"Een stad aan de zuidwestelijke rand van de Sahara, speelbal van meerdere machten en duistere krachten. Een groep die de diepe wens uitdraagt daarvan verschoond te raken, eindelijk vrij en zichzelf te zijn. De stad leende zijn naam aan het nieuwe album van Tamikrest. Op de drie voorgaande studioplaten liet de groep zich steeds meer kennen als de vurigste rockers van alle Toearegbands die sinds een jaar of tien op het voorplan staan. Op nummer vier brandt het vuur nog steeds, maar lijkt er ook vaker een vlaag van weemoed overheen te waaien. Troefkaart is onverminderd het sterke gitaarspel van bandleider Ousmae Ag Mossa, speciaal in de uitwaaierende solo die het hart vormt van Ehad Wad Nedorhan. Spacey stuff. Maar de slepende slide-blues Atwitas laat niet minder indruk na. Het gejaagde War Toyed, met veel herhalende zang, is inmiddels als klassiek te betitelen Toearegrocker War Tila Eridaran zou een nummer van The Clash kunnen zijn. Met zo'n plaat als visitekaartje moet het voor Tamikrest toch niet moeilijk zijn om goed gevulde zalen aan te treffen." (Ben Ackermans, MixedWorldMusic)
"Een daverende verrassing, dit tweede album van Dirtmusic (Chris Eckman (Walkabouts), Chris Brokaw (Come, Codeine, Steve Wynn) en Hugo Race (Nick Cave)). In 2008 leerde Dirtmusic op een Malinees festival het Toeareg-gezelschap Tamikrest kennen. De bands begonnen samen te spelen en wisten van geen ophouden. Een jaar later werd samen dit "BKO" in Mali opgenomen. Om maar aan te geven dat de samenwerking geen eenrichtingsverkeer was opent de plaat meteen met een samengeschreven nummer. Vervormde gitaren van de mannen van Dirtmusic mengen met droge gitaarlijnen met af en toe fijne erupties van opspattend zand van Tamikrest. Daarbij zorgen de djembe, kalebas en de soms bijna als indianengehuil te omschrijven zang van de Toeareg voor veel meer dan alleen maar couleur locale." (John Gjaltema, Altcountry.nl, waardering; 4 uit 5 sterren)
Door Walkabouts-voorman Chris Eckman vastgelegd album van Malinese Toeareggroep, die net als Tinariwen een soort elektrische woestijnblues speelt. Eckman nam vervolgens met zijn band Dirtmusic "BKO" op in Mali, waarop Tamikrest meespeelt (zie de afdeling CD pop). Beide groepen touren in mei 2010 samen door Europa en doen op 16 mei het Deventerse Burgerweeshuis aan. \n"Liefhebbers van de sahararock van Tinariwen opgelet, hun spirituele neefjes hebben een plaat gemaakt die het grote voorbeeld naar de kroon steekt. De Toearegs van Tamikrest worden werkelijk beschouwd als de spirituele zonen van één van de grootsten ter aarde in het genre, de legendarisch poëtische gitaristen en soulrebellen van Tinariwen. Deze zevenkoppige groep komt ook uit Mali, en speelt dezelfde zeer relaxte en toch dwingende muziek, langzaam meanderende muzikale weefsels waar zelfs een scheurgitaar zijn natuurlijke plek vindt. Toearegs met een kalasjnikov in de ene hand en een Fender Stratocaster in de andere." (Rootstime.be)
"Tamotaït betekent hoop in het Tamasheq, de taal die wordt gesproken door de Touareg of Kel Tamasheq, zoals ze zich liever zelf noemen. Het is ook de naam van het nieuwe album van Tamikrest. Hoe klinkt die hoop na al die jaren, op alweer het vijfde studioalbum van Tamikrest? We kennen Tamikrest van de rauwe, repetitieve gitaarriffs, vraag en antwoord tussen zang en gitaar en hypnotiserende ritmes. Dat horen we ook op het nieuwe album, al is deze sound dit keer veel dikker aangekleed. Het openingsnummer Awnafin is daar meteen een goed voorbeeld van. De band lijkt hun rauwe sound nog een extra zetje te willen geven met en ronkende bas, gierende gitaarrifs en vet aangezette drums. Het nummer ademt daardoor duidelijk de sfeer van een protest. Net als op hun voorgaande albums van Tamikrest heeft de muziek op Tamotaït een politieke lading. De felheid van protest en de hoop op een betere politieke situatie gaan daarom vaak gepaard met de melancholie van de heimwee." (Written In Music)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
