"Op "Massa" onderzoekt Diawara identiteit, veerkracht en culturele erfenis met een zeldzame helderheid. Empowerment, voorouderlijke stemmen, verbondenheid en artistieke vrijheid vormen de onderstroom die het geheel draagt. Muzikaal klinkt "Massa" als een kruispunt van wassoulou, futuristische pop en pan-Afrikaanse groove, maar met een warmere, organischere productie dan haar vorige werk. Gelaagde percussie, harp-achtige gitaarlijnen en subtiele elektronische texturen creëren een intieme, ademende ruimte waarin Diawara’s stem centraal staat, helder, ritmisch en vaak in dialoog met koorzang. Hoewel er geen gastbijdragen op het album staan, ademt de muziek wel de brede esthetiek van de Afrikaanse diaspora. "Massa" is minder futuristisch dan "London Ko", maar rijker, dieper en steviger verankerd in de traditie die haar muziek al jaren voedt, een lijn die rechtstreeks terug te voeren is op de invloed van haar grote voorbeeld Oumou Sangaré." (Written in Music; 4,5 uit 5 sterren)
"Een feestelijke, levendige world fusion van Franse pop/rock met traditionele Malinese muziek. De Franse singer-songwriter Matthieu Chedid (-M-) raakte verliefd op Mali en haar muziek. Dankzij de stoutmoedige aanmoediging van kora-virtuoos Toumani Diabaté durfde -M- het aan zijn popmuziek te verrijken met Malinese muziek en musici. Samen met de Malinese Fatoumata Diawara richtte hij de Lamomali op. De albumtitel verwijst naar het idee van heiligheid, van een ritueel, de familie en ook de kora als totem-instrument. Grote artiesten werkten mee: Fatoumata Diawara, Toumani Diabaté en zijn zoon Balla Diabaté, Amadou & Mariam, Patrick Watson, Oxmo Puccino, Philippe Jaroussky, Ibrahim Maalouf, Angélique Kidjo, Yamé en anderen. Tijdens het opnameproces overleed onverwachts Toumani - daarom is het album een eerbetoon aan hem geworden. De optimistische energie van liefde, licht en culturen overschrijdende broederschap is welkom in tijden van tumult. Intieme ballads wisselen af met dansbare, funky afropop." (Muziekweb)
"Derde studioalbum van de Malinese kosmopoliet, die in 2011 glansrijk debuteerde met "Fatou". Dat was een grotendeels akoestische aangelegenheid. Sindsdien evolueerde ze van een Afrikaanse Joni Mitchell in een eclectische entertainer met mondaine liedjes die nog immer Malinees erfgoed koppelt aan westerse muziek, al dan niet leunend op synthesizers. Dat leidt tot diverse soorten Afro: pop, beat, funk en folk. En in het extraverte buitenbeentje "Yada" rockt Diawara als een malle. Op "London KO" is ze gastvrij. Zo brengt Fonseca Cubaanse accenten aan in twee composities, rapt de Ghanees M.anifest en contrasteert de hese Amerikaanse soulzangeres Angie Stone met de helder zingende Diawara. Damon Albarn (ook co-producer van zes tracks) zingt lijzig mee in "Nsera", waarin Diawara zingt over vrijheidsdrang en de noodzaak voor Afrikanen om te streven naar zelfontplooiing en zelfbewustzijn. Van die kernwaarden is de Malinese zelf een uithangbord, getuige dit gedifferentieerde, fiere en aangename "London KO"." (OOR)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
