"En dat is nummer vijf in een reeks van opzienbarende albums. Waar voorganger Romance de status van Fontaines D.C. als een van de beste huidige bands bestendigde, waarbij de betiteling ‘rockband’ de lading niet meer dekt, gaat "Dopamine Chamber" een stapje verder. Meer synthesizers en hier en daar een orkestraal geluid. Het optimisme van "Romance" heeft wel plaatsgemaakt voor pessimisme over ons mondiaal doemscenario, het misleidende comfort van ons escapisme poëtisch aangekaart. Zanger Grian Chatten haalde in een interview het beeld van hemzelf aan, scrollend op zijn smartphone in het afbrokkelende Venetië. Knap als je daar meer dan muzikale, mistroostige ellende uit kunt destilleren. Fontaines D.C. slaagt erin. In "Marianne" wordt je de keuze van vergetelheid gegund: ‘You can follow my lead. I can help you disappear.’ "Mimesis" heeft met zijn Joy Division-basje tegelijk de verraderlijke dansbaarheid van een shoegazepopliedje als een toxische, rokerige schoonheid. Het gedragen "One Man", waarin Chatten schrijdt over een loper van strijkers, wordt opgebouwd tot een overweldigend sonisch paleis. Ja, de gitaargrandeur is nog aanwezig op "Demolition" en "Japan" is Oasis op zijn dromerigst. Het mooist is "Where Is Gone" waarop Chatten in een bitterzoet sixtiespopduet met Rosalía – wall of sound, breed orkestraal geluid – croont als de beste. Als je dan toch de narigheid van de wereld wilt ontvluchten, dan maar in deze pracht." (De Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Fontaines D.C. onderzoekt op "Romance", het vierde en meest eclectische album van de Ierse rockband, de waarde van liefde in een wereld die steeds verder wegzakt in de destructie. Het openingsnummer "Romance" treft direct het onderwerp van het gelijknamige, vierde album van Fontaines D.C.. Het onderzoekt de liefde en de complexiteit van relaties. Maar verwacht geen zoetsappigheid van de Ierse rockband. Zanger Grian Chatten liet zich onder meer inspireren door de Japanse anime Akira, waarin de leider van een motorclub probeert te overleven en liefde een sprankje hoop biedt in de verwoestende wereld van Neo-Tokyo. Muzikaal gezien is "Romance" het meest eclectische en gelaagde album tot nu toe. Hoe verschillend de elf nummers ook zijn, ze dragen alle een vorm van hoop en angst in zich, zoals het betraande hartje op de cover. Een dualiteit die briljant is uitgevoerd met een verfijnd gevoel voor poëzie. Een diepe buiging voor de band." (Het Parool) Ook te zien op 16 en 17 november 2024 in AFAS Live in Amsterdam.
"Inspiratie kwam kennelijk van, zo zeggen ze zelf, muziek die rond de eeuwwisseling cutting edge was: de militante electroplaat XTRMNTR van Primal Scream, The Contino Sessions van Death In Vegas, maar ook oud werk van Sonic Youth en de Pixies. Dat kan slechter. Je hoort het vooral terug in het soms Spartaanse maar net zo vaak opvallend noisy sound design. In elk geval niet in het songmateriaal of de melodieën, want op dat gebied is de werkwijze niet zoveel veranderd: Grian Chatten staat weer in repeteermodus, naar vastomlijnde coupletten of refreinen is het lastig zoeken (een aantal songs blijft dan ook simpelweg niet hangen) en lekker broeierig voortdrammende indierock – meestal in midtempo – is de default setting." (OOR)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
