Sinds haar debuut in 1995 is Sophie Zelmani gestaag doorgegaan met het uitbrengen van muziek. Everywhere (2014) is dan ook al haar tiende album, maar een grote schok zal dit gegeven niet teweeg brengen. Dat past ook helemaal niet bij Zelmani, want de Zweedse zangeres is niet iemand die heel graag de publiciteit zoekt. Haar verlegenheid schijnt de reden te zijn dat ze weinig optreedt (in ieder geval buiten Zweden), maar buitenlands succes streeft Zelmani ook niet na. Liever laat ze haar muziek voor zichzelf spreken, en dat lukt met Everywhere prima. Samen met haar vaste producer Lars Halapi (al sinds 1995 aanwezig) maakte ze een smaakvolle plaat met rustige liedjes die zich nog het best laten omschrijven als een kruising tussen americana en soft rock. Soms bijna fluisterend gezongen, altijd bescheiden en beheerst gespeeld, met af en toe accenten van een lapsteel, Hammond-orgel of strijkers (het mooie Do You Think It Could Wait?). Everywhere is goed voor een ontspannen luisterervaring. (Muziekweb)
Met zachte stem doet ze iets tussen zingen, mompelen en fluisteren in, als een vrouwlijke pendant van de zanger van Tindersticks. Ook de muziek, beinvloed door 70's-folk en 60's-chansons, is vergelijkbaar, zij het minder wollig gearrangeerd.
"Met mooi hees stemmetje zingt ze gevoelige songs. Hoewel qua melodieën zonder meer pakkend worden ze boven zichzelf uitgetild door de superbe arrangementen geïnspireerd door Joni Mitchell- en Van Morrison-LP's uit de vroege 70-ies." (GH, Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
