"Ngonda's debuut was ronduit indrukwekkend: hij bewees, met een stem die je niet zomaar vergeet, dat retrosoul in de goede handen geen nostalgie is. Op deze opvolger zet Ngonda een stap verder terug: naar het ruwere, directere register van midden jaren zestig. New Orleans R&B, Chicago soul, Detroit in zijn meest ongepolijste gedaante. Vince Chiarito en Michael Buckley, die ook het debuut produceerden, zijn precies de juiste mensen om dit album te maken. Chiarito weet als geen ander hoe je een opname laat klinken alsof hij in 1965 in een studio in Detroit is opgenomen zonder dat het een pastiche wordt. De rijke sound, de inherente swing, het DNA van de grote Daptone-producties: het zit er allemaal in. De warmte en de instinctieve muzikaliteit die Daptone al decennia als handelsmerk heeft, zitten diep in elk arrangement van dit album. Jalen Ngonda is een fenomeen. De vergelijkingen met Marvin Gaye, Sharon Jones, Charles Bradley zijn begrijpelijk maar schieten uiteindelijk tekort." (Maxazine; cijfer; 8/10)
"Gemakshalve wordt de muziek van het Daptone-label bestempeld als retrosoul. Niettemin blijken veel van de artiesten op de keper beschouwd weinig met retro of nostalgie te maken te hebben. Neem nu Jalen Ngonda (28), een zanger en componist uit Washington D.C. die in Londen woont een hier een ronduit schitterende debuutplaat aflevert. Zeker, het titelnummer zou een vergeten outtake van Marvin Gaye kunnen zijn en de sprankelende arrangementen van de overige songs herinneren aan de producties die Nickolas Ashford en Valerie Simpson voor Motown maakten. Wat het album relevant maakt en alles doet ontstijgen, zijn de wonderschone en dramatische melodieën - en bovenal Ngonda's uitbundige, kippenvel opwekkende stem die continu verrassend en fris Klinkt. Moderne soul op zijn best." (Lust for Life; 4 uit 5 sterrren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
