"Na tien jaar is het stevige rockende vrouwentrio Sleater-Kinney terug met een plaat die tot hun beste werk gerekend mag worden. Dat is best een verrassing. Opgekomen in de jaren negentig in de Riot Grrrl-beweging, met bands Bikini Kill en Babes in Toyland die hun mannelijke, Nirvana imiterende tegenhangers in zeggingskracht voorbij leken te streven, hield het trio uit Portland, Oregon het in 2005 voor gezien. Toen vorig jaar hun zeven albums opnieuw werden uitgebracht, drong zich al de gedachte op: eigenlijk is er best wel weer ruimte voor dit stevig, dynamisch rockende trio. "No Cities To Love" is een stuk beter dan bijvoorbeeld de wat log rockende zwanenzang "The Woods" (2005). De liedjes zijn even puntig als sterk, het gitaargeluid ijzig en toch warm, droog en meedogenloos. Alles klinkt even vitaal en opzwepend alsof het een debuut betreft." (Gijsbert Kamer, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
"The Center Wont Hold is de opvolger van het ruim vier jaar oude No Cities To Love, dat weer volgde op het uit 2005 stammende The Woods. De fans van Sleater-Kinney worden in kwantitatief opzicht misschien niet erg verwend, maar met de kwaliteit van de muziek van de band uit Portland, Oregon, is vooralsnog niets mis. Op No Cities To Love experimenteerde de band al met een veelkleuriger geluid en die lijn wordt doorgetrokken op het nieuwe album. The Center Wont Hold bevat flarden van het rauwe en stekelige rockgeluid van Sleater-Kinney, maar sleept er ook 1001 invloeden bij. De band flirt veelvuldig met pop en met elektronica, maar gelukkig kunnen de bezwerende klanken ook zomaar omslaan richting recht voor zijn raap rock." (Platomania)
"Damestrio met B-52's-achtige zang, Ramones-achtige gitaren en een Nirvana-achtige drumsound. Fris en energiek rammelende meidenpop, zoals die vandaag nog zelden gemaakt wordt." (TE, Oor)
Hun ooit rafelige indie is toegankelijker geworden, maar niet glad. De geëxalteerde zang klinkt als een vrouwelijke Johhny Lydon (PIL)/David Thomas (Pere Ubu) in hoekige, inventieve gitaarrock met subtiele electronische en akoestische details.
De raggende rammelige postpunk is volwassener geworden; intenser, bij wijle ingehoudener en instrumentaler. "Lekker nerveus zigzaggend, waarop de groep bewijst zowel krachtig energiek als intiem en subtiel uit de hoek kan komen." (EvdB, Oor)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
