"Uitleggen wat Kurt Vile zo goed maakt, klinkt al snel als antireclame. Zijn albums klinken altijd hetzelfde: midtempo, een beetje loom. Ze gaan niet echt ergens over, zelfs niet als ze, zoals het nieuwe "Philadelphia’s Been Good To Me", wél ergens over gaan ('Philly', zijn thuisstad). Het is schouderophalende, luie indierock van een hardop neuzelende man met lang hippiehaar: sympathiek, totaal ongevaarlijk, beetje stoned misschien. Hij gaat in opener "Zoom 97" gewoon verder waar hij gebleven was, zo lijkt het. Toch is een nieuwe Vile bijna altijd heerlijk: onnadrukkelijk melodieus, losjes, grappig, zo relaxed dat je bijna zou vergeten hoe virtuoos zijn gitaarspel is. 'Philadelphia' is beter dan de directe voorgangers, sluit eerder aan bij zijn beste albums van tien, vijftien jaar geleden: "Wakin On A Pretty Daze" en meer. Hij doet wel nieuwe dingen (pingelen op de piano, spelen met loops) maar bij Vile wordt alles typisch Vile: 'Holdin’ it down, takin’ it slow'. Houden zo." (Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Natuurlijk kennen we Courtney Barnett van haar fenomenale debuutplaat "Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit" uit 2015. En ook Kurt Vile is als songwriter (en als voormalig gitarist van The War On Drugs) geen muzikale vreemdeling. Maar anno 2017 blijken deze twee onbetwiste fans van elkaars werk ook samen een gouden muziekcombinatie te vormen. De nummers op dit album zijn stuk voor stuk van een zeer hoge kwaliteit. Oké, het zijn soms covers (bijvoorbeeld van Jen Cloher en Belly) of interpretaties van elkanders nummers, maar zijn wel altijd erg mooi. De liedjes die ze samen schreven, zijn eveneens meer dan geslaagd. Andere pareltjes? Barnetts intieme soloversie van Viles song "Peepin Tom(boy)" en de nieuwe versie van Barnetts nummer "Out Of The Woodwork" (nu "Outta The Woodwork" gedoopt) die eigenwijs afwijkt van het origineel. Stemmen passen prachtig bij elkaar, gitaarpartijen grijpen geweldig ineen: dit duo werkt kortom als een dolle." (Dennis Dekker, Platomania)
"Dat "Back To Moon Beach" van de Amerikaanse indiefolkzanger Kurt Vile als EP wordt uitgebracht is opmerkelijk, want de negen tracks houden je bijna een uur van de straat. Vanaf 2019 rolden de songs uit meerdere opnamesessies, waaraan ook de eerder dit jaar overleden multi-instrumentalist Rob Laakso – uit Vile’s band The Violators – nog deelnam. Zoals doorgaans het geval bij Vile kwam er een keur aan muzikanten aanwaaien tijdens de opnames, waaronder drummer Stella Mozgawa (Warpaint, Courtney Barnett), Chris Cohen en Cate Le Bon. Op moment van schrijven is er één single van "Back To Moon Beach" uitgebracht: openingstrack "Another Good Year For The Roses". Dit meteen ook sterkste nummer bevat alle Vile-kenmerken, zoals het arpeggio-gitaartje, de laidback piano en uiteraard de lome vocalen. Eveneens fraai is het voortkabbelende "Touched Something (Caught A Virus)", compleet met kippenvel-uithaal." (OOR)
"Kurt Vile blijft gewoon lekker doen waar hij zin in heeft, wat wel eens een wat mindere songs oplevert, maar over het algemeen genomen is het deze week verschenen (watch my moves) een prima album. Het kabbelt allemaal bijzonder aangenaam voort, maar de muzikant uit Philadelphia heeft ook veel moois verstopt in de dromerige klanken op het album. Zeker wanneer je aandacht hebt voor al dit moois is (watch my moves) een interessant album, dat echt geen moment saai is. Kurt Vile heeft een album afgeleverd dat zomaar de soundtrack van een lome zomer kan worden, maar het is ook een album dat het verdient om met volledige aandacht beluisterd te worden. Waaronder de fraaie cover van Springsteen’s Wages Of Sin (dat Born In The U.S.A. net niet haalde en op de verzamelaar Tracks terecht kwam), het gospelduet Jesus On A Wire met Cate Le Bon, het poppy Say The Word (eveneens met Cate Le Bon) en het bijzonder fraaie Cool Water." (Krentenuitdepop)|
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
