In 2002 werd in limited edition (500 st.) de cd "Life Is Almost Wonderful" uitgebracht. Even was er de hoop dat deze samenwerking een vervolg zou krijgen, maar de dood van Coyne (2 dec. 2004) maakte hier een eind aan. Nu is er een heruitgave met dvd, zodat we ook live getuige kunnen zijn van deze unieke combinatie van deze twee stemmen. Croker is inmiddels ook overleden (10 sept. 2023). (GT, Muziekbank)
Door ons op CD-R overgezette versie van ons LP-exemplaar. Met o.a. 'Marjory Razorblade' te boek staand als highlight in de Coyne-discografie. Regelmatig doet hij cynisch-kritische observaties aangaande de handel en wandel van ons mensen, zoals in het snerende 'Pretty Park', waar hij z'n raspende stem optimaal ten voordele uitbuit.
Na werk voor John Peel's Dandelion-label, medio 1970, trok hij zich kortstondig terug. Hij keerde terug met deze dubbel-LP in 1973, een sterke plaat met een succesvolle single: 'Marlene'. Hij klonk als een rauwere, bluesier Van Morrison.
Van LP op CD gezet door onszelf, dit derde album, uit 1974, van de singer/songwriter met de rasperige stem; opvolger van het veelbejubelde 'Marjory Razorblade'. Wellicht onder druk van de platenmaatschappij heeft men sommige songs wat toegankelijker willen maken met catchy arrangementen (met bijv. blazers), maar Coyne is op z'n best in manische songs als 'Don't Delude Me' of het sarcastische 'Witch'.
Compilatie uit 1994, een uitstekende introductie in 's mans beste werk, uit de jaren '70. Met natuurlijk 'Marlene'. Kevin overleed op 2 december 2004.
Met z'n zoon Robert op gitaar. Ondanks deze 'jonge' input sluit het album juist nauw aan op vroege Coyne-meesterwerken als 'Marjory Razorblade' en 'Blame It On The Night'. Eigenwijs praat-zingend over een doormalende instrumentale ondergrond.
"A combination of two separate sessions, one from 1979, one from 1983. The 1979 tracks were originally conceived as a one-woman show about Elvira Barney, an English debutante who shot her boyfriend, although it never went into production. Almost all of the tracks feature no instrumentation save Coyne's acoustic guitar. It's suitably harrowing stuff, typical of Coyne's fine walk between sanity and instability, though here he is taking on the persona of another character (the fact that it's a female character adds another level of strangeness). The 1983 sessions, by contrast, have abrasive, sometimes chaotic backing that sometimes skirts free jazz, though Coyne's lyrics remain chillingly sardonic and neurotic. It's worth searching for if you liked Coyne's early, sparse recordings." (allmusic.com)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
