"Met "Off The Fence" metselt The James Hunter Six een nieuwe hoeksteen aan hun uitgebreide oeuvre. Dat deze maestro van de rhythm & soul voor velen een goed bewaard geheim is, mag je vrij onbegrijpelijk noemen. Reeds in het begin van de nineties werd Hunter ontdekt door de grote Van Morrison (die hier mee doet in één nummer, MB). Staat "Off The Fence" dan bol van de swingende, acrobatische soul? Neen, want The James Hunter Six voorziet voldoende tegengewicht voor alle frivoliteit. Enkele wat tragere nummers katapulteren je rechtstreeks naar de late night club waar de lichten zwoel afgesteld mogen staan. Er kruipt wat meer blues in deze songs: de sound is niet verrassend, maar zoals de traditie het wil herbergen de teksten wel steeds de spreekwoordelijke lach en traan. Luisteren naar "Off The Fence" is als een omgevallen stapel singletjes van je grootouders ontdekken. Alles wat je hoort schuurt dicht tegen de typische sound van Motown en Stax aan, zonder dit te parodiëren." (Dansende Beren; 3,5 uit 5 sterren)
"Gitarist en zanger James Hunter is een Britse blue-eyed soulzanger die zich al sinds medio jaren tachtig toelegt op retrosoul en -rhythm & blues, lang voordat het Daptone-label bestond. Eerst als Howlin' Wilf & The Vee-Jays, toen onder eigen naam en nu als The James Hunter Six, omdat deze groep muzikanten hem al ruim 20 jaar trouw bijstaat. Dat is goed te horen. Dit sextet is zo waanzinnig goed op elkaar ingespeeld en kent de ins en outs van het genre zó goed dat je nauwelijks kunt geloven dat dit recente opnames zijn. Op zijn debuut voor Daptone(!) is dan ook niets gewijzigd aan Hunters formule van rauwe rhythm & blues (de échte R&B) en sixtiessoul. Hij maakt elementaire liedjes van hooguit drie minuten, zonder enige opsmuk. Enige wijziging is wellicht Hunters groeiend rafelige stemgeluid, maar dat maakt het geluid alleen maar authentieker." (Kees Smallegange, Oor)
Solodebuut uit 1996 van Britse retro-soul/-rhythm & blueszanger. Hij staat in 2006 ("People Gonna Talk") en opnieuw in 2008 ("The Hard Way") zeer terecht in de schijnwerpers met z'n pure, zwaar aan Sam Cooke schatplichtige soul. Eerder had hij z'n eigen rhythm & blues-band Howlin' Wilf & The Vee-Jay's, later zat hij in de begeleidingsband van Van Morrison. En zijn baas wist hij te strikken voor dit album, evenals Doris Troy (bekend van veel soulvol zangkoortjessessiewerk, o.a. voor Pink Floyd). Met naast veel eigen songs ook covers, o.a. van "Hallelujah I Love Her So" van een ander groot voorbeeld: Ray Charles.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
