"Blijkbaar is Julien Baker de samenwerking met Phoebe Bridgers en Lucy Dacus in "Boygenius", goed bevallen. Voor haar nieuwe plaat is ze een samenwerking aangegaan met een andere vrouwelijke singer-songwriter, namelijk Mackenzie Scott, alias Torres. Met "Send A Prayer My Way" maakten ze een onvervalst countryalbum. De twaalf liedjes op "Send A Prayer My Way" zijn namelijk om door een ringetje te halen, niet alleen als songs, maar zeker qua uitvoering, waarbij beide dames werkelijk prachtig zingen tegen een heerlijk licht-gemoderniseerde traditionele countrysound met pedal steelgitaren en violen. Zelf spreken ze van 'queer country', en hoewel ik dat zonder meer wil aannemen, wil dat beslist niet zeggen dat dat thema opvallend in hun teksten tot uiting komt, en qua countryplaat moet ik nog maar zien dat er in 2025 een betere wordt gemaakt. "Send A Prayer My Way" verdient het door countryliefhebbers van alle geledingen omarmd te worden." (Heaven)
"De uit Memphis, Tennessee, afkomstige Julien Baker zorgde op slechts 19-jarige leeftijd voor één van de grote verrassingen van 2015. Haar debuut "Sprained Ankle" maakte diepe indruk met sober aangeklede songs vol pijn en ellende. Deze opvolger borduurt daar nadrukkelijk op voort, maar laat ook horen dat Baker zich in 2 jaar flink heeft ontwikkeld. Waar het debuut af en toe rauw klonk, is "Turn Out The Lights" voorzien van een wat meer opgepoetst geluid. Dit is gelukkig een relatief begrip, want ook nu weer kiest Baker vnl. voor elektrische en akoestische gitaren, wat meer piano en hier en daar wat synths. Het vormt een sobere basis voor de zang, die nog altijd een enorme impact heeft en varieert van zacht en lieflijk tot voorzichtig rauw. De teksten zijn weer aardedonker; de muziek heeft een al even donkere toon. En net als het debuut heeft de plaat een enorme impact op de luisteraar. Dat de belofte van het bijzondere debuut meer dan waar is gemaakt zal inmiddels duidelijk zijn." (Erwin Zijleman, Platomania)
"Slechts vier dagen hadden Baker, Bridgers en Dacus nodig om boygenius te schrijven en op te nemen in Sonic City Studios in Los Angeles. Ze namen elk een half- én een volledig afgewerkt nummer mee om samen aan te sleutelen. En hoewel dat resulteert in zes sterke songs, blijven toch steeds hun herkenbare stijlen bovendrijven. Dacus gierende gitaren, Bakers innemende stem en Bridgers dromerige melancholie worden nooit tot één gebalanceerd geheel gemengd. Telkens springt één van die elementen meer uit in de mix. Toch is boygenius meer dan een verzameling solonummers. De drie jonge artiestes respecteren hun eigenheid en vullen elkaar perfect aan." (Dansende Beren)
"Julien Baker is een singer-songwriter uit Memphis, Tennessee. Ze is pas 19 jaar oud, maar uit de wijze waarop ze vanaf het hoesje van haar debuut de wereld in staart blijkt direct dat ze het in het leven tot dusver niet voor niets heeft gekregen. Julien Baker worstelt met de liefde en worstelde met de drank en drugs die haar bijna het leven hebben gekost (ze had zelfs een bijna dood ervaring). Voor haar debuut trok Julien Baker, die er inmiddels een wat gezondere levensstijl op na houdt, naar de studio van Matthew E. White in Richmond, Virginia, en wat is het een mooi en bijzonder debuut geworden. Op "Sprained Ankle" vertrouwt Julien Baker volledig op haar stem, op haar akoestische en elektrische gitaren en aan het eind van de plaat op een piano. Hier en daar zijn wat lagen vocalen opgenomen of wordt het gitaargeluid voorzien van wat extra vervorming, maar over het algemeen is de muziek van Julien Baker puur en eerlijk. Het gitaarspel is gevarieerd en doeltreffend, maar de meeste aandacht wordt getrokken door de vocalen van Julien Baker. Julien Baker heeft de afgelopen jaren nogal wat meegemaakt en dat hoor je en voel je. "Sprained Ankle" is een sombere en donkere plaat vol indringende verhalen. Julien Baker vertelt deze verhalen soms met enige afstand, maar meer dan eens is de enorme pijn van de jonge Amerikaanse voelbaar in haar zang, waardoor "Sprained Ankle" enorm veel impact heeft. De songs van Julien Baker zijn lang niet altijd even volwassen of bijzonder, maar door alle emotie en pijn die de Amerikaanse in haar muziek stopt, komt "Sprained Ankle" aan als een mokerslag. De eerste keer dat ik "Sprained Ankle" beluisterde had ik 33 minuten kippenvel en dit herhaalt zich iedere keer dat ik de plaat opnieuw beluister. Het wordt eerder erger dan minder. Laten we hopen dat Julien Baker haar leven weer op de rails krijgt, want na "Sprained Ankle" wil ik nog veel meer platen van haar horen. "Sprained Ankle" schaar ik ondertussen onder de grote verassingen van 2015. Het doet bijna pijn om naar Julien Baker te luisteren, maar wat is het ook mooi. Om te janken zo mooi." (Krenten uit de Pop)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
