"De Amerikaanse muzikante Hayden Anhedönia debuteert als Ethel Cain met een vijf kwartier durend album dat een groot deel van de tijd imponeert en bezweert met muziek die je genadeloos bij de strot grijpt. Het is een album dat meerdere kanten op kan, maar over het algemeen genomen maakt Ethel Cain diepe indruk. Ze doet dit met wat trage en meestal opvallend donker ingekleurde songs, wat uitstekend past bij haar mooie stem, die vaak een vleugje Lana Del Rey bevat. De persoonlijke songs op het album zijn vaak lang en bouwen de spanning op bijzondere wijze op, wat kan resulteren in aardedonkere of zelf bijna beangstigende klanken. Door het zwaar aanzetten van de instrumentatie, de keuze voor vooral donkere klanken en de emotievolle zang van Hayden Anhedönia, zijn de songs op "Preacher’s Daughter" vrijwel zonder uitzondering voorzien van een bijzondere lading. Bijzonder fascinerend album." (De krenten uit de pop)
"Het was even schrikken toen Cain terugkeerde met het album getiteld "Perverts" begin 2025. Een album vol donkere drone en ambient. Dit conceptalbum over een meisje dat misbruikt wordt door haar streng religieuze vader en haar christelijke gemeenschap ontvlucht is ook behoorlijk donker. Cain beschrijft het als een fictief verhaal, maar zegt ook dat het meisje een alter ego van haar is. De zware liedjes bewandelen de dunne lijn tussen fictie en realiteit, en krijgen daarmee extra lading. "Willoughby Tucker, I’ll Always Love You" is de proloog van "Preacher’s Daughter", voor het grootste deel over Cain’s middelbareschool-liefde Willoughby Tucker. Wederom een thematisch album, met genoeg stof om in te duiken en waarbij de meest naargeestige thema’s niet geschuwd worden. Dit alles met fantastische liedjes in de vorm van donkere droompop, gothische country en zelfs vrij zware shoegaze. Voor fans van David Lynch, horror, ongemak en verdriet." (Platomania.nl)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
