"Na een carrière vol stadionwaardige glamrock kijkt Brandon Flowers terug op zijn jeugd in Utah, met een plaat vol oprechte, behoorlijk zwaarmoedige heartland rock en country tot gevolg. Maar ho even, hebben we dat al niet eens eerder gehoord? De insteek van het derde soloalbum van de frontman van The Killers lijkt inderdaad verdacht veel op die van Pressure Machine (2021), de laatste worp van zijn band. Op detailniveau zou je kunnen constateren dat deze plaat wat minder heartland en wat meer country is, maar aangezien het intro van Angel nog net geen doorslagje is van The River (van Flowers’ grote held, inderdaad), blijkt die scheidslijn vrij dun. In ieder geval laat Flowers hier opnieuw zijn Las Vegas-glitterpakjes in de kast hangen en bezingt hij weer een vrij somber en sober Amerika. Een Amerika waar de protagonist van het treurige Miss America het maar zwaar te verduren heeft en in afsluiter American Dream uiteindelijk Elvis Presley (rijdend in een Tesla!) in een visioen arriveert om wat hoop in bange dagen te creëren, of iets in die richting.Flowers is een begenadigd songwriter, dus met het materiaal an sich is hier niet zoveel mis, en in de context van zijn solocarriére voelt deze toonwisseling wat minder als een verkleedpartij dan binnen het kader van The Killers. Toch klinkt het geheel allemaal wel érg serieus en ook een tikje clichématig. Het ingetogen In A Heartbeat is een hoogtepunt, maar dat het Flowers nu al twee platen lang niet lukt om deze muzikale koerswijziging de gehele speelduur boeiend te houden, wijst erop dat het misschien tijd wordt om weer eens naar een glitterpak te grijpen. (OOR)
"Dat de jaren tachtig de verbeelding van de 33-jarige Killers-frontman prikkelen, wisten we, maar hier gooit hij pas echt alle remmen los. Geen enkel stijlmiddel dat mensen met goede smaak fout zouden noemen als het niet zo verdomde aanstekelijk was, wordt geschuwd. "Cant Deny My Love", met zijn rollende drums, larger than life-stadionrefrein en sentimentele bridge, is wat dat betreft representatief. Of "I Can Change": cheesy zijn de galm, gedubbelde vocalen en staccato synth-tonen zeker, maar zie maar eens te blijven zitten als de onvermijdelijke discobeat wordt ingezet. Daarbij vergeleken gaat het er in "Still Want You" en "The Way Its Always Been" een stuk subtieler aan toe. Flowers focust op de zachte kant van zijn stem, wat van "Still Want You" een klein meesterwerkje maakt. Dat gezegd hebbende: veel, zo niet alles op "The Desired Effect" is zo kitsch als de kunst van Jeff Koons. Dit is ode aan een muzikaal tijdperk waarin grote gebaren en schaamteloos melodrama overheersten." (Tom Springveld, Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
