"Eindelijk weer een Britse gitaarrockband die de luisteraar doet opveren. Uit Brixton komen vijf jongens die zichzelf Shame noemen en de eerste goede rockplaat van 2018 voor hun rekening nemen. Songs of Praise is stevig geworteld in het postpunkgeluid waarin vooral de Britten begin jaren tachtig goed waren. Maar Shame appelleert niet alleen aan nostalgische sentimenten bij de generaties ouder dan zij, daarvoor zijn de songs te eigenzinnig en de teksten te brutaal. 'I like you better when you're not around', zingt Steen in Tasteless. Een liedje dat zo op het laatste album van het ook al zo geweldige Protomartyr had kunnen staan. Het mooiste nummer, Angie, bewaart Shame voor het laatst. Zeven minuten duurt het en de dreiging wordt met de minuut sterker. Meanderende gitaarakkoorden, zanger Steen die zich even inhoudt en zich al murmelend een weg baant om dan helemaal los te komen. Zijn wanhoop en verlangens worden overtuigend verklankt". (Gijsbert Kramer, Volkskrant).
"Wat is toch de magie van The Windmill in Brixton? Het droef ogende gebouwtje in een al even desolate buurt is de bakermat van de South London Scene en daarmee van een hele rij onconventionele bands zoals Squid, black midi, Goat Girl, Black Country, New Road, Sorry, Fat White Family en dus Shame. Het resultaat is een Shame-album dat vanzelfsprekend en vertrouwd aanvoelt, als een lekker zittende, ietwat gerafelde jas. Ingekapseld tussen de toegankelijke opener "Fingers Of Steel" en de verdraaid fijne hekkensluiter "All The People" biedt "Food For Worms" genoeg dwarse, knarsende en schurende tracks voor postpunkers van het eerste uur." (OOR)
"De Zuid-Londense band werkt hier met de gelauwerde producer John Congleton (Franz Ferdinand, Phoebe Bridgers, Alvvays, Midlake, Spoon, The War On Drugs). Het resultaat is een compact album, 12 songs in 36 minuten, dat er wederom mag wezen. De wens om de nerveuze live-energie van de band te vangen is bovendien vervuld. De titeltrack – tevens single – trapt de deur direct wijd open om vol bravoure door te stampen. Tegenover alle agitatie die Charlie Steen tentoonspreidt, zet de band vlakke, bijna poppy refreinen. Shame wisselt harde tracks gemakkelijk af met relatief milde songs en gitaargeweld met meer elektronisch getint materiaal. "To And Fro" is melodieuze indierock met een scherpe rand en "Screwdriver" is strakke, stormachtige electro-rock. Ook het onderkoelde "Axis Of Evil zit vol elektronica. Zo zet Shame de deur open voor vele invloeden en stijlen. Het levert een bruisend, brutaal en kleurrijk album op waar veel te halen valt en dat Shame stevig op de kaart houdt." (Written In Music; 4 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
