"Courtney Barnett brak rond 2015 door met lekker slackerende indierock vol branie. Maar ze slackerde zich een burn-out in. Anno 2026 heeft de Australische Melbourne al een tijdje verlaten voor L.A. en lijkt ze een nieuw leven te zijn binnengestapt. Maar ze blijft een 'creature of habit'. De energie is in ieder geval terug in haar muziek, al klinkt ze anders dan in het vorige decennium. Opgeruimder vooral, in verrassend montere gitaarpopliedjes die nergens meer uit de bocht vliegen – of het moet zijn in het Kurt Vile-achtige "One Thing At A Time", dat eindigt met een vuige gitaarsolo. Het rafelige is er verder wel af. Ze vindt het leven nog steeds ingewikkeld, maar mijmert daar luchtig over in liedjes met zomerse melodieën. Zo opgewekt als hier klonk ze nooit eerder, zoals in het met Katie Crutchfield (Waxahatchee) gezongen "Site Unseen". Om het poppy effect nog te vergroten, dubbelt ze haar zang vaak en de drums zijn deels elektronisch. De zon is doorgebroken in haar leven en dus ook in haar muziek." (OOR)
"De Australische singer-songwriter Courtney Barnett trok sinds 2013 al heel veel aandacht met het uit twee EPs samengestelde "The Double EP: A Sea of Split Peas", waardoor ze al een cultheld is voor haar officiële debuut is verschenen. Dat is nu verschenen en deze CD trekt de lijn van de zo bewierookte voorganger(s) door. Courtney Barnett kan als geen andere schakelen tussen stekelige rocksongs en meer ingetogen rootsy songs en brengt deze songs met nog net wat meer overtuiging dan op haar uit 2012 en 2013 stammende EPs. "Sometimes..." biedt misschien geen hele grote verrassingen, maar laat wel op alle terreinen groei horen. De songs zijn sterker, het gitaarwerk is beter, de productie is af en ook de zang van de Australische singer-songwriter heeft aan kracht en diepte gewonnen. De conclusie dat Courtney Barnett zich met haar officiële debuut schaart onder de smaakmakers binnen de huidige indie-scene is dan ook gerechtvaardigd, maar dat wisten we eigenlijk al lang." (Erwin Zijleman, Platomania; cijfer: 8)
"Natuurlijk kennen we Courtney Barnett van haar fenomenale debuutplaat "Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit" uit 2015. En ook Kurt Vile is als songwriter (en als voormalig gitarist van The War On Drugs) geen muzikale vreemdeling. Maar anno 2017 blijken deze twee onbetwiste fans van elkaars werk ook samen een gouden muziekcombinatie te vormen. De nummers op dit album zijn stuk voor stuk van een zeer hoge kwaliteit. Oké, het zijn soms covers (bijvoorbeeld van Jen Cloher en Belly) of interpretaties van elkanders nummers, maar zijn wel altijd erg mooi. De liedjes die ze samen schreven, zijn eveneens meer dan geslaagd. Andere pareltjes? Barnetts intieme soloversie van Viles song "Peepin Tom(boy)" en de nieuwe versie van Barnetts nummer "Out Of The Woodwork" (nu "Outta The Woodwork" gedoopt) die eigenwijs afwijkt van het origineel. Stemmen passen prachtig bij elkaar, gitaarpartijen grijpen geweldig ineen: dit duo werkt kortom als een dolle." (Dennis Dekker, Platomania)
"Vierde album van Australische, geproduceerd door Greg Walker en een van de gastmuzikanten is de Amerikaanse singer-songwriter Kurt Vile, bekend o.a. van de band War On Drugs. De rest van de band The Endless Sea bestaat uit echtgenote Courtney Barnett (zang, gitaar), Bones Sloane (bas) en Jen Sholakis (drums). Zelf beschrijft zij dit album in drie woorden: Muziek, Australië en Liefde. Volgens haar is dit het meest eerlijke album dat zij tot nu toe gemaakt heeft. Zij zegt: het is een klassiek rock album, live opgenomen in een studio ruimte met minimale overdubs. Veel nummers laten Lou Reed-achtige zang-in-vertelt-trant horen, met soms een melodie erin, heel effectief, het klinkt daardoor een beetje vragend, zelfs dreinend. Een echt prachtig album! Vanaf het begin is het boeiend, emotioneel, venijnig, lief, maar vooral aanwezig en krachtig. Draai het thuis lekker hard over de boxen of misschien in de auto, maar pas op: het heeft duidelijk een verhogend effect op je snelheid." (Bennuman, Bluesmagazine.nl)
"With her deadpan delivery and dry witticisms, Courtney Barnett is one of the best lyricists in music today. Ranging from offbeat, often sardonic observational humour to anxious, much-too-self-aware self-reflection, Barnetts songwriting talent - not to mention her prowess as a guitarist - is effortlessly cool. It seemed only a natural course of action for her to do live session for MTV Unplugged in her hometown of Melbourne: a stripped-back set some way from her guitar-heavy regular set, and a chance for her to truly showcase her excellent lyrics. Performed on 22 October, 2019, Barnett invites a slew of guests to the stage, including songwrtiter Paul Kelly, Marlon Williams and Milk! Records colleague, Evelyn Ida Morris." (thelineofbestfit)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
