Deze remaster van Camels live-dubbelaar uit 1978 is in 2002 niet alleen prachtig geremasterd door de vaak bejubelde Mark Powell (ook de man achter de re-issue-labels Eclectic en Esoteric) - er zijn ook liefst 7 interessante tracks toegevoegd. CD2 is een registratie van wat wel een van de hoogtepunten uit de historie van de groep moet zijn: een optreden in de fameuze Londense Royal Albert Hall met het London Symphony Orchestra. De opname stamt al van 3 jaar voor deze release en bevat een integrale uitvoering van het album "The Snow Goose". Hier zijn daar als toegift opnamen van een jaar later uit de Hammersmith Odeon aan toegevoegd. Deze gehele CD is in de oorspronkelijke Camel-bezetting Latimer/Bardens/Ferguson/Ward. CD1 bevat grotendeels opnamen uit "The Rain Dances"-tournee, 1977. Ferguson was toen vervangen door Richard Sinclair (ex-Caravan) en saxofonist Mel Collins (ex-King Crimson) was toegevoegd. Mooi is dat we op deze heruitgave ook mogen genieten van o.a. "First Light" en "Metrognome".
2de Album van Britse symfonische rockgroep. Die met de bewerkte afbeelding van het gelijknamige sigarettenmerk op de voorkant. De groep is helemaal op stoom: luister maar naar de prachtige duels tussen Peter Bardens op orgel en minimoog enerzijds en Andy Latimers gloedvolle gitaarspel anderzijds. Vooral "Earthrise" en "Freefall" zitten er vol mee. Het Canterbury-prog-achtige "Supertwister" verwijst volgens sommigen naar 'onze' Supersister. Deze editie bevat meer dan een half uur fraaie bonus-live-opnamen.
De DVD werd opgenoomen tijdens het optreden in de Royal Albert Hall, Londen op 17 september 2018. "Voor de pauze werd het volledige Moonmadness album gespeeld, integraal in de juiste volgorde en op professionele en gedreven wijze. Latimer zag er goed uit, happy, soms zelfs emotioneel en volledig in zijn element. Het geluid is goed en de lichtshow is simpel maar effectief. Opvallend deze avond is het bluesy spel van oprichter/bandleader/componist Andrew Latimer. Meer dan ooit heeft zijn gevoelvolle en lyrische spel een melancholisch tintje. Een ander opmerkelijk aspect van het optreden is de soulvolle stem van multi-instrumentalist Pete Jones. Het optreden in Londen maakte wederom duidelijk hoe belangrijk zijn bijdrage aan het totaalgeluid van de band is, zowel als vocalist als instrumentalist. Als uitsmijter dient het obligate Lady Fantasy, het publiek gaat werkelijk uit zijn dak." (Progwereld)
Met "Nude" (1980) had Camel herontdekt dat het maken van conceptalbums de band goed afgaat en ook door het symfo-publiek zeer gewaardeerd werd. Na het wat mindere "The Single Factor" is de band weer in vorm met een album over een koppel dat gescheiden is door de Berlijnse Muur. Dit concept is gegoten in muziek waarin symfo-traditie creatief is vertaald naar jaren '80-mode. Men maakt gebruik van de nieuwste technieken, zoals Kate Bush' Fairlight (een vroege sample-synthesizer), maar maakt daar warme symfo mee. Toen hypermoderne synth- en sequencergeluiden sluiten goed aan op David Patons soms fraai fretloze baswerk. En dan zijn er natuurlijk de warme gitaarsoli van Andy Latimer, die in bijv. het titelnummer David Gilmour naar de kroon steekt. Nieuw bandlid is Ton Scherpenzeel (Kayak). Hij doet hier iets wat hij bij Kayak nauwelijks deed: een enerverende lange toetsensolo spelen (in "Cloak And Dagger Man"). Het zou, a.g.v. Latimers emigratie naar de VS, 8 jaar duren eer opvolger "Dust And Dreams" verscheen.
Een kleine 2½ jaar na "In From The Cold" alweer een live-DVD van de Britse symfonische rockgroep rond gitarist Andy Latimer. Teveel van het goede? Nee hoor! Laten we vooral iedere mogelijkheid om Camel live te zien koesteren, want misschien krijg je die kans nooit meer. Dat is waar ook de Japanse titel voor staat (de vertaling staat in het Engels op de hoes: 'Treasure every encounter, for it will never recur'). Ga maar na: Latimer (1949) is de pensioengerechtigde leeftijd al gepasseerd en overleefde een ernstige vorm van leukemie... Een jaar nadat de groep door Europa tourde met Kayak-toetsenist Ton Scherpenzeel als vervanger van wijlen Guy LeBlanc bezocht men dus Japan. Scherpenzeel vliegt niet, maar Latimer heeft altijd een goed oog gehad voor toetsentalenten. Zo spotte hij Peter Jones (1980), bekend als Tiger Moth Tales, ook spelend in Red Bazar. Hij heeft ook een prachtige, warme zangstem, die in de verte wel wat doet denken aan die van Richard Sinclair. Met verder de getrouwen Colin Bass (bas/zang) en Denis Clement (drums) hebben we zo een zeer sterke line-up die met erg veel sjeu een fraaie oeuvre-doorsnede speelt.\nNB: Deze Camel-bezetting is in juni 2018 zes(!) keer te zien in Nederland, waaronder op 7 juni in de Metropool in Hengelo (O).
Registratie van het openingsconcert van de eerste tournee van Camel in tien jaar tijd (in 2003 werd er immers een Farewell Tour ondernomen). In de tussentijd leed frontman Andy Latimer aan een aan leukemie verwante ziekte, waar hij na beenmergtransplantatie van genas. Deze tournee is opgedragen aan voormalig Camel-toetsenist Peter Bardens, die wél bezweek aan kanker. Als eerbetoon aan hem wordt het album "The Snow Goose" (oorspronkelijk uit 1975, maar in 2013 ook in heropname verschenen) in z'n geheel uitgevoerd. De tweede set bestaat uit louter oeuvre-hoogtepunten. Grote pre t.o.v. bijv. "The Opening Farewell" is, dat er nu meer én betere camera's gebruikt zijn voor de registratie. Zo zijn er fraaie close-ups van het spel van de muzikanten te zien. Met de niet te uitbundige, maar wel zeer effectieve lichtshow erbij zou dit wel eens dé ultieme Camel-liveregistratie kunnen zijn. Vooral ook omdat we ondanks het feit dat dit het openingsoptreden van de tournee was, een ingespeelde band aan het werk horen.
2009-remaster van tweede album, na "Rain Dances", in de bezetting met bassist/zanger Richard Sinclair (ex-Caravan, ex-Hatfield And The North) en saxofonist Mel Collins (ex-King Crimson, ex-Circus) naast de oer-Camel-leden Andy Latimer (gitaar/zang), Peter Bardens (toetsen) en Andy Ward (drums). Het is duidelijk dat vooral Sinclair nu meer in de melk te brokkelen had, wat het meest naar voren komt in zijn eigen "Down On The Farm": een zowel muzikaal als tekstueel grappig nummer met dezelfde typisch Engelse humor als in bijv. "Golf Girl" van Caravan. Echt volbloed Camel op z'n best horen we in de klassieker "Echoes" (met evenveel klasse als "Unevensong" van voorganger "Rain Dances") en "Sleeper" (dat enigszins in de lijn ligt van "Lunar Sea" van de voorganger"). Beiden bevatten enerverend gitaar- en toetsenspel. Ook nu ontbreken meer poppy nummers niet, zoals "You Make Me Smile". In de studio liepen de spanningen tussen Latimer en Bardens zó op, dat Bardens besloot op te stappen, meteen na de opnamesessies.
Derde album van de Britse symfonische rockgroep. Hoewel instrumentaal (op wat woordeloze vocalen na) is het een conceptalbum, gebaseerd op de novelle "The Snow Goose" van Paul Gallico. De muziek is rustiger dan de bij vlagen behoorlijk rockende eerste 2 albums. De stukken zijn compacter, sfeergerichter en bieden minder ruimte voor solo's. "Rhayader" is met z'n fluitthema folky, andere stukken hebben door de orkestarrangementen van David Bedford een klassiek karakter. Deze dubbel-CD-editie bevat naast twee single-edits vooral veel live-materiaal. Een bijna complete set voor BBC Radio One "In Concert" is te vinden op CD2. De lezer kent misschien de opname van "A Live Record", in The Royal Albert Hall met symfonie-orkest. Dat is deze dus nìet: hier hoor je alleen de band. Dus de orkestpartijen van het studio-album komen nu voor rekening van vooral Peter Bardens' toetsen. Een boeiende aanvulling dus op bestaande Camel-live-registraties. Daarnaast is er nog een sessie voor The Old Grey Whistle Test bijgevoegd.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
