"Opgenomen in het Rijksmuseum in Amsterdam, laat "The Night Watch : Live At The Rijksmuseum" Sting zien en horen in een van de meest intieme en visueel indrukwekkende optredens uit zijn carrière, te midden van schilderijen van Rembrandt, Vermeer en Judith Leyster. Samen met zijn vaste gitarist Dominic Miller, en spelend op een 17e-eeuwse gitaar die ooit voor het hof van Lodewijk XIV werd gemaakt, brengt Sting nummers van "The Last Ship" ten gehore, naast klassiekers van The Police en zijn solorepertoire in een adembenemende, intieme setting." (Sounds Venlo) Helaas moet je als luisteraar de beelden er zelf bijdenken (of zoeken) want dit is immers alleen een geluidsdrager. Mooi is het feit dat de intieme arrangementen originele invalshoeken vertonen waardoor overbekende songs als "Every Little Thing She Does Is Magic" toch ineens heel anders klinken. En Millers gitaarspel is uiteraard uit de kunst.
"Toen Sting in 1986 stopte met The Police was hij helemaal klaar met rockmuziek. Wat volgde was tot in de puntjes verzorgde kamerbrede popmuziek. Op "57th & 9th" keert Sting terug naar gitaren en bier. De single "I Cant Stop Thinking About You" bewijst dat hij nog altijd lekker rocken kan. Verschillen met The Police zijn er ook. Zijn stem is een octaaf gedaald en reggaeritmes schitteren door afwezigheid. Gitarist Dominic Miller en drummer Vinnie Colaiuta vullen een stuk minder onstuimig in dan Andy Summers en Stewart Copeland toen. Maar het is een verademing om Sting weer eens gewoon gitaarliedjes te horen zingen, met verhalende teksten en melodieën met kop, staart en refrein. Het poppy "One Fine Day", het vuige "Petrol Head" en de stadionrocker "50000" happen heerlijk weg. In deze context maken de folkliedjes "Heading South On The Great North Road" en "Empty Chair" ook meteen indruk. Dat doet ook "Inshallah", waarin Sting navoelbaar verhaalt over vluchtelingen op weg naar Europa." (Jan van der Plas, Oor)
Met een uitgelezen gezelschap musici uit de folk- en klassieke wereld, maar ook met zijn vaste gitarist Dominic Miller en beroemde sessiekrachten uit de popmuziek maakt de voor de gelegenheid bebaarde zanger/bassist een winter-album dat tegelijk deels een kerstalbum is. Er staan maar twee nieuwe Sting-liedjes op, voor de rest bewerkte hij traditionele Britse volksliederen en, als een soort reprise op het Dowland-project, ook enkele klassieke stukken. Dit alles in een rustgevende, 'cozy' sfeer: welluidende muziek om je aan te warmen in koude tijden.
De liedjes van het in september 2013 verschenen album "The Last Ship" waren bedoeld voor de gelijknamige musical. Die speelt inmiddels op Broadway en dit is daarvan een registratie. Op het oorspronkelijke album hoorden we een aantal rauw klinkende Britse folkzangers, wat het 't meest traditioneel klinkende Sting-album maakte. In deze Broadway-productie klinkt dat begrijpelijkerwijs toch ietwat gepolijster, waardoor de link naar het zeer verzorgd klinkende "The Soul Cages" ook gemakkelijker wordt. Dat album had immers een vergelijkbare thematiek en deze musical opent dan ook met twee songs van dat album. Ook "When We Dance" blijkt in het verhaal te passen. De componist zelf is overigens alleen in de bonus-track te horen: zijn eigen versie van het in de musical voorkomende nummer "What Say You, Meg?". In de musical wordt het gezongen door hoofdrolspeler Jimmy Nail, wiens stem overigens verrassend dicht in de buurt komt van (een jongere) Sting.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
