The opera is given complete and all the roles are sung in their original octaves (no bass-baritone Caesar, for instance). René Jacobs’ tempos are ideal for each dramatic situation, and if the recitatives have a formality that slows them down somewhat, well, we are dealing with Caesar, Cleopatra, and very grand historic deeds. Both orchestra and singers embellish their written lines, and from this vantage point, those embellishments seem very tame–but they’re still welcome, highly musical, and apt. To this day, most of the cast could not be bettered. (classicstoday.com)
"As a search of this site under the composer's name will reveal Gossec has not been ignored. This reissued disc further establishes and enhances his standing. It would be easy to spoil Gossec with a heavy flat-footed approach. That is not what he is treated to across these four symphonies. Take the Symphonie à grand orchestra "La Chasse". It's full of rhythmic surprises along the way as in the lively first movement which sounds Beethovenian. The skilled Concerto Köln under Werner Ehrhardt search out its serene dignity. The progress of this music reminded me of another neglected French contemporary figure: Etienne Méhul. Pre-echoes of Beethoven - this time The Pastoral - return in the delightful countryside finale of La Chasse. The Allegro of the "Mirza" Symphonie concertante - a work with solos for violin and flute - is Mozartean. Its invention is gracious and even doffs its hat in the direction of Mozart's K364. None of these symphonies is long-winded. The two central works, each in three movements, are exceptionally compact while remaining gently amiable. This affable geniality is even sufficient to lift the spirits in the fugal finale of the Sinfonia à piú stromenti. The disc ends with the most grand and Beethovenian of these works and also the latest: the Symphonie à 17 parties. It returns to the four-movement schema. Not quite as fresh as its companions it still sports a witty and youthful third movement harking back to Gossec's earlier years. Gossec rounds things out with a regal finale. While the note in English only by Michael Stegemann is pretty brief it serves its scene-establishing purpose rather well. This lively music heard in lively music-making. It draws on an amiable personality who mines both serene dignity and regal grace." (Music Web International)
"Het Ensemble Concerto Köln neemt het publiek mee op een reis naar de barok en brengt vioolconcerten van Corelli, Somis, Valentini, Mascitti en Vivaldi ten gehore. Voor de opname worden ze begeleid door de uitmuntende Russische violist Evgeni Sviridov. Arcangelo Corelli, die in Rome leefde en stierf, wordt beschouwd als een typische vertegenwoordiger van de klassieke Italiaanse vioolmuziek en had als zodanig een sterke invloed op al zijn jongere tijdgenoten, waarvan de werken op dit album te beluisteren zijn." (Klassiek.nl)
"Het is opmerkelijk dat de makers van dit album Haydns aria Ragion Nell’Alma Siede als openingsnummers gekozen hebben. Eigenlijk is deze aria een beetje tam - Oh, wat zijn we verwend – je zou bijna denken dat dit het zoveelste album is vol aangenaam klinkende barok- en klassieke coloratuuraria’s. En dat is nu net niet het geval. Patricia Petibon is een excentrieke zangeres die graag alle mogelijkheden van haar stem verkent en de grenzen opzoekt. Soms schiet ze uit, maar wat geeft dat als op zoveel andere momenten je als luisteraar op het puntje van je stoel zit. Op de tweede track al klinkt haar stem bijna magisch als ze in Mozarts concertaria het geluid van de hobo volgt. Haar woede in de beroemde aria van de Koningin van de Nacht maakt je bijna bang. In Haydns aria van de stervende Euridice is ze al bijna een schim. Het leuke van Petibon is dat het effect altijd in dienst staat van de muziek of het karakter dat ze uitbeeldt. Het is nooit ijdel vocaal vertoon." (CP, Muziekweb)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
