"Pianist Jeroen van Vliet krijgt voor het eerst landelijke bekendheid als hij op het Middelsee Jazztreffen in 1985 de eerste prijs én de solistenprijs in de wacht sleept. Drie jaar later wint hij met de groep Iris het NOS/Meervaart Podium. Hij is daarna jarenlang een vaste waarde in het kwintet van altsaxofonist Paul van Kemenade en de groep Quadrant van bassist Eric van der Westen. Zijn eigen trio, met bassist Frans van der Hoeven en aanvankelijk Dré Pallemaerts, en later Pascal Vermeer op drums, maakt een aantal CD's waarvoor het drietal zijn intrek neemt in de beroemde Rainbow Studio in Oslo. Trompettist Eric Vloeimans vraagt hem als Fender Rhodes-speler voor zijn elektrische groep Gatecrash. In andere bands is hij eveneens op dit instrument te horen. Ook is Van Vliet een geliefd muzikaal partner van zangeressen zoals Ineke van Doorn, Kristina Fuchs en Simin Tander. Op "En Blanc et Noir" wordt Jeroen begeleid door Eric van der Westen op bas en Michael Moore op clarinet."(Jazzhelden)
"De toekenning van de Buma Boy Edgar Prijs aan Martin Fondse kwam voor menigeen als een verrassing. De man had al geruime tijd geen plaat onder eigen naam meer gemaakt. Hij had het te druk met het uitoefenen van zijn enorme kwaliteiten als componist en arrangeur voor anderen. Met een indrukwekkend optreden van zijn Orchestra op de avond van de uitreiking liet hij echter horen waarom de prijs meer dan verdiend is. En gelukkig kan iedereen nu genieten van de wonderschone composities die het bijzonder samengestelde orkest speelde, want het nieuwe album, Many Faces Of Jazz, werd tijdens de feestelijke avond opgenomen. Fondse stelde zijn ensemble zorgvuldig samen, met de bijzondere klankkleuren van bijvoorbeeld harpist Remy van Kesteren en een tweekoppige zangsectie. Toptalenten Sanne Rambags en Anna Serierse worden daarin ingezet als volwaardige instrumentalisten. Maar behalve in vocalise mogen de dames zich ook uitleven in ontroerende songs als Introduction to poetry en Tomorrow eyes.
In 1992 richtte Jasper van 't Hof een nieuw kwartet op, met zijn jeugdvriend Dries Bijlsma, bassist Eric van der Westen en tenorsaxofonist Dick de Graaf. Van 't Hof: "Ik wilde weer met een akoestische, meer op jazz gerichte combinatie werken. Moeilijk om daar een goede drummer bij te vinden. Wil je een rock & roll-drummer dan moet je bij Cesar Zuiderwijk zijn. Voor een echte jazzdrummer kom je bij Aldo Romano". Hij speelde met beide, maar koos voor Dries Bijlsma (de vader van Masha) voor de "akoestische fusion". Het kwartet nam een eerste cd op: "Get Down". (Bron: Leidse Courant, 3 oktober 1992).
"An album of beautiful tunes in a mix of African Highlife, Pop, Ethnic and European Improvised music. The appearance of two tenors creates a very unique sound that’s remarkably warm and comforting. Even the tunes to which more horns are added remain clearly within the sound’s character Quadrant has established over last years. Recorded and mixed in 1998 it was released in 1999 on EWM Records. Several of these compositions have become classics over time because a number of groups have been playing these tunes for years since this release. Still ear catchers to the day…" (Greenbag.nl)
""Een perfecte mix tussen free jazz en klassieke geconstrueerde composities." Pianist Jasper van 't Hof is dolenthousiast over zijn nieuwe kwartet dat nu één jaar bij elkaar is. Samen met trombonist Ilja Reijngoud, bassist Eric van der Westen en drummer Marcel Serierse heeft hij net de eerste cd 'Malgré' opgenomen. "Tijdens ons concert voor Jazz in Duketown spelen we hier stukken van." Jasper van 't Hof is een buitenbeentje binnen de Nederlandse jazzmuziek. Hij zocht telkens het avontuur, waar andere Nederlandse jazzmusici stug aan hun eigen stijl vastklampten." (Interview met Jasper van't Hof, 2006)
"Zeer eigenzinnige en spannende jazz op de cd Lebo van zangeres Masha Bijlsma." (Muziekweb) "Masha Bijlsma (1971) zingt zowel klassiek jazzrepertoire als eigen composities. In arrangementen van haar bandleden en met vaak zelfgeschreven teksten zet Bijlsma werk van zulke uiteenlopende componisten als Thelonious Monk, Fats Waller, Charlie Haden en Nat Adderley naar haar hand. Ze schrikt er ook niet voor terug om popsongs van Kate Bush en Noa of chansons van Edith Piaf te interpreteren. Haar stem is krachtig en lenig, met een groot bereik in zowel hoog als laag. In 1996 trekt ze voor haar tweede CD Lebo de Amerikaanse tenorsaxofonist Bob Malach aan. De plaat wordt goed ontvangen. Erik van den Berg schrijft in de Volkskrant: Haar tour-de-force is het razendsnel vertolkte The Way You Look Tonight, waarin ze aan een jonge Rita Reys herinnert: dezelfde uitdagende roekeloosheid en brutale vitaliteit. Voor Lebo schrijft Bijlsma samen met Jasper van 't Hof het mistroostige Low Down." (Muziekencyclopedie)
De altsaxofonist, componist, bandleider en organisator Paul van Kemenade (Rotterdam 1957) studeerde aan het Conservatorium van Amsterdam en het Brabants Conservatorium. Sindsdien woont hij in Tilburg en speelde hij met vele bands en gelegenheidsgroepen, voornamelijk in de jazz en geïmproviseerde muziek. Bekende Tilburgse gezelschappen waarin hij zijn unieke geluid ten gehore bracht, waren onder meer het Gemeentereinigingsorkest Vaalbleek, Palinckx en Palinckx (Palinckx), formaties van Eric van der Westen en uiteraard zijn eigen Paul van Kemenade Quintet. Van deze in 1982 opgerichte en nog altijd bestaande groep maakten in de loop der tijd onder anderen Jeroen van Vliet, Hans Sparla en Van der Westen deel uit. De band produceerde de lps Call (1984) en Hot Koko (1985) en de cds Missacity (1990), Mos Mood (1994), Just for the occasion (1996), Live in Sweden (1997), Zvinoshamisa (1999), A night in Indonesia (2001), Fouta (2003) en Mexi Cosy (2006). (Bron: Tilburg WIKI).
Opname: 2006
Het Paul van Kemenade Quintet werd in 1982 opgericht. De groep speelde voor het overgrote deel eigen werk en probeerde elementen uit de Europese geïmproviseerde muziek te combineren met invloeden uit onder andere Amerikaanse jazz, Afrikaanse- en Spaanse muziek, klassieke muziek en popmuziek.
The very first, but highly acclaimed, album by Eric van der Westen. Recorded with his Octet just two years after he graduated from the Sweelink Conservatory in Amsterdam. (Greenbag, VG)
Speelse adaptaties van popliedjes (van o.a. U2, Sting, Peter Gabriel), gebracht door pianotrio dat met een heldere klankkleur speelt. In de stukken is veel ruimte voor improvisaties, die steeds vanzelfsprekend in het gehoor liggen. Dit komt wellicht door de werkwijze: men nam niet een themaatje als uitgangspunt voor weidse improvisaties, maar al improviserend kwam men terecht bij deze liedjes.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
