The opera is given complete and all the roles are sung in their original octaves (no bass-baritone Caesar, for instance). René Jacobs’ tempos are ideal for each dramatic situation, and if the recitatives have a formality that slows them down somewhat, well, we are dealing with Caesar, Cleopatra, and very grand historic deeds. Both orchestra and singers embellish their written lines, and from this vantage point, those embellishments seem very tame–but they’re still welcome, highly musical, and apt. To this day, most of the cast could not be bettered. (classicstoday.com)
"Het is opmerkelijk dat de makers van dit album Haydns aria Ragion Nell’Alma Siede als openingsnummers gekozen hebben. Eigenlijk is deze aria een beetje tam - Oh, wat zijn we verwend – je zou bijna denken dat dit het zoveelste album is vol aangenaam klinkende barok- en klassieke coloratuuraria’s. En dat is nu net niet het geval. Patricia Petibon is een excentrieke zangeres die graag alle mogelijkheden van haar stem verkent en de grenzen opzoekt. Soms schiet ze uit, maar wat geeft dat als op zoveel andere momenten je als luisteraar op het puntje van je stoel zit. Op de tweede track al klinkt haar stem bijna magisch als ze in Mozarts concertaria het geluid van de hobo volgt. Haar woede in de beroemde aria van de Koningin van de Nacht maakt je bijna bang. In Haydns aria van de stervende Euridice is ze al bijna een schim. Het leuke van Petibon is dat het effect altijd in dienst staat van de muziek of het karakter dat ze uitbeeldt. Het is nooit ijdel vocaal vertoon." (CP, Muziekweb)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
