"Wie had in 1993 gedacht dat dit magistrale treurwilgenorkest het zo lang zou volhouden? No Treasure But Hope is alweer het twaalfde album, de Claire Denis-soundtracks niet meegerekend. Plaatopener For The Beauty had met zn pakkende pianomotief ook zo in een film gekund, dat is een tweede natuur voor Tindersticks geworden. Niet een al te zware film overigens, want Stuart Staples lijkt goed in zijn vel te zitten. Veel songs houden het midden tussen zwierige kamerpop en wiebelige soul, en Staples zingt relatief veel in zijn hoge register. Zoals in The Amputees, dat hetzelfde thema heeft als Nick Caves recente Hollywood: iedereen mist wel iemand, niemand blijft gespaard. In 2019 wint Staples het begrijpelijk maar alsnog opmerkelijk op luchtigheid van Cave. Pinky In The Daylight is zelfs een onvervalste smartlap als ie in het Nederlands vertaald zou worden." (OOR)
Compilatie-album van de Britse band Tindersticks uit 2004, met een in beperkte editie verschenen bonus-cd met zeldzame tracks. Daaronder bevinden zich op in gelimiteerde vorm op single of EP uitgebrachte nummers, waartussen we covers van Otis Redding, Pavement en Townes Van Zandt aantreffen.
Met twee opvallende duetten: met wijlen Lhasa de Sela (al vijf jaar geleden opgenomen) en (voor Tindersticks-begrippen opvallend uitgelaten van karakter) met Savages-zangeres Jehnny Beth. "Tindersticks maakt geen gemakkelijke muziek. Deze Engelse formatie staat bekend om zijn filmische arthousemuziek en we vragen ons ook al jaren af of we dit nu waanzinnig goed vinden of te zwaar om te verteren. Toch weet deze eigenaardige groep altijd weer te fascineren met zijn donkere soundtracks. Bij de instrumentale albumopener "Follow Me" heb je het idee dat je iemand volgt door de straten van Parijs, "How He Entered" klinkt alsof je luistert naar een literaire verhalenverteller en "We Are Dreamers!" is bijna te ongemakkelijk en wringend om zonder diepe frons naar te luisteren. Stuart Staples heeft zo'n karakteristiek en dringend stemgeluid (het is wel duidelijk waar Editors-zanger Tom Smith en Taylor Kirk van Timber Timbre hun inspiratie vandaan hebben gehaald) dat je wel moet opletten. "The Waiting Room" is dan ook een echte luister-CD; veeleisend, maar toch echt al je aandacht waard." (Jolien Eijsink, Lust For Life; 4 uit 5 sterren)
"A thrilling, revelatory debut, a chamber pop masterpiece of romantic elegance and gutter debauchery. Within the framework of a remarkably consistent and mesmerizingly dank atmosphere, the group covers a stunning amount of ground: "Her" is a crashing flamenco number, "The Walt Blues" is a tipsy organ instrumental, and "Paco de Renaldo's Dream" is an impenetrable cinematic monologue punctuated by subdued guitars, pianos, and strings. Stuart Staples' bacchanalian songs are obsessed with fluids, both bodily ("Blood," "Jism") and otherwise ("Nectar," "Whiskey and Water," "Raindrops"). No topic is too personal or disturbing: "Piano Song" is frightening in its callousness, while "City Sickness" is an unflinching examination of emotional and physical desperation. Fascinatingly constructed ambitious, "Tindersticks" is insidiously labyrinthine: the music speaks softly but carries tremendous weight, and its hold grows more and more unbreakable with each listen." (Jason Ankony, Allmusic) De bonus-CD bevat demo-versies.
'Minute Bodies is een film van Tindersticks-frontman Stuart A. Staples himself. De film is een eerbetoon aan cinematograaf en wetenschapspionier F. Percy Smith. Frontman Staples, zelfverklaard fanaat van de minutieuze natuurbeelden van Smith, ontpopt zich hiermee als filmregisseur en componist tegelijk. In Minute Bodies gaat Staples aan de slag met Smiths beelden uit het begin van de vorige eeuw: planten en dieren die time-lapsegewijs of in extreme close-ups hun dagtaak vervullen. Fotosynthese aan het werk, maar ook bestuiving, groei en verval. Tindersticks-frontman en filmregisseur Stuart A. Staples: ik geef het werk van Smith de kans te ademen en te bestaan in het nu. Smith was een vooraanstaand, uniek figuur. Zijn werk overstijgt de limieten van zijn tijd. Vandaag trekken we er lessen uit over geduld, engagement, vindingrijkheid en vastberadenheid. (Motel Mozaïque) Op donderdag 6 april 2017 speelde Tindersticks deze muziek exclusief live bij de filmbeelden op Motel Mozaïque, Rotterdam.
Tindersticks werd gevraagd om voor het In The Fields Of Flanders museum in het Vlaamse Ieper muziek te creëren bij de daar gevestigde multimedia-tentoonstelling. Die voorstelling geeft inzicht in de Eerste Wereldoorlog zoals die zich afspeelde in de Vlaamse Westhoek, met Ieper als bloedig epicentrum. Tindersticks-voorman Stuart Staples verbleef een aantal dagen in Ieper en bezocht oorlogskerkhoven en het standbeeld van Kathe Kollwitz, 'De Rouwende Ouders' om de omgeving en de geschiedenis op zich in te laten werken. Samen met Dan McKinna schreef hij een aantal soundscapes, die met behulp van orkestleider Lucy Wilkins opgenomen werden in een kerk in Londen. Samen met de Engelse sound designers Sound Intermedia werd op zeer precieze wijze elke ruimte in het museum van een soundscape voorzien. Made from a series of interlocking orchestral loops, the music flows seamlessly. Without beginning, middle or end. The aim was for the soundtrack to become The sound of air within the museum. Stuart Staples. (bron: V2)
Was de afgelopen jaren gladder geworden, met hints naar zoete soul en oude crooners. Dit album sluit echter juist aan bij het sterke tweede album, maar is afwisselender. Zanger Stuart Staples bezweert weer meer, zeker als hij declameert.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.