"De even dromerige als donkere shoegazepop van Victoria Legrand en Alex Scally werd snel opgepikt door indieblogs, die "Beach House" (2006) en "Devotion" (2008) hoog in jaarlijstjes plaatsten. Het fraaie "Teen Dream" (2010) zorgde voor een bescheiden doorbraak, maar "Bloom" (2012) voor een grote: dat stond opeens in de Billboard top 10. Daar leek met enigszins bombastische popsongs bewust naartoe gewerkt. Op "Depression cherry" keert Beach House terug naar de losse structuren en minimalistische aanpak van vroeg werk. Maar ontoegankelijk is de plaat zeker niet. De bombast is verdwenen; alle geluiden komen weer uit het keyboard van Legrand - inclusief simpele drumbeats - en de gitaar van Scally. Het is superieur wegzweven op de repeterende melodieën van "Levitation", "Sparks" en "Days Of Candy", maar ook meer traditionele (slowcore-)songs als "Beyond Love" en "PPP" zijn dik in orde. "Bloom" bevatte enkele geweldige singles, "Depression City" is als album vermoedelijk veel langer houdbaar." (John Denekamp, Oor)
"Voorheen nam het duo dat samen Beach House vormt alleen muziek op die live ook zo uit te voeren was, maar op 7 doen de twee precies waar ze zelf zin in hadden of ze het op het podium zouden kunnen reproduceren of niet. Ook waren ze eerder min of meer gedwongen om een jaar te schrijven en de nummers daarna zo snel mogelijk op te nemen in een studio. Dat had als gevolg dat de liedjes al oud waren als ze net op cd verschenen en de band er inmiddels niet zo enthousiast meer over was. Voor 7 hebben Legrand en Scally thuis een studio gebouwd zodat ze er in alle rust konden werken. Verwacht nu niet meteen een totaal ander Beach House-geluid, want 7 heeft precies de dreampopsound waar de band zo geliefd door werd. Het album is echter wel bijzonder goed zelfs naar Beach House-maatstaven. Het is duidelijk dat Legrand en Scally hun volledige creativiteit op de cd hebben kunnen loslaten". (Lust for Life).
"Scally en Legrand gaan te werk met de ‘stille’ overtuigingskracht van The Carpenters en ze lenen af en toe psychedelische aspecten van Mercury Rev, alsmede popelementen van ABBA, om tot een afgewogen en veelzijdig shoegaze-geheel te komen waarop de bijvoeglijke naamwoorden delicaat, beeldend, geraffineerd, meeslepend, elegant en lieflijk van toepassing zijn. Synthesizers doen weer het meest van zich spreken, Scally kan nogal omfloerst zingen. En draagt zo bij aan een poëtische sfeer. Echte strijkers maken het plaatje af. In afsluiter Modern Love Stories komt Beach House over als een lichtgewicht-versie van My Bloody Valentine en is er zowaar een frappant plekje voor een akoestische gitaar. Het album begint met de titelsong. Dat is met zijn losse swing en Frans aandoende ambiance het aantrekkelijkste nummer van de plaat, maar daarna valt er nog veel te genieten. Het staat namelijk vol met melancholieke droompop die je wakker houdt en is een oogstrelende uitbouw van een al aantrekkelijk onderkomen." (Oor)|
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
