"We hadden gedacht dat The Neal Morse Band wel een tijdje 'on hold' zou blijven staan. Trouwe drummer van dienst is namelijk Mike Portnoy die sinds hij zich opnieuw heeft aangesloten bij Dream Theater veel met die groep op tournee is. Morse had intussen twee nieuw groepen: Neal Morse & The Resonance en Cosmic Cathedral. Maar zie, Portnoy wist net genoeg tijd vrij te maken voor albumopnamen en zo er is vijf jaar na “Innocence & Danger” toch een nieuw album van NMB. En het kwintet klinkt krek zo als we al jaren gewend waren. Uiteraard is er een ouverture en aan het slot een grootse climax die beiden qua opbouw eigenlijk niet veel afwijken van het epische werk dat Morse voor Spock's Beard schreef. Het leuke is wel dat NMB wel echt een bándje is, waarin alle leden zo hun rol hebben, wat de variatie ten goede komt. Meest intrigerende nummer is “Hurt People”, met erg fijne gitaarsolo door Eric Gillette en een intrigerende virtuoze analogesynthesizersolo van Bill Hubauer." (Radio Xymphonia)
Dit album wordt nadrukkelijk gepresenteerd als product van een bánd. Naast Morse bestaat die uit vaste ritmesectie Randy George en Mike Portnoy, plus toetsenist/klarinettist Bill Hubauer en gitarist Eric Gilette. Toch klinken het openende "The Call" en het afsluitende 'epic' "Alive Again" eigenlijk als vertrouwde Morse-composities, vol variaties op bekende Morse-thema's. Wel wordt de leadzangersrol meer gewisseld. Vreemdste eend in de bijt is het oersimpele rockertje "Agenda". Mooi in het midden staat het pastorale "Waterfall", dat begint als een Westcoast-style folkrockballad à la "June" van Spock's Beard, om te eindigen in (nog steeds drumloze) symfonische synthsferen, zoals het einde van Genesis' "Entangled". Deze luxe editie bevat een 'making of'-film op DVD en een tweede disc met twee extra eigen nummers, een cover van Jimmy Webbs "MacArthur Park" (bekend van Richard Harris en Donna Summer), waarin op aanstekelijke wijze álle progrockarrangeerclichés op elkaar gestapeld zijn én twee live-tracks.
Eind 2023 maakte Morse plannen voor 2024. Door de hereniging van zijn vaste drummer Mike Portnoy met Dream Theater vielen wellicht plannen met de NMB in het water. Het was Morse's vrouw die aangaf: 'waarom doe je niet eens wat meer met die geweldig getalenteerde jonge muzikanten uit onze regio?' En dat leidde tot The Resonance. "De 5 songs baden in pure progressieve rock, alhoewel er absoluut verschillen zijn met vorig werk. Structureel plaatst de man het zelf in de lijn van Transatlantic en Spock's Beard, maar de zanglijnen, de muzikale ontboezemingen en de gebruikte instrumenten zorgen voor nieuwe impulsen. Er zijn 2 heuse epics en 3 kortere songs. Na een kort orkestraal intro barst de eerste epic los die zowel zangers als muzikanten laat schitteren. Leadzanger Johnny Bisaha scoort vooral in de hogere regionen en de harmonieuze samenzang met de achtergrondzangeressen mag er ook zijn. De lang uitgesponnen, melodieuze gitaarsolo's en de duels tussen keyboards en gitaar zijn verbluffend." (Tip in iO Pages 195)
"Subliem opgenomen integrale registratie van twee lange avonden vol 'epics' in kerk te Nashville. Alle registers worden opengetrokken, want naast The Neal Morse Band (Mike Portnoy, Randy George, Bill Hubauer, Eric Gilette) heeft Morse met strijkers, blazers, een koor en gastmuzikanten afwisselend zo'n 38 musici op het podium. De eerste avond begint met "The Call" en "The Grand Experiment", gevolgd door de 20 jaar oude Spock's Beard-classic "Go The Way You Go". Nog interessanter wordt het tijdens de 'Portnoy Challenge', waarin de drummer zijn collega's uitdaagt in een progversie van "MacArthur Park". Na de verrassende keuze van "A Whole 'Nother Trip" (1999) wordt avond 1 fraai afgesloten met de indrukwekkende uitvoering van het album "?". Dag 2 opent met het complete "Sola Scriptura". Ronduit spectaculair is de finale met Spock's Beard- en Transatlantic-materiaal, m.m.v. drummer/zanger Nick D'Virgilio, blazers en scherp gitaarwerk van Phil Keaggy. Meer überprog krijg je niet snel." (Edwin Ammerlaan, iO Pages)
"Dit 2de album van Morse met vaste band is gebaseerd op Pilgrims Progress (1687) van baptist-prediker John Bunyan. Morse kan goed conceptalbums vormgeven. Bij Snow van Spock's Beard, zijn eigen Testimony en The Whirlwind van Transatlantic waren goede verbindende verhaallijnen en fraaie muzikale afwisseling en opbouw, gecombineerd met grootse prog de sterke aspecten. Helaas is dat hier minder het geval, het zijn meer losse songs of muzikale ideeën. Daar zit meer dan genoeg fraai materiaal bij, zoals de mooie symfonische toetsensolo in "We Have Got To Go", het ruige "City Of Destruction" en het poppy "The Ways Of A Fool" waarin achtereenvolgens Beatles, ELO, ELP en Queen worden geciteerd. Geen klachten over de uitvoering door deze uiterst getalenteerde musici. Maar er wordt niets toegevoegd aan het bekende Morse-idioom: rustige, quasi-emotionele opening, groots bombastisch thema, heavy rock, ballad, vleugje jazz, vleugje pop, instrumentale achtbaan en een lang meeslepend slot." (Math Lemmen, Progwereld)
"Zijn eerste faam verkreeg de Amerikaanse gitarist/zanger Neal Morse met de progressieve rock formatie Spocks Beard. Later maakte hij ook deel uit van supergroups als Transatlantic en Flying Colors. Met The Neal Morse Band brengt hij tegenwoordig regelmatig nieuwe cds uit en zijn Morse Fest-live-releases verschijnen ook veelvuldig. Onder de noemer Neal Morse, inmiddels uitgegroeid tot één van de grootste prog rock helden ter wereld, verschijnt nu de monumental epic progressive rock opera Jesus Christ The Exorcist to tell the Story of Stories - the Jesus Gospels - in a new way. Deze cd vertelt dus het verhaal over het leven van Jezus Christus van Nazareth. Het is dan ook een soort van 2019-prog rock remake van Jesus Christ Superstar. Je hoort Neal Morse uiteraard als gitarist en zanger met een all-star prog rock cast of vocalists and musicians around him. (www.kroese-online.nl)
"Neal Morse weet erg mooie verhalen in zijn albums te verwerken. Dit concept wordt een concept album waarbij het hele album een verhaal is. Korte spotify songs zijn dan ook niet passend bij het luisteren van Morse. De sound is afwisselend en ligt tussen Dream Theater en Marillion. Soms gaat het er even stevig aan toe en soms melodieus pop en rock. Morse weet hier dan ook een goede mix van te maken. Luister naar het Welcome to the World waar de verstotene een uitnodiging krijgt tot herstel. Het zijn dan ook veelal lange songs of songs die in delen opgesplitst zijn. A Momentary Change gaat over de bezinning en het moment om je leven te wijzigen en dat is al een heel avontuur op zich. The Great Adventure is dan ook de basis voor het gehele verhaal. Morse weet met Portnoy al snel een tweede Dream theater stuwende sound te creëren maar de afwisseling van toetsen- en gitaar soli geeft een andere sfeer. De reli prog van Morse kent hier weer een mooi verhaal en muzikaal is het prachtig." (mpodia.nl)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
