"Een depressie van O'Brien resulteerde in de zeven stukken op Blue Morpho, die als een soort alternatieve healing music overkomen zonder dat O’Brien zijn creatieve ambitie uit het oog verliest. ‘Here comes the fear’, zingt hij ingetogen in "Incarnations", een fraai psychedelisch folkstuk met een droney sfeer dat halverwege steeds spookachtiger begint te klinken. Door de combinatie van akoestische folk met een weelderig strijkarrangement doet de titelsong muzikaal in de verte zowel aan Nick Drake als Radiohead denken. Van het moederschip is drummer Philip Selway in twee songs te horen, verder heeft O’Brien veel muzikanten uit de jazzhoek om zich heen verzameld. ‘Midway through life I just lost my way’, stelt hij in het spannende "Teachers". Dat nummer verbreekt met onrustig drumwerk, funky baslijnen en noise-erupties even de meditatieve toonzetting. De lange afsluiter "Obrigado" vermengt indiefolk met lui swingende bossanovaritmes, terwijl hij de plaat met een psychedelische gitaarsolo uitspeelt." (OOR)
"EOB staat voor Ed OBrien. Hij is de gitarist van Radiohead. De gitarist weet een prima plaat te maken die vooral pakkend is en gemakkelijk in het gehoor ligt. Wellicht gemakkelijker te handelen is dan menige Radiohead plaat en dat laat hij bij het openingsnummer Shangri La direct weten. Met drummer Omar Hakim, en Wilco drummer Glen Kotche en Adrian Utley (Portishead) als gitarist weet hij een juweeltjes als het ruim 8 minuten durende Brasil en het Pink Floyd achtige Mass op plaat te zetten. Het album is heerlijk afwisselend met een pakkende popsong Deep Days en het akoestische open fire nummer Long Time Coming. Naast de diversiteit aan muzikale genres gaat de sfeer van folk naar moderne beats, zonder dat het afbreuk doet aan het geheel. Mooi gemaakt en zeker eentje voor de lijstjes van het jaar. En misschien is hij wel het echte geheim achter Radiohead." (Mpodia)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
