"Echo & The Bunnymen debuteerde alweer 46 jaar geleden. De band stond met één been in de duisternis van postpunk: donkere bastonen en eenvoudige drums begeleidden de angstige teksten van Ian McCulloch. Toch klonken de Liverpudlians niet somber. Aangezette zang, sprankelende jangleriffs en orkestrale details gaven de muziek een grandeur die brak met de anticommerciële houding van postpunk en ongegeneerd naar sterrendom reikte. Op het dertiende album "Apples For Isaac" klinkt de band grootser dan toen en onverwacht fris. De riffs van gitarist Will Sergeant schieten bijna altijd raak. In opener "Take Me By The Hand" is Sergeant funky, soms smerig en dan weer psychedelisch. Zijn spel is zelfverzekerd, strak en allesbehalve dromerig. McCulloch is minder de emotionele crooner van de beginjaren. In de mooie gitaarballad "An Unstoppable Force" sluipt er zelfs een prachtig rafelrandje in zijn stem. Echo & The Bunnymen heeft op dit album niet die jeugdige urgentie en innovatiedrang van de jaren tachtig, maar speelt met de overtuiging die past bij een volwassen band op de grotere podia. Daarmee is "Apples For Isaac" het beste album sinds het in 2001 uitgebrachte "Flowers"." (Het Parool)
"Inspired by psychedelia, sure. Bit of Jim Morrison in the vocals? OK, it's there. But for all the references and connections that can be drawn (and they can), one listen to Echo's brilliant, often harrowing debut album and it's clear when a unique, special band presents itself. Will Sergeant in particular is a revelation -- arguably only Johnny Marr and Vini Reilly were better English guitarists from the '80s. More than many before or since, he plays the electric guitar as just that, dedicated to finding out what can be done with it. Then there's McCulloch himself, and while the imagery can be cryptic, the delivery soars, even while his semi-wail conjures up. Brisk, wasting not a note, and burning with barely controlled energy, "Crocodiles" remains a deserved classic. The very worthwile expanded section contains the "Shine So Hard EP". Also included are early versions as well as the McCullough/Julian Cope collaboration "Read It in Books." (Allmusic)
"Interpol, Editors, U2, Coldplay, de hele Britpopscene: allen zijn zij schatplichtig aan Echo & The Bunnymen, de groep uit Liverpool die vanaf eind jaren zeventig een aantal albums maakte vol atmosferische en donkere pop. De band viel uiteen in 1988 maar zanger Ian McCulloch en gitarist Will Sergeant kwamen in 1997 weer bij elkaar. Het valt op hoe de groep, die ten tijde van de opname van dit concert al weer 8 jaar bestond, in de setlijst nog zwaar leunt op de eerste periode. Met name de eerste twee albums "Crocodiles" (1980) en "Heaven Up Here" (1981) komen ruim aan bod naast sporadische nummers van het toen recentste album "Siberia" (2005). McCulloch kettingrookt zich door het concert heen en met zijn quasi verveelde houding doet deze bezonnebrilde late veertiger eerder lachwekkend aan dan stoer. Zijn stem is (van al dat roken?) flink gruizig en onvast gaan klinken. Muzikaal staat de groep als een huis op een prachtig uitgelicht podium." (MR, Muziekweb)
Net als 'What Are You Going...' het duo McCulloch en Sergeant aangevuld met gastmusici. Op en top E&B: wat lijzige zang, donkere doch stemmige sfeer en herfstige instrumentatie: nergens superopvallend, best wel OK album.
"Eerste CD in 10 jaar met Ian McCulloch. Ze pakken de draad gewoon weer op: het bekende jaren '80 wavegeluid. De meeste songs zitten soepel in elkaar, sommige zijn echt goed, maar 'Crocodiles' en 'Ocean Rain' worden niet geevenaard." (OK, Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
