"Waar "Blómi", het vorige album van Susanne Sundfør, al volop spiritualiteit ademde en je zelfs meenam naar sereniteit trekt ze die lijn op hier nog even flink wat door. Een wel heel indrukwekkende spirituele beleving is het gevolg. En waar de instrumentatie op "Blómi" nog behoorlijk uitgebreid was, hoor je deze keer slechts één instrument naast de stem van Sundfør en dat is het orgel van de Bragernes Kirke in Drammen, bij Oslo. Sundfør zocht de locatie uit en haar ideale muzikale partner vond ze in de Britse Kit Downes, een muzikant die zijn sporen al vele jaren binnen de jazz verdient als virtuoos en avontuurlijk toetsenman maar tevens tot één van de beste organisten wereldwijd gerekend kan worden. Hij schreef samen met Sundfør de composities voor het album. Sundfør heeft zich laten inspireren door de geschriften van Julian of Norwich, een kluizenaarster uit de 14e eeuw, met dezelfde titel als het album. Sundfør stuitte per toeval op de geschriften in een periode dat een dierbare vriendin ernstig ziek was. De teksten raken niet alleen de strikt mystieke kant van het werk van Julian van Norwich; ook de notie van Christus als vrouw sprak Sundfør aan, als inmiddels moeder van twee en al nadenkend over de betekenis van leven geven en moederschap. Niet gek dat je daar -goddelijke- liefde aan koppelt. Sundfør en Downes hebben elkaar gevonden in een aantal heel vanzelfsprekend klinkende bijna sacrale composities waarbij Downes optimaal de 38 stemmen van het orgel gebruikt, dan weer sereen als in "I It Am", dan weer sprankelend als in "What Are We". Knap hoe de twee elkaar steeds weer vinden in de composities en zó natuurlijk muzikaal op elkaar aansluiten." (Written In Music; 4,5 uit 5 sterren)
"De Noorse muzikante Susanne Sundfor is een bijzondere zangeres met een engelachtige stem. Haar muziek is dromerig en stemmig en wordt geschaard onder pop, maar is beïnvloed door klassiek, jazz en ambient. Ze werkte met artiesten als Royksopp, Nils-Petter Molvaer en Madrugada, maar is ook alleen een niet te missen artiest. In Noorwegen is ze inmiddels beroemd, dit is haar zesde album en ze ontving al een paar prestigieuze prijzen voor haar werk. Dit album is ook weer wonderschoon. Dromerig op een ongrijpbare manier, het beste te luisteren tijdens een heldere en donkere sterrennacht. Ze wordt vergeleken met Björk, Kate Bush en Lana Del Rey, maar ze heeft een hele duidelijke en originele stijl, die wijst op een groot creatief talent. Er zijn ook wat verwijzingen naar folk en in haar muziek klinkt een oeroude traditie, die zij op een moderne manier weet vorm te geven. Een heel verrassende artieste, die muziek maakt, en afspiegeling is van haar veelzijdigheid." (Erik Mundt, Platomania)
"Om de sfeer te zetten trapt Sundfør haar zesde album af met een uitgebreide verhandeling over lichaam en geest. Integer, zeker, maar wie na de afslag naar folk op "Music For People In Trouble" had gehoopt op een terugkeer naar de waanzinnig intelligente popmuziek van "Ten Love Songs" kan deze worp beter overslaan. Diegenen die wél bereid zijn om mee te gaan op Sundførs reis door taal (ze vermengd bijvoorbeeld vrijelijk Oud-Noorse titels met Engelse teksten), moederschap en spiritualiteit worden beloond. Titelnummer "Blómi" is een schitterende ode aan haar dochter. Meer nog dan ‘moeder zijn’ gaat de plaat over afkomst, over wortels, in familie, in plaats en in taal. De zoemende bijen die na het weergaloze "Alyosha" klinken, zijn een verwijzing naar een plek, een tijd. Moeilijk te beoordelen, deze plaat. Sundfør slaagt in alles wat ze beoogt te doen, maar dat is zó persoonlijk dat superlatieven als ‘meesterwerk’ wat ongemakkelijk voelen. Een prachtig en eigenzinnig document, dat is het zeker." (OOR)
"Halfway through Sundførs sixth album, the listener stumbles across a vast, 10-minute edifice made up of sepulchral organ, weeping strings, Abbaeseque chord changes, a lyric in which Sundfør asserts shes so darned sad about the heartless man who took off her dress, and then five minutes in a chamber music section that lasts three and a half minutes. "Memorial", then, is fittingly titled: its lachrymose almost to the point of self-parody, yet utterly magnificent. Sundfør is a star in her native Norway, and its completely understandable. "Ten Love Songs" shows a command of artpop, chilly synthpop, and that simultaneously joyous and desperate disco that seems to seep out of Scandinavia in an unending flood: its both appealingly direct yet perfectly thought-through. The way the bass hook in "Fade Away", a straight pinch from scores of dancefloor hits before, is kept stiff and hard seems to symbolie a mood of thwarted desire. Brilliant album." (Michael Hann, The Guardian; 5 uit 5 sterren!!!)
"De Noorse zangeres Susanne Sundfør beschikt over een stem die, ontrafeld, ergens tussen Nina Kinert, Annie Lennox, Laurie Anderson en Kate Bush in zit. Maar haar status vormt zich ook in de media, die haar omschrijven als de moderne Joni Mitchell of Carole King. Hooggespannen verwachtingen dus. En laat ze nou ook muzikaal weinig onderdoen voor al die dames. Dat blijkt direct uit het openingsnummer van haar derde cd the brothel, waarin melancholiek en hartverscheurend hand in hand gaan. De klassieke elementen, soms verpakt in jazzy vloeipapier, betoveren keer op keer, zoals in het symfonische, elektronische en stuwende "Its All Gone Tomorrow" en het kleine, warme, tonkelende "As I Walked Out One Evening". Met de gloedvolle, ingetogen saxofoon waan je je in een meeslepende Italiaanse film. Sundfør levert met the brothel en eigenzinnige en tegendraadse plaat die niet onopgemerkt mag blijven." (Hans van der Maas, Heaven) \nIn Noorwegen haalde dit album overigens de top van de albumlijsten.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
