"Het is bijna jaloersmakend om te zien hoe ogenschijnlijk argeloos de bandleden van All Them Witches op het podium staan. Lonkend naar het publiek en amper kijkend naar hun gitaarhalzen gieten ze hun zompige bluesrock de zaal in, als een trage moerasrivier van tonen. Het kabbelt allemaal prachtig door, al wordt er wel op gelet dat de muzikale swamp boat nooit over zijn toeren gaat: de vijfde versnelling wordt nooit helemaal benut. Het typeert de lankmoedigheid waarmee ze hun muziek benaderen. Alsof het toevallig uit hun vingers komt. "House Of Mirrors" is als muzikaal drijfzand: je hebt het amper door, maar je zakt steeds verder het universum van All Them Witches in. Hun zevende album broeit zonder dat er grote gebaren aan te pas komen. De plaat eindigt dan ook met "Saturn Song", zonder episch eind of daverend slotakkoord. Gewoon, een laatste nummer dat ook in het midden had kunnen staan. En ondertussen heb je je geen moment verveeld. Ook dat is een kracht. (OOR)
"Robbie Staebier (drums, loops), Ben McLeod (gitaar) en Michael Parks Jr. (bas, zang) halen hun invloeden overduidelijk uit het metalgeluid van het begin van de jaren 70. Ze openen het album met 'Blood And Sand/Milk And Endless Waters', dat met zeer donkere aanzwellende klanken begint en dan overschakelt op een gruizig loodzware rocker, afgewisseld met sfeervol zwevend gitaarwerk en lijzige zang. 'Dirt Preachers', een bluesy gitaar opent 'Saturnine & Iron Jaw', 'When God Comes Back', er is zelfs ruimte voor funky klanken. De blues komt aan bod in het luie psychedelische '3-5-7' en het lome 'The Marriage Of Coyote Woman' met snijdend slidegitaarspel. Het is niet in elk nummer “van dik hout zaagt men planken”. Zo klinkt het trio breekbaar in de dreigende psychedelica van 'Charles William' en 'Rats In Ruin' en is 'Everest' een breekbaar gitaar miniatuurtje. Het staccato rockende 'Enemy Of My Enemy' is daar een moddervet voorbeeld van. Verplichte kost voor liefhebbers van zwaarder rockwerk!" (Bluestown Music)
"Op het eerste gehoor lijkt All Them Witches een band die niet heeft kunnen kiezen. Er zitten duidelijk een paar heavy rockers in de band, getuige de soms loodzware psychedelische rock. Maar de band zweert ook bij fijnzinnige gitaarfolk, bij country en blues. Toch is dit geenszins een wisselvallige plaat. De band uit Nashville weet compacte rootsliedjes, opgetuigd met heerlijke en direct meezingbare refreintjes, fraai te rangschikken tussen lange instrumentale rockstukken als het psychedelisch zoemende woestijnepos "El Centro". En dan wil gitarist Ben McLeod ook nog even laten horen dat hij een uitmuntende instrumentalist is in bijvoorbeeld "Mellowing", een Bert Jansch-achtig tokkelgitaarlied als een warm bad. Zo verkent All Them Witches alle uithoeken van de rootsmuziek en weet de band die van een mooi ronde en heavy lading te voorzien. Een behoorlijk uniek en groovend rootsbandje, op 4 maart 2016 live in het Deventer Burgerweeshuis." (Robert van Gijssel, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Dit is alweer het zesde album van All Them Witches, een Amerikaanse band uit Nashville. Het viertal is een psychedelische rockband, die intens meditatieve momenten afwisselt met uitgesproken extraverte. Sinds hun oprichting in 2012 worden ze vergeleken met bands als Black Sabbath, Mountain en Blue Cheer. Daarbij hebben ze dan nog het psychedelische van Pink Floyd en samen is dat een uniek mengsel. De nummers kunnen ingetogen en rustig beginnen, maar ontaarden nogal eens in uitgesponnen jams, die juist weer de hele andere kant opgaan. Bij deze band hoef je je niet te vervelen. Integendeel, je weet nooit wat het volgende moment gaat brengen. En alles wordt met uitzonderlijke instrumentbeheersing gebracht. Dit zorgt voor nog meer luisterplezier. En ze hebben zelf het grootste plezier, dat blijkt wel uit de muziek die genadeloos doordendert. Een album als dit maakt mij heel benieuwd, hoe ze dit live gaan brengen. Waarschijnlijk ook prachtig." (Erik Mundt, Platomania)
"Op het nieuwe 'ATW' (All The Way) prefereert de stampede als vanouds: rauwe rocktonen waar de impulsiviteit van afspat. Het moet er stoeierig aan toe zijn gegaan in dat huisje ergens in Nashville. De muzikanten riepen pas later de hulp in Beck, Elliott Smith en Kurt Vile voor de laatste aanpassingen, zonder de rauwe spontaniteit ervan in het gedrang te brengen. Opener 'Fishbelly 86 Onion' pakt meteen uit met opgevijzeld rockgeweld, het nummer 'Diamond' worden de harde rocktonen op haast theatrale, maar heerlijk onheilspellemde wijze opgeworpem en blijven tot het eind stevig in de schoenen staan. Blikvanger is ongetwijfeld 'Harvest Feast', dat moddervette bluestonen en lyrics doet uitdraaien in een psychedelische roes, met hoogstandje dat All Them Witches over de jaren heen perfectioneerde. De groep is er met de volle goesting (begeerte) ingedoken en verwierp de gedachte om de meer afgelikte toer op te gaan." (IndieStyle.be)
"In Nashville, Tennessee wordt niet alleen maar country en daardoor beïnvloede muziek geproduceerd. Vraag maar aan het zwaar door psychedelica doordrongen collectief dat zich All Them Witches noemt. Hun debuut kwam in 2012 uit in Amerika. Het Duitse label Elektrohasch tekende hen, als eerste Amerikaanse band op het label. Uit goede bron vernemen we dat de songs er alleen maar beter op zijn geworden. De band grijpt gretig terug naar de op blues geïnspireerde hardrock zoals Led Zeppelin en Mother Tongue die maakten. Een stevige snuf Americana in de mix, en uiteindelijk ook wat country. De erna komende liedjes borduren hierop verder, al zitten er nog steeds stevige uithalen in. Het zorgt er wel voor dat de plaat, door de afwisseling en de vele gezichten van All Them Witches, niet gaat vervelen." (Gonzo Circus)
In januari 2016 verscheen het veelbejubelde "Dying Surfer Meets His Maker" en vrijwel tegelijkertijd verscheen het in 2013 al als download verschenen vorige album ook fysiek op CD. "Adembenemende rock. Een mengeling van slepende blueasy hardrock en wonderschone akoestische folk(rock), alles doorspekt met heerlijke neopsychedelica en beklijvende melodieën. Gaat verder waar psychedelica begin jaren 70 is gestopt in een doodlopende straat. In de mengeling van gezongen en instrumentaal vertelt ieder nummer een heel eigen verhaal. We laten ons willoos meevoeren op deze muzikale baren." (Eric van Domburg Scipio, Heaven; cijfer: 8-)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
