"Van Onna maakte een cyclus waarbij de muziek een dialoog aanging met schilderijen van belangrijke kunstenaars. Dit idee is ontstaan uit het gegeven dat Nederland een rijke schilderkunsttraditie heeft. Hoewel Mondriaan inspiratiebron was voor Mondrian Equilibrium, heeft Van Onna niet geprobeerd een neo-plastisch muziekstuk te componeren. Het verklanken van een schilderij blijft voor hem een subjectieve aangelegenheid. Ondanks de suggestie die gewekt wordt door sommige technische titels, zoals zijn prijswinnende Mondrian Equilibrium (1995/97) heeft Van Onna geen boodschap aan kunst die louter en alleen betrekking heeft op zichzelf, die abstract is. Net als de componisten van Goethes tijd, wil Van Onna juist een verhaal vertellen. Het liefst zelfs een mystiek verhaal, zich afspelend in een zeer individueel klanklandschap, waarin de luisteraar zich als in een droom beweegt tussen paden die vaag bekend voorkomen, en nieuwe, ongeziene territoria. (essay De kunst van kleur, Ralph van Raat, 2006)" (Anthus)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
