Een haast symmetrisch opgebouwd album, met aan de randen en in het midden in totaal 5 standards en voor de rest originals. Vooral in die eigen stukken worden de mogelijkheden van deze ietwat vreemde bezetting (twee saxofonisten, maarliefst drie gitaristen plus ritmesectie) het mooist uitgespeeld. Fascinerend om te horen wat voor web er door die vijf solisten wordt gespannen: soms achter elkaar aan hobbelend thema's spelend, danweer tegen elkaar in, vaak een lekker wringende meerstemmigheid creërend.
"De 9 stukken die hij voor het album schreef (met simpele titels als "One", "Two", "Three"…) hebben een fijn loom en ingetogen karakter en klinken als in een concert opgenomen, zo puur. Bassisten eigen, spelen ze op hun eigen albums een prominente maar nooit een hoofdrol en waarom zou je ook, als je als blazers Mike Rodriquez en Chris Cheek hebt die zowel samen als solerend geweldig klinken? Gitarist Steve Cardenas en pianist Gil Goldstein hebben eenzelfde chemie en pakken in de andere stukken net zo gemakkelijk die rol van het blazersduo over. Het levert constant fraaie melodische momenten op die Swallows stukken, geschreven na de dood van zijn partner, een diepe emotionele lading geven. Swallow koos, waar hij juist ook bekend staat om zijn vrije spel, voor dit album voor strakke structuren en de melancholieke sfeer waar zijn stukken in gevat zijn, past daar uitstekend bij. En juist ook de vaak lyrische toonzetting van de solo’s maken "Winter Songs" een monumentaal album." (Written in Music; 4 uit 5 sterren)
"A gifted saxophonist, Seamus Blake is a forward-thinking improviser with a distinctive approach to modern creative jazz and swinging post-bop. Emerging in the '90s, he came to wide acclaim after winning the 2002 Thelonious Monk Jazz Award. As a leader, he has also released a handful of his own adventurous acoustic jazz albums. He also leads the genre-bending funk and jazz-rock-influenced outfit the Bloomdaddies. Criss Cross is a bop-oriented label, so this particular release was a real departure. The music uses electronics a bit; the playing is open to the influences of the avant-garde and funk, and the instrumentation is a bit different: Seamus Blake and Chris Cheek on tenors, Jesse Murphy on electric bass and both Jorge Rossy and Dan Reiser on drums. With the exception of an eccentric version of "Sing, Sing, Sing," all of the tunes are originals by either Blake or Cheek, including such titles as "Hick As Heck," "Final Sauna" and "To Be Ornette to Be." An intriguing, if not essential set." (Allmusic)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
