"Op deze CD vinden we muziek van Spaanse barokcomponisten uit de periode dat de castraat Farinelli als impresario invloedrijk was binnen de Spaanse muziekwereld, en van buitenlandse barokcomponisten bij wie Spaanse invloeden merkbaar zijn. Omdat op een CD genoemd naar hem een aria niet mag ontbreken is Alta Giove van Niccolò Porpora opgenomen, smeltend teder gezongen door countertenor Bejun Mehta, die ook charmant duetje van José de Nebra met zichzelf(!) zingt. Pablo Heras-Casado, inmiddels een breed geörienteerd dirigent, komt oorspronkelijk uit de oude muziek, en dat is te horen aan de gearticuleerde frasering en de karakteristieke felheid van de uitvoeringen, met stuwende tempi. Met name de dansen worden zo buitengewoon opwindend. De kwaliteiten van Concerto Köln mogen onderhand wellicht bekend zijn, maar kunnen hier niet onbezongen blijven: wat een voortreffelijk barokorkest is dat toch, met een prachtige, homogene klank. Een CD als een bijzonder opzwepende grabbelton." (Benjamin Rous, Klassieke Zaken)
"Dat Pablo Heras-Casado het pad van de eerste versie bewandelt hebben we al eerder mogen ervaren met de verschijning van de Vierde Symfonie. Waarbij - afgezien van de gekozen versie - de keuze voor periode-instrumenten een behoorlijk stempel op het klankbeeld drukt. Interessant is ook om voor de tweede maal wat betreft Bruckner discografisch kennis te maken met deze dirigent. Heras-Casado behoort tot het slag Bruckner-dirigenten die feilloos het voortstuwende proces aanvoelen en daarvoor de vereiste ruimte scheppen. Dat geldt niet alleen voor de thematische uitwerking, maar ook voor het vormgeven van de transities, de spanningsopbouw en - daarmee verband houdend - de opbouw van climaxen. Heras-Casado toont ook in deze Derde symfonie (die alsmaar lijkt uit te dijen) een sterk gevoel voor de grote architectuur van het werk. Er is zijn scherpe oog en oor voor de onderlinge verhoudingen tussen thema en de afgeleiden ervan, de subtiele verbanden tussen de verschillende klankblokken (die bij sommige dirigenten meer monolitisch lijken dan ze in werkelijkheid zijn) en de harmonische onderbouw die mede richting geeft aan het discours. Sterk is ook het "zeit lassen", het geduld en de concentratie die deze uitvoering ook zozeer kenmerkt. Niet in de bijna "kosmische" stijl van Sergiu Celibidache, maar vanuit een dienstbaarheid die weldadig aandoet. Bruckner dirigeren is daarmee uiteindelijk een combinatie van architectuur, klankgevoel, timing en zelfbeheersing. Juist door de eigen wil niet voortdurend op de voorgrond te plaatsen, kan de dirigent de enorme muzikale constructie van Bruckner overtuigend tot klinken brengen. En dat gebeurt hier. In volle orkestrale glorie. Harmonia Mundi zorgde - ik zie het veel te weinig - voor de Nederlandse vertaling van de toelichting van Roman Hinke van de hand van Hanne Pirlet. De opname is een grandioos klankfeest. Top!" (Opus Klassiek)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
