"John Coffey werd in 2015 wereldberoemd in Nederland toen zanger David Achter de Molen op Pinkpop een biertje ving en in één teug opdronk. De titeltrack van dit zesde album is in vele opzichten een ode aan de gooier van dat beruchte biertje. Niels van den Ham maakte twee jaar geleden een einde aan zijn leven en de Utrechtse band roept op tot samenhorigheid, begrip en het laten horen van je stem: ‘A tiny spark, I keep believing / And I got a feeling: I’m not alone.’ Mooie boodschap. Achter de Molen zet z’n Dave Grohl-stem op en John Coffey klinkt op de track meer grungy dan ooit. Opener "Hang The Choir" is een compacte, melodieuze stomp over het verdedigen van mensen die buiten de norm vallen. "Push Push Push", "Do Not Teach" en "Call Of The Bear" komen vervolgens ook als een sloophamer over je heen – classic John Coffey. Juist door deze recht-door-zee-tracks komen "It’s You" (een Foo Fighters-achtig anthem met meeslepende gitaren) en "I Don’t Care, I Won’t Give Up On You" (zei iemand emo?) beter tot z’n recht. Ook in afsluiter "All Bark, No Bite" speelt het vijftal met een hard-zacht-variatie die, ondanks dat ie een beetje makkelijk is, hartstikke goed werkt. Het zorgt voor lucht op een, ook door de onderwerpkeuze, redelijk zware plaat. John Coffey heeft met "Not Alone" een album over verbinding gemaakt. Verbinding via een vriend, een partner of simpelweg een zaal vol mensen die dezelfde muziek voelen. Dat is waar harde muziek in essentie om draait en daar neem ik een biertje op. Proost, op het leven." (OOR)
"Broeder Dieleman is de verrassende gast op het reünie-album "Four" van de Utrechtse hardcorepunkband John Coffey. Ze hielden er zeven jaar geleden op hun hoogtepunt mee op, maar op "Four" klinken de gitaren weer even snerpend en de gruizige schreeuwzang van David Achter de Molen weer net zo intens en compromisloos. "Sing And Hope It’s Out Of Tune" is de overdonderende binnenkomer, en het begin van een wervelwind die dankzij Dieleman in Naaste even tot rust komt. Na deze bezwerende vertelling, fraai voorgedragen door de broeder, kost het de band toch wat moeite om weer terug te komen waar het begon. "River Runs Dark" is nog een stevig stukje thrashmetal, maar dan is het langzaam gedaan met de spanning en beukt John Coffey net iets te veel door op routine – iets waaraan ze zeven jaar geleden juist wilden ontsnappen." (Volkskrant; 3/5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
