"Een bijzonder album in de enorme discografie van saxofonist en fluitist Charles Lloyd (88) is "Sangam", dat hij in 2004 opnam met drummer Eric Harland en de Indiase tablaspeler Zakir Hussain. In 2009 trok hetzelfde trio naar India om daar met klassiek geschoolde muzikanten dieper in de Indiase muziek te duiken. Die opnamen zijn nooit eerder uitgebracht, maar toen Hussain eind 2024 overleed besloot Lloyd ze samen met andere archiefopnamen van het trio alsnog uit te brengen. Dit "Sangam & Friends" is dus geen nieuw album van Lloyd, maar een compilatie van niet eerder uitgebracht materiaal, zij het een zeer fraaie. De drie triostukken zijn minstens zo goed als op "Sangam", met de traditional "Jai Ganga" als melodieus hoogtepunt. Maar het gaat vooral om de in 2009 in Mumbai met groot ensemble opgenomen muziek. Heel bijzonder, deze enorme kleurenrijkdom in de klankwereld van onder meer het opzwepende "Sam On The Ganges", een fraaie herschepping van Lloyds eigen livefavoriet "Sombrero Sam" (1966)." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Charles Lloyd is de laatste man van een geïnspireerde Amerikaanse saxofoongeneratie uit de jaren 1950, waartoe ook zijn overleden vrienden en tijdgenoten John Coltrane en Ornette Coleman en de nu gepensioneerde Sonny Rollins behoorden. "The Sky Will Still Be There Tomorrow", nieuw en oud materiaal gespeeld door een all-star line-up, wordt uitgebracht op Lloyds 86ste verjaardag. Ondersteund door pianist/componist Jason Moran, bassist Larry Grenadier en drummer Brian Blade bouwt de prachtige opener Defiant, "Tender Warrior" een betoverende trance op van zachte pianogolven, grommende basaccenten en gefluister met snarenpatronen voordat Lloyds adembenemende 'tenor long-tones' en verrukte 'top-end warbles' ook maar beginnen. "Monk's Dance", een eerbetoon aan de pianist en componist die Lloyd 'de hogepriester' noemt, opent met Moran's free-to-stride pianowervelstormen, die de basis vormen voor Lloyd's grillige lateral-bop saxsolo." (The Guardian; 5 uit 5 sterren)
"Charles Lloyd duikt dieper in de rootsmuziek van zijn thuisland Amerika. Deze 80-jarige rietblazer en fluitist is vooral bekend van zijn avant-garde jazzalbum Forest Flower (1966). Met zijn huidige band The Marvels (met onder meer gitarist Bill Frisell en pedalsteelgitarist Greg Leisz) creëert Lloyd nu een stemmige combinatie van americana en jazz. De doorleefde songs en rauwe zang van gast Lucinda Williams lijken hiervoor geknipt. Er werd gekozen uit haar donkere songs als Ventura (van World Without Tears uit 2003) en Unsuffer Me (van West uit 2007). Vooral in een uitgesponnen versie van dat laatste nummer raken band en de zangeres op dreef en krijgt de smachtende intensiteit van het origineel een nieuwe, eigen lading. Door die sterke samenwerking dreigen de instrumentale nummers te gaan klinken als minder betekenisvolle intermezzos. Maar de rol van Williams is prominent genoeg om Vanished Gardens tot een zeer geslaagd album te maken". (MR, Muziekweb)
"Charles Lloyd vierde zijn 87ste verjaardag eerder dit jaar met een concert in Santa Barbara. De saxofonist en fluitist speelde er in een trio met pianist Jason Moran en gitarist Martin Sewell. Dat beviel zo goed dat ze snel de studio ingegaan zijn om het momentum vast te houden. Het resultaat "Figure In Blue" is – een jaar na de ook al zo fraaie dubbelaar "The Sky Will Be There Tomorrow" – opnieuw een hoogtepunt in de herfst van zijn rijke carrière geworden. Niet alleen is de toon van Lloyds tenorsax prachtig vol en scherp tegelijk, het samenspel met Moran en Sewell is minstens zo fraai. Ze geven hem de rust om anderhalf uur lang met lange volronde noten terug te blikken op zijn rijke muzikale leven. En net als alles toch iets wegzakt in voorspelbaarheid, is daar twee keer de schurende bottleneck-gitaar van Sewell, waarna het trio besluit met een ontroerend mooie versie van "Somewhere"." (De Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"De Amerikaanse saxofonist Charles Lloyd behoort tot de steeds meer uitdunnende lijst van nog levende iconen die in de jaren 60 de jazz vernieuwden. Hij maakte vanaf 1960 naam als bandlid van drummer Chico Hamilton, en in die periode werd ook de eerste versie gespeeld van zijn modal jazz-standard Sunflower. Anno 2022 lijkt deze tachtiger nauwelijks terug te kijken en zich nog steeds te ontwikkelen als componist en improvisator. Dat is ook te horen op de albumreeks die Lloyd opneemt met wisselende trio’s. Ocean is het tweede deel, met ditmaal de Nederlands-Amerikaanse Gerald Clayton op piano en Amerikaan Anthony Wilson op gitaar. Op geconcentreerde wijze vinden de drie muzikanten (van drie verschillende generaties) elkaar in vier kamerjazz-stukken, met ruimte voor solo’s voor iedereen. Maar vooral het diepzinnige samenspel onder leiding van Lloyd doet dit gelegenheidstrio naar grote hoogtes stijgen." (Muziekweb)
"Als je de nummers bekijkt die de 77-jarige saxofonist-fluitist Charles Lloyd heeft geselecteerd voor zijn eerste studioplaat op het Blue Note-label in jaren, zakt de moed je in de schoenen. "Masters Of War" van Bob Dylan, het door Joe Cocker beroemd gemaakte "You Are So Beautiful", hier gezongen door Norah Jones? Een liedje met Willie Nelson? Wat is dit voor slappe hap? Maar wanneer je het album opzet, verdwijnen alle bezwaren onmiddellijk. Dat komt niet alleen door Lloyds eigen schitterende spel, vol diepe, rake noten. Het zijn ook de zogeheten 'Marvels' die hij om zich heen heeft verzameld die opvallen. Vooral het samenspel tussen gitarist Bill Frisell en Greg Leisz op de steelgitaar, komt op de achtergrond steeds tot grote hoogten. Ook Norah Jones laat zich van haar meest soulvolle kant horen, in het liedje dat de opmaat vormt voor het 16 minuten durende "Barchie Lansel". Een lange, meeslepende improvisatie waarin de hele band glorieert." (Gijsbert Kamer, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
" Trios: Chapel is een prachtig, delicaat album, dat adembenemend mooi begint met Billy Strayhorns Blood Count. Het was in 1967 Strayhorns zwanenzang, prachtig gespeeld door Johnny Hodges. Lloyds fameuze gevoel voor melodie komt in deze nieuwe versie schitterend naar boven, maar de breekbaarheid van de compositie wordt ook nog eens extra onderstreept door het tedere samenspel van Frisell en Morgan. Zij spelen al jaren samen en weten elkaar moeiteloos te vinden. Een drummer wordt niet gemist, ook niet in de bijna even fraaie vier stukken die nog volgen. Lloyd is ook nog te horen op altfluit, maar het is zijn vloeiende spel op tenorsax dat de meeste indruk maakt." (Volkskrant)
"On his 80th birthday, March 15, 2018, Charles Lloyd was the one handing out the presents. He spent it performing at his local venue in Santa Barbara, leading a superb band that included the young lions Gerald Clayton on piano and Julian Lage on guitar. With his longtime sidemen, the drummer Eric Harland and the bassist Reuben Rogers, Lloyd treated the crowd to one of his finest latter-day gigs." (The Times)
"De 'ontdekker' van Jarrett en Petrucciani. Qua sfeer, materiaal en uitvoering ijzersterk homogeen, een impressionistisch topper. Z'n sax-toon heeft 't mystieke van Coltrane en 't zachtgloeiende van Garbarek. Met Mehldau en Grenadier." (Lstr)
4 afleveringen van een Amerikaans jazz-TV-programma uit de sixties op 1 DVD: Coltrane met z'n toptijd-kwartet, Rollins met o.a. Jim Hall (g), Charles Lloyd met o.a. Keith Jarrett (p) en Jack DeJohnette (d). Meer dan 100 min. smullen!
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
