën." (KS, VK)
"Herman (as) heeft zich nooit veel aangetrokken van de scheidslijn tussen bebop en impro. Hier is de fusie ertussen beter gelukt dan ooit. Met Goudsmit (g) en impro-helden Glerum (b) en Bennink (alleen op snaredrum) swingt-ie keihard. De ritmesectie is genadeloos stuwend, Goudsmit freakt en rockt dat het een aard heeft. Herman mengt hoorbaar genietend soepele bebop met vrije knars- en toetergeluiden. Spontaan en creatief komen 't beste van mainstream en impro groovend toegankelijk samen." (K. Schouten, VK)
Contrabassist, bekend van impro-werk (o.a. ICP), hier juist straight en gecomponeerd bezig op een in delen gesplitste CD, varierend van smoothjazz tot klassiek pianotrio tot klassieke romantiek. Speelt zelf vaak meerdere partijen per stuk. In 2009 ontving hij de VPRO/Boy Edgar Prijs. Op 28 oktober 2009 is hij te zien in het Nationale Muziekkwartier, Enschede.
Album uit 1997. Al jaren in Nederland woonachtige Amerikaanse stemkunstenares/zangeres, begeleid door o.a. haar partner Michael Moore (cl, as). Intrigeert met een mix van volstrekt vrije improvisaties en meeslepende, melodieuze volksliedjes.
Platen met Bennink & Glerum staan doorgaans garant voor heftige impro. Maar op deze opnamen met pianist Curtis Clark (van wie alle composities zijn) speelt zelfs Bennink bijna weelderig. Verrassend lyrisch, vrolijkmakend en tijdloos." (KS,VK)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
