"Het saxofonistenkwartet Artvark bestaat al lang, maar spelen in deze samenstelling is niet het enige wat tenorsaxofonist Mete Erker, Peter Broekhuizen (baritonsax) en altsaxofonisten Rolf Delfos en Bart Wirtz in de Nederlandse jazz te doen hebben. Zo duurde het een jaar of vijf voordat het album "Mother Of Thousand" een vervolg kreeg. Maar je hoort op het erg sterke "Four Fathers" meteen weer vier muzikanten die erg goed op elkaar ingespeeld zijn. Niet alleen is het weer razend knap zoals ze samenspelen zonder ritme- of akkoordinstrumenten, maar opvallend is ook hoe ze elkaar nu wat meer vrijheid geven. Altijd mag er wel iemand ontsnappen voor een solo, in composities die ook wat minder stijf aandoen dan op vorige platen. Artvark ademt meer, de muziek is speelser en hoewel het fraaie ensemblegeluid intact blijft, hoor je in de vijftien nummers nu beter dat deze saxofonisten alle vier een eigen, onderscheidende sound hebben." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Rolf Delfos (1960) maakt deel uit van o.a. Artvark Saxophone Quartet, The Houdinis en Jazzinvaders. Nu is er een eerste album onder eigen naam, weliswaar met vraagteken. Delfos schreef het gros van de stukken. Energieke jazzrock met een positieve inslag en ruimte voor improvisatie domineren het album. Prettig is dat Delfos volledig zijn eigen pad kiest. Het onconventionele slagwerk van Pascal Vermeer is daar debet aan; samen met bassist Udo Pannekeet vormen zijn creatieve ingevingen de basis voor de opwindende themas alsmede de bodem voor de zinderende solos van Delfos en gitarist Peter Heijnen, fijntjes bijgekleurd door Berthil Busstra achter de toetsen. Delfos' solos op alt- en sopraansaxofoon zijn bijzonder krachtig en melodieus, een enkele keer ingetogen en bedachtzaam. Harmonieus en met veel gevoel voor swing en nuance stapelen de climaxen zich op. Dankzij de verbindende lagen en de in het geluid afwijkende solos van Busstra vliegt de dampende jazzrock nooit uit de bocht." (Erno Elsinga, Jazzenzo)
"Aan de hand van haar vader, jazzpianist Erwin, is Kim Hoorweg uitgegroeid tot het jazz-zangtalent van Nederland. 18 jaar is ze pas en met dit derde(!) album laat ze horen hoe gaaf haar zangtechniek is. Het 25 jaar geleden opgerichte sextet The Houdini's (met vader Erwin, HB) begeleidt haar in twaalf bewerkingen van Peggy Lee klassiekers, inclusief "Fever" en "Black Coffee". De arrangementen klinken doordacht. Netjes en gestructureerd opgezet, in dienst van de vocalen en dit alles soepel gespeeld. Soms een leuke maatsoort, dan weer fraai geplaatste glissando's vanuit de blazerssectie. Kim Hoorweg zingt even zuiver en correct. Maar zowel band als zangeres missen overtuiging en persoonlijkheid. Bijzonder is de combinatie van 18 jaar en jazz-zangeres, maar het is niet geloofwaardig om een meisje met bleke stem inhoudelijk te horen zingen over mannen alsof ze er al tientallen heeft gehad." (Tim Sprangers, Volkskrant)
"Nl-jazzbands doen vaak alleen in composities onder voor hun USA-collega's. Hier zijn JUIST de (zeer gevarieerde) composities indrukwekkend. De muziek is van deze tijd en heeft een bopbasis met slinks verstopte fusion-elementen." (Jazz Nu)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
