Deerhoof is in 2016 de support act van Red Hot Chili Peppers, o.a. op 8 en 9 november in de Ziggodome. \n"Dit, als we goed geteld hebben, 16de Deerhoof-album is voor hun doen ongekend lekker. De band betrok een verlaten kantoorgebouw en begon gewoon te spelen in 7 dagen was het album klaar. Het zorgt voor een heerlijk losse vibe, met regelmatig classic rock-knipogen. De openingsriff van "Plastic Thrills" klinkt alsof Keith Richards even langskwam. Het door Ed Rodriguez gezongen "That Aint No Life For Me" ragt als een garagebandje dat oefent met de deur open. "Model Behaviour" en "Debut" knipogen dan weer naar funk. De spil, zangeres Satomi Matsuzaki en drummer Greg Saunier, waarborgt nog immer de anarchie in de band. Als Matsuzaki Japans brabbelt in "The Devil In His Anarchic Surrealist Retinue" of hippe koffievarianten bezingt in "Kafe Mania!" zijn we gelukkig. Wel moeten ze uitkijken dat ze met welluidende songs als "Criminals Of The Dream" of "Acceptance Speech" geen hit scoren." (Matthijs Linnemann, Oor)
"Met een tegendraadse geluid bezet Deerhoof een geheel eigen niche binnen de Amerikaanse indierock. Dat is zowel een kracht als een zwakte: Deerhoofs stijl is zo uniek dat de band ook weinig verandert. Maar Deerhoof is een band die we moeten koesteren. Satomi Matsuzaki zal nooit een Barbra Streisand worden en dat is maar goed ook: het kinderlijke stemgeluid van de Japanse is een onmisbaar bestanddeel van de Deerhoof-experience. En de band is in grote vorm. Aan levendigheid ontbreekt het nooit op hun platen, maar Greg Saunier c.s. lijken er hier nog een schepje bovenop te doen. In nummers als "The Merry Barracks", "Super Duper Rescue Heads!", "Secret Mobilization" en "I Did Crimes For You" hebben de jongens een zodanige groove te pakken dat de stap naar een groter publiek haalbaar lijkt. Ga je toch even van dromen: Deerhoof als stadionband? Stranger things have happened..." (Matthijs Linnemann, Oor, maart 2011) In 2016 is de groep in grote arena's te zien, als vast voorprogramma van Red Hot Chili Peppers.
"Hoewel zangeres Satomi Matsuzaki niet vanaf het prilste begin lid was van Deerhoof, zou de band zonder haar niet zijn wat hij nu is. Want de schots en scheve gitaren, alle kanten opstuiterende synthesizers, bizarre drums en ontregelende liedjes zijn weliswaar altijd bijzonder, maar zonder haar stemgeluid zouden we het niet over Deerhoof hebben. Hoe noem je het eigenlijk, de manier waarop zij zingt of de korte tekstregels als waren ze mantras herhaalt? De ene keer klinkt ze als een naïef meisje, de andere keer zingt ze vrolijk agressief (in Deerhoof-idioom zijn dat complementaire termen). Deze keer lijkt het alsof de band zich heeft laten inspireren door de no-wave van James White, aangevuld met jaren '90 tweepop ("Mothball The Fleet"). Prettige waanzin horen we in "To Fly Or Not To Fly", maar het hoogtepunt is het met kreetjes opgetuigde en door een meeslepende beat gedragen "We Do Parties". Het blijft een weerbarstige band, maar wel zo eentje die 'intrigerend' op de voorhoofden heeft staan." (Fileunder)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
