"Gen Z heeft de Filipijns-Britse zangeres Beabadoobee al langer omarmd, maar nu ze haar derde album uitbrengt, kunnen ook popliefhebbers uit andere leeftijdscategorieën eigenlijk niet meer om haar heen. Op "This Is How Tomorrow Moves" horen we de als Beatrice Laus geboren zangeres niet alleen zachtmoedig en lieflijk haar sores delen, ze geeft de zelfgeschreven liedjes nét wat meer diepte door toevoeging van een laagje gitaren. Die blijven op de achtergrond, en bepalen toch de sfeer van de muziek. De rocksound is soms zwaar aangezet zoals in "California", maar kan ook klein blijven, bijvoorbeeld in het tedere "Tie My Shoes", dat een prachtig gitaarloopje heeft. In de bossa nova "A Cruel Affair" worden de gitaarlijnen mooi rond het ritme gedrapeerd, zonder dat Beabadoobees fluisterstem erdoor wordt geraakt. Als ze in het slotnummer "This Is How It Went" even haar liefde voor de betreurde Elliott Smith uit, dan weet je dat het allemaal nog veel mooier kan worden." (Volkskrant; 3 uit 5 sterren)
"Het album zet dromerig in met “Beatopia Cultsong”. Het nummer werd op een aangeschoten avond geschreven door Bea en vrienden, waaronder vriend en videograaf Soren Harrison en beste vriend en gitarist Jacob Bugden. Met het gerinkel van glazen, het getokkel op gitaren en het gemompel en gefluister van alle aanwezigen, worden we verwelkomd in het dromenland van Beatopia, alsof de single een Narniaanse kastdeur op een onverkende zolderkamer is. Doorheen het album valt ze vaak terug op deze dromerigheid. De muziek werd dan ook vaak geschreven onder invloed, of dat nu de invloed van gelukzaligheid en zelfliefde was of van kief, drank en magische paddenstoelen laten we in het midden." (dansendeberen.be)|
"De pas 26-jarige Filipijnse bracht eerder al drie platen uit die we zeer positief recenseerden, met als enige kanttekening dat de veelzijdigheid van deze albums ook kon worden geïnterpreteerd als een zoektocht naar een eigen muzikale identiteit. Die eigen smoel begon op laatste worp "This Is How Tomorrow Moves" al vorm te krijgen, maar op Pylon beleeft Beabadoobee pas echt haar eureka-moment. In plaats van songs vol allerhande kruisbestuivingen bevat "Pylon" veertien alternatieve rocknummers waarin brullende, ronkende en gierende gitaren en vanuit de losse pols klapperende en kletterende percussie versmelten met waar Beabadoobee altijd al consistent in was: haar ijzersterke, messcherpe, diep ontroerende teksten en feeërieke stemgeluid. Op het ijzersterke "Pylon" horen we vooral een jonge popster volledig tot bloei komen." (Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.