"An undying devotee of the power of the waltz, Danish songwriter, multi-instrumentalist, and producer Agnes Obel’s music falls into a blissful groove and hovers in the air. In her natural range during live performances, she typically sings within a focused soprano or mezzo-soprano range, her voice maintaining a breathy and delicate quality. On her records, she takes her ethereal timbre and plays with lower-register vocal manipulations, like a sonar signal modulated into a warbling waveform. A prime example of this is the lead single from her fifth album and first in six years, "The Meaning of Flowers", one which builds on her gorgeous classical-pop, piano-forward series of records dating back to 2010’s Philharmonics: “Laymelli” is a skittering and ascendant song that was inspired by the life cycles of insects and Italian philosopher Emanuele Coccia’s works on metamorphosis. It sounds like a band of insects keeping time behind Obel. Coccia noted in his writings that all of humanity is breathing in each other’s DNA, and that birth and death are not as clearly demarcated as we think—we merely take another form after we take our last breath, and the arpeggio of life transforms into a new key. Written, recorded, arranged, and produced by Obel in her Berlin studio, the 12-track album features Obel on vocals, all manner of keys, and samples, with guest musicians joining her on strings, bass, lap steel, sax, harmonium, flute, percussion, and backing vocals. "The Meaning of Flowers" sets up the birth of either a song or a baby as a beautiful way to fight evils in this world. It’s a concept that Arendt chewed on throughout her political theory book "The Human Condition" in the long shadow of World War II. Obel has grasped these concepts in a meditative and engrossing form." (Flood magazine)
"Obel zingt over persoonlijke gebeurtenissen, zoals de dood, de liefde, opgroeien, innerlijke kracht en bewust worden. Na de fraaie, instrumentale opening "Chord Left", is "Fuel To Fire" onverwijld indrukwekkend. De schoonheid van debuut "Philharmonics" wordt met speels gemak voortgezet. Van begin tot eind betoverend, waarbij instrumentals uitgekiend worden afgewisseld met emotionele bolwerken als het breekbare "Dorian" en het donkerkleurige "The Curse". Schitterende pianoklanken worden spaarzaam, doch subtiel bijgestaan door cello, orgel en harp, terwijl de vocalen van Obel telkens weer weten te imponeren. "Aventine" is wederom een perfecte mix van klassiek en modern. " (Jelle Teitsma, Platomania; cijfer: 8) We are very pleased to announce Aventine (Deluxe Edition) Deze dubbel-CD-editie bevat liefst 11 aanvullende tracks.. Drie songs zijn helemaal nieuw, van de drie singles van het album zijn live-versies opgenomen en niemand minder dan David Lynch maakte een remix van "Fuel To Fire".
"Tussen de fragiele werkjes van de Deense Agnes (Caroline Thaarup) Obel zit telkens 3 jaar. In 2010 debuteerde de blonde singer-songwriter met het schitterende "Philharmonics" (bekroond met een EBBA-award), in 2013 opgevolgd door het minstens net zo mooie "Aventine". En zoals doorzichtig glas onthullend, transparant en helder is, zo is "Citizen Of Glass" dat ook. Obel legt haar ziel op tafel en onthult, bijna nakend, al haar zwakheden. Emotioneel en welhaast een catharsis, maar tegelijkertijd heel normaal en brutaal eerlijk. De tien nummers voelen als een intense, melancholische reis vol prachtige geluiden en stijlen die je hart en ziel binnendringen. Bij DWDD veroverde ze midden oktober een complete zaal met de vertolking van "Its Happening Again". Geflankeerd door historische instrumenten als de spinet en celesta wordt een elegante sfeer gecreëerd, minder allesomvattend dan beide voorgangers, maar zeker niet minder luisterrijk. Een gevoelige plaat die ons aan het denken zet." (Jelle Teitsma, Platomania)
"Traditiegetrouw bevat elke editie van deze inmiddels best wel langlopende serie - ooit gedoopt tot de Rolls Royce onder de compilaties - een cover door de curator van dienst, uitzonderingen daargelaten. Dat het breekbare oeuvre van de Deense Obel zelf bepaald niet misstaat tussen haar invloeden en voorbeelden in blijkt uit de frequentie waarin zijzelf een rol speelt (maar liefst vier keer, we worden verwend!) maar dit eigenlijk niet opvalt in deze sferische soundscape vol neo klassieke klanken, (exotische) koorzang (Bulgarian Folklore Choir), jazz en krautrock. Gelukkig kan haar magische output wel een uitbreiding gebruiken en de achterliggende beweegreden zijn artistiek volledig verantwoord (zoek maar op: leerzaam!) en bovenal: wat horen wij haar toch graag zélf, zelfs sprekend (het afsluitende Poem On Death)". (PlatoMania)
"Dit jaar viert Agnes Obel niet alleen haar veertigste verjaardag en de release van Myopia, maar ook het tienjarig jubileum van Philharmonics. Sinds dat nagenoeg perfecte debuutalbum kregen haar betoverende pianospel en fluisterzang gezelschap van allerhande vaak tokkelend bespeelde strijkinstrumenten, beheerst slagwerk en computergestuurd gestoei met vocalen. Aan harde stijlbreuken heeft de Deense zich nooit gewaagd; haar herkenbare geluid is op natuurlijke wijze geëvolueerd. Myopia, dat bijziendheid betekent, is volgens de maakster een album over vertrouwen en twijfel: hoe betrouwbaar zijn je instincten en gevoelens? We moeten Obel op haar blauwe ogen geloven, want de teksten zijn door alle stemvervormingen nauwelijks verstaanbaar. (...) Het doet aan de schoonheid van haar composities niets af. Als je even wilt ontsnappen naar een andere realiteit kun je met een gerust hart Myopia binnenstappen." (OOR)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
