"De kwalificatie 'toegankelijk' is op Grizzly Bear nooit van toepassing geweest. Ook de overstap naar het grote RCA heeft niet voor concessies gezorgd van het van oorsprong New Yorkse viertal. Ed Droste en zijn mannen bouwen ambachtelijke miniatuurtjes die in wisselende mate permeabel zijn. Jagende samenzang, soms betoverende folky maar ook psychedelische gitaarpartijen en een spel met tempowisselingen vormen de ruggengraat van hun gelaagde indierock. Voorganger "Shields (2012) was hun meest extraverte plaat. Deze opvolger, hun vijfde, is lastig te doorgronden en vergt wat luisterbeurten alvorens hij landt. De basiselementen zijn ruwweg hetzelfde, maar nieuwe accenten worden gelegd met synthesizers en stemmige blazers. "Mourning Sound" is zowaar popgeoriënteerd, met effectvolle gitaren en een new wave-synth. Lichtheid is er in "Cut-Out" en de harmonieuze samenzang à la Crosby, Stills & Nash in "Glass Hillside" is prachtig. Toch is vooral de tweede helft, vol intense liedjes, te hermetisch." (Mieke Atema, Oor)
"Raar hoe een plaat die leger is dan zn voorganger, toch veel voller klinkt. Voor "Shields" trok Grizzly Bear andermaal naar Cape Cod, waar de weemoed in dikke trossen aan de bomen hangt. Er weerklinken Neil Young-achtige gitaren in "Sleeping Ute" (Daniel Rossen op zang), "Speak In Rounds" (Ed Droste, hees en sexy) en "Yet Again". Samen vormen ze de prachtige openingstriptiek: Drie klasbakken, meeslepend én met de nodige verrassingen. Alsof Van Dyke Parks, de inspiratie voor de arrangementen op "Veckatimest", werd ingeruild voor Randy Newman, de 'all American' songsmid. In de tweede helft verliest de plaat even vaart door impressionistische stukken als "The Hunt" en "Whats Wrong", maar de heren sluiten af met het 7 minuten durende "Sun in Your Eyes": een symfonie, maar dan uit suburbia - dramatisch, maar met veel vaseline op de lens. Uiteindelijk blijkt het barokke van "Veckatimest" ingeruild voor emotie. Grizzly Bear is nu officieel een Grote Amerikaanse Groep." (KV, Humo; waardering: 3,5 uit 4 sterren)
"The tracklist suggests it's just a collection of odds and ends, but that's a trick: Actually a well-disguised 31-minute mini-LP of newly recorded (and largely newly written) material, Friend marks Grizzly Bear's greatest leap forward yet, transforming them from purveyors of delicate fairytale psych to steamrolling rock juggernauts." (www.pitchfork.com)
"Een sfeer van intieme huisvlijt hangt over dit tweede album, dat werd opgenomen in het (gele) huis van centrale man Edward Drostes moeder. Grizzly Bear is na het debuut uitgegroeid tot een kwartet en dat is te horen. De eerste associatie die deze speelse, avontuurlijke plaat oproept is met het machtige Animal Collective. De kenner weet dan genoeg: dit is muziek die je niet cadeau krijgt, hier moet je moeite voor doen. De beloning is des te zoeter. Ergens diep aan de basis van de impressionistische geluiden ligt de folkmuziek en het grote Amerikaanse songbook, maar daaroverheen weeft de grizzlybeer een uniek klanktapijt met elektronica, gelaagde akoestische gitaarpartijen, blaasinstrumenten en bij vlagen hemelse samenzang. Een mooi voorbeeld is de door en door moderne bewerking van "Marla", een in de jaren dertig door een oudtante van Droste geschreven wals. Het gloedvolle gitaargeluid van "Easier" en de bijna sacrale samenzang in "Colorado" horen eveneens tot de hoogtepunten." (Matthijs Linnemann, Oor)
"Grizzly Bear's debut offers up a lysergic brand of minimalist psychedelic folk perfect for those who find Elliott Smith's early work a bit too accessible and upbeat. Largely the home recording project of singer/songwriter Ed Droste, "Horn of Plenty" was eventually augmented by multi-instrumentalist Christopher Bear. To these ends, the album features a mostly melancholy mix of acoustic guitars, reeds, retro organs, and samples, all drenched in enough acid-washed effects to give Devendra Banhart flashbacks. Droste's weary, somnambulistic vocals work well with the slackadaisical melodies to create an unsettling atmospheric sound full of shimmering shadows. As a whole, the album produces a murky sound that unfolds like a narcotic dream you can't quite shake upon waking. This is the kind of album you'll want to listen to late at night, perhaps a few sheets to the wind, with the lights off and headphones on to allow these creepy, quiet little tunes to worm their way into your subconscious." (Bret Love, Allmusic)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
