"Van Morrison (31 augustus 1945, Belfast) vierde zijn 80ste verjaardag, maar van ophouden weet deze Noord-Ierse zanger niet. Recent verscheen het 48ste studioalbum van de Belfast cowboy. Het album "Somebody Tried To Sell Me A Bridge" telt maar liefst 20 songs, 16 covers en 4 nieuwe eigen composities van Van Morrison. Hij gaat op dit album, dat is opgenomen in Studio D in Sausalito, Californië, terug naar de (klassieke) blues. Op het album is een groot aantal musici te horen, waaronder gerespecteerde bluesmusici als Elvin Bishop, Taj Mahal en Buddy Guy.Van Morrison horen we opnieuw met een scheurende saxsolo. "Social Climbing Scene" en het titelnummer "Somebody Tried To Sell Me A Bridge" zijn nieuwe songs van Morrison. Na "You’re The One", de bluesballad van Deadric Malone, met Elvin Bishop op gitaar, wordt het album afgesloten met twee onvervalste bluesstandards, het van Muddy Waters bekende en door Willie Dixon geschreven "I’m Ready" en de B.B. King-klassieker "Rock Me Baby". Op beide nummers is een krachtige Buddy Guy op gitaar en zang te horen. Conclusie:"Somebody Tried To Sell Me A Bridge" is een fantastisch album. Tijdloze muziek van door de wol geverfde en geïnspireerd spelende musici. Ruim 80 minuten volop genieten." (Bluestown Music)
"Even Van Morrison’s most ardent fans weren’t sure he could write songs like several that appear on his 43rd studio album, "Remembering Now". Yet now Van has, to use a frequent lyric of his that we also hear on this effort, 'take me back.' Indeed, he returns us to bask in 'the sense of wonder,' and to revisit Hynford Street and the various landmarks of Belfast from his youth. The title even suggests breaking through a mental block, lifting a proverbial curtain, to the point where he repeatedly says in the title track, 'This is who I am.' Even his never-ending quest to find God in the most simple things is here. We are transported to THAT Van Morrison of lush meditations found on "Poetic Champions Compose", "Enlightenment", and to "Veedon Fleece", "Into the Music", and "Common One". At 80 his distinctive voice remains as powerful and remarkably emotional as ever. He hasn’t made a perfect record, but most tracks are worthy." (Glidemagazine.com)
"Van Morrison’s "New Arrangements And Duets" presents a fantastic blend of his unmistakable vocal mastery and richly developed jazz arrangements. Chris White’s reimagining of Van’s older folk-oriented tracks—like "The Master's Eyes" and "So Quiet in Here"—is beautiful. Paul Moran captures a dynamic, live energy on tracks such as "So Complicated" and "Choppin' Wood". The lush arrangements allow Van's unique vocal mastery to shine, creating a fresh experience out of familiar material. The consistency of his band, fine-tuned over the decades, ensures a tight and soulful performance throughout. The duets featuring Kurt Elling, Curtis Stigers, Joss Stone, and Willie Nelson are captivating. Willie Nelson’s voice, like Van’s, remains incredible in his older age. Despite being recorded at different times, the album feels cohesive throughout. This is a great addition to one's collection." (All Music; 4,5 uit 5 sterren)
"Hoewel zijn eerste soloalbum "Blowin Your Mind" uit 1967 was, wordt "Astral Weeks" toch meestal als de start van de solocarrière gezien van Van Morrison. En wat voor een start. Het album kwam relatief snel tot stand in drie sessies - maar niet geheel vlekkeloos. De jazzmusici hadden nog nooit samen gespeeld en moesten zonder te oefenen zonder bladmuziek spelen, waardoor ook hier en daar onderlinge tempofoutjes ontstond. Hoewel "Astral Weeks" minder toegankelijk was dan zijn voorganger en de opvolger (het al eerder in geremasterde editie uitgebrachte "Moondance") en daarom ook aanvankelijk weinig succes had, wordt de plaat gezien als de beste van Van. En terecht want songs als het opzwepende "The Way Young Lovers Do" en het adembenemende "Cyprus Avenue" vervelen nooit. Aan het originele album zijn nu 4 outtakes toegevoegd. Wat karig in vergelijking met de heruitgave van "Moondance", maar niet verbazingwekkend, aangezien de meeste nummers snel op de band stonden. Essentiele kost." (Ron Buiters, Platomania)
"Van Morrison (71) beleeft een hoogconjunctuur. In het Amsterdamse Carré, in 2015, zong hij al met meer concentratie en liefde voor het ambacht dan in de jaren daarvoor. Dit 36ste studio-album, het eerste met nieuw werk sinds 2012, is bijzonder mooi. Niet dat er veel nieuws onder de zon is: het is qua stijl, compositie en melodielijnen allemaal 'vintage Van'. Er is een fraaie Bobby Bland-cover ("Share Your Love With Me", vooral bekend in de uitvoering van Aretha Franklin), "Going Down to Bangor" heeft een fijne, knerpende bluesgitaar. In nostalgische songs als "Memory Lane" en het titelstuk vertelt Morrison over zijn jeugd in Belfast, maar wat dit album tot Morrisons sfeerrijkste en meest gracieuze in tijden maakt, zijn vooral de prachtige strijkersarrangementen, geschreven door Fiachra Trench. Ondertussen blijft hij toegewijd werken aan zijn back catalogue: onlangs nog werden lastig verkrijgbare albums fraai opgepoetst heruitgegeven. Ga zo door Van! Op alle fronten." (Menno Pot, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"Van The Man lag jaren in de clinch met zijn oude platenmaatschappij en dat is de reden dat het merendeel van zijn werk lange tijd niet leverbaar was. Met deze dubbel-CD wordt dat voor een deel opgelost. De eerste schijf richt zich op de jaren met Them en zijn eerste soloplaten die nog wel verkrijgbaar zijn. De tweede schijf bevat dan alle classics uit de zeventiger en tachtiger jaren en vormen een mooi beeld hoe Morrison zich heeft ontwikkeld van 'angry young man' naar een van de beste songwriters uit zijn generatie. In de aankomende maanden zal Legacy het werk van Van Morrison lanceren met nieuwe compilaties en deluxe Legacy edities van klassieke Van Morrison-albums zoals bijvoorbeeld: "Saint Dominics Preview", "Its Too Late To Stop Now", "Hard Nose The Highway" en "Enlightment"." (Bert Dijkman, Platomania)
Van Morrison werkt op zijn nieuwe studioalbum samen met Hammond orgelspeler en trompettist Joey DeFrancesco. Het album bevat gloednieuwe interpretaties van blues/jazz standards zoals "Miss Otis Regrets," "The Things I Used to Do," "Every Day I Have the Blues") en nieuwe versies van nummers uit Vans catalogus ("Have I Told You Lately," "The Way Young Lovers Do," "Magic Time"). Van Morrison is sinds het prille begin van zijn carrière beïnvloed door Jazz. Op zijn geroemde meesterwerk uit 1968 Astral Weeks zijn jazz musici Connie Kay, Jay Berliner en Richard Davis te horen.
"Van Morrison grijpt hier terug op de muziek die hem in zijn jeugd inspireerde: de rhythm & blues van Sister Rosetta Tharpe, Mose Allison, Little Walter, Bo Diddley en T. Bone Walker. Ondersteund door een ijzersterke band vol oudgedienden en met gastvocalen van Chris Farlowe, Georgie Fame, Paul Jones en Jason Rebello kruipt hij in de verhalen van min of meer vergeten songs en vertelt ze opnieuw. Dat doet hij al decennialang op onnavolgbare wijze en hoewel hij de 70 al gepasseerd is, zit er nauwelijks sleet op zijn stem. Sam Cooke's "Bring It On Home To Me" deed hij ook al op zijn onvolprezen livealbum "It's Too Late To Stop Now", maar krijgt hier een mooie nieuwe interpretatie. Hetzelfde doet hij met zijn eigen songs "Fame" en "Ordinary People". In het aanstekelijke "Transformation" figureert Jeff Beck prominent op gitaar. Zoals meestal is de registratie min of meer live. Voor Morrisons doen is de productie tamelijk ongepolijst. Dat rauwe randje geeft zijn 37ste album net iets extra's." (Jan vd Plas, Oor)
Het album The Healing Game, oorspronkelijk verschenen in 1997, was voor Van Morrison het begin van een nieuwe fase in zijn carrière. Na een periode waarin hij vooral succes had met romantische ballades keerde hij terug naar de door jazz en blues geïnspireerde stijl die zijn vroegste werk kenmerkte. Van formeerde een nieuwe band met o.a. Pee Wee Ellis, de Britse jazz- en blueslegende Georgie Fame en bassist Alec Dankworth. De nieuwe Deluxe Edition bevat het originele album plus twee extra cd's met zeldzaam en niet eerder uitgebracht materiaal, duetten met John Lee Hooker, Carl Perkins en B.B. King en live-opnamen van een optreden op het Montreux Jazz Festival in de zomer van 1997.
"Bij alleen al het horen van de naam Van Morrison zijn de verwachtingen hoog. En met de aankondiging van een album vol opnieuw opgenomen oude nummers kon het natuurlijk alle kanten op met de Ierse zanger. Maar zoals de titel al verraadt, maakte hij "Duets" niet alleen. De lijst van samenwerkingen op het album is indrukwekkend: Mavis Staples, Mark Knopfler, Joss Stone - het is slechts een greep uit Morrisons selectie. De chemie in de duetten is duidelijk hoorbaar: men lijkt het beste uit elkaar te halen. De stem van Morrison herken je uit duizenden, maar je voelt dat hij zijn nummers eer heeft willen aandoen. Het siert hem ook dat hij niet alleen voor de geijkte hits is gegaan, maar een genuanceerde selectie heeft gemaakt. Samenwerkingen als die met Gregory Porter op het jazzy "Eternal Kansas City" zijn een schot in de roos, evenals "Born To Sing" met Chris Farlowe. Een leuke extra laag zit er in "What Ever Happened To PJ Proby", dat Van met de in de vergetelheid geraakte zanger zelf zingt. Het hoogtepunt is echter meteen de opening: samen met de in 2014 overleden Bobby Womack brengt hij een prachtige versie van "Some Peace Of Mind". Het 35ste studioalbum van Van The Man zit vol jazz-, soul- en popinvloeden en is voor een plaat met bestaand songmateriaal verrassend vernieuwend." (Claire Jas, Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
