"Nauwelijks anderhalf jaar na het uitstekende "White Album" komt Weezer alweer met een nieuw album. Nummer elf inmiddels. Aanvankelijk was de band van plan een donker album op te nemen, een "Black Album", maar het bleek al snel dat de nieuwe liedjes daarvoor te zonnig klonken. De band begon opnieuw en vond inspiratie in een paar beroemde regels van de Chinese dichter Zhuang Zi, die droomde dat hij een vlinder was, tevreden met zichzelf, en zich bij het wakker worden afvroeg of 'ik Zhuang Zi ben die droomde dat hij een vlinder was ofwel een vlinder die droomde dat hij mij was'. Het citaat past daadwerkelijk goed bij de sfeer die deze dromerige plaat uitstraalt. Weezer past op "Pacific Daydream" moeiteloos ritmes uit hiphop, pop en dance in en klinkt daarbij meer bedachtzaam dan voorheen. Nog steeds catchy en onmiskenbaar Weezer, maar wel op een andere manier. Even wennen misschien, maar al na een paar draaibeurten krijg je de ijzersterke liedjes niet meer uit je hoofd." (Marco van Ravenhorst, Platomania)
"Het is alweer meer dan twintig jaar geleden dat Weezer debuteerde met een titelloze plaat die uiterst invloedrijk zou blijken. Toen de band na het al even belangrijke "Pinkerton" van de radar was verdwenen, luidde een nieuw titelloos album in 2001 een overrompelende comeback in. Die plaat stond direct bekend als "Green Album", wat als gevolg had dat het debuut vanwege de blauwe hoes nu "Blue Album" wordt genoemd. Een paar platen later vond Weezer zichzelf opnieuw uit op "Red Album", en dus is het wel toepasselijk dat deze tiende de titel "White Album" heeft meegekregen. Overigens noemt frontman Rivers Cuomo het zelf een strandplaat en daar zit wel wat in, want tien nummers lang knalt de zomer uit de speakers. Weinig experimenten deze keer, maar een uiterst geïnspireerd klinkende band die behoorlijk succesvol teruggrijpt op de ingrediënten die de eerste vier platen zo onweerstaanbaar maakten. Een plaat om erg vrolijk van te worden." (Marco van Ravenhorst, Platomania)
"In 1994 debuteerde Weezer met de ultieme collegerockplaat, het blauwe album. Het gigantische succes beviel de labiele voorman Rivers Cuomo allerminst en 2 jaar later pleegde hij op schitterende wijze commerciële zelfmoord met het rauwe "Pinkerton". En toen was het 5 jaar stil. Sinds 2001 is Weezer erg productief, maar de kwaliteit wisselde en Cuomo leek altijd een haat-liefde-relatie te hebben met het klassieke Weezer-geluid van 1994. Maar op dit 9de album doet Weezer weer waar het goed in is en voor de zekerheid is ook Ric Ocasek weer voor de productie gevraagd. Het maakt dit de minst verrassende maar meest bevredigende Weezer-plaat in 10 jaar. Puntige, ongecompliceerde en catchy gitaarliedjes maakte Cuomo natuurlijk al veel vaker, maar ze klonken in jaren niet zo fris en daadkrachtig. Tekstueel heeft hij de rol van gefrustreerde tiener eindelijk laten varen. "The Futurescope Trilogy" doet moeilijkdoenerig aan, verder is dit een ouderwets aanstekelijke Weezer-plaat. De cirkel is rond." (John Denekamp, Oor)
"Like any other band of the first half of the '90s, Weezer had to produce material to fill out single B-sides. This means that the band had a mess of stray tracks that never have appeared on one of its albums, which made Weezer an excellent choice for Universal's excellent deluxe edition series. This edition has a lengthy second disc, dubbed "Dusty Gems and Raw Nuggets," that gathers all of the B-sides from the debut, along with the band's contribution to the DGC Rarities disc, five previously unreleased tracks, and the original album mix of "Say It Ain't So" (which was replaced by the single mix on the album in subsequent pressings). This isn't just of interest to the diehards, since the quality of the material is very high. Thanks to the prolific songwriter Rivers Cuomo, Weezer was one of the handful of '90s alt-rock bands that produced consistently engaging non-LP material. That, along with the fine liner notes, makes this an excellent, even necessary deluxe edition." (Stephen Thomas Erlewine, Allmusic)
"De Californische groep begon in 1994 met "The Blue Album". Tussendoor volgde een "Green Album" en nu is er "The Red Album", al heten ze alledrie officieel "Weezer". De band draait om het songschrijftalent van zanger/gitarist Rivers Cuomo. Dit 6de album staat opnieuw bol van scherpe songs met humor. "Pork And Beans" laat Weezers gepatenteerde combinatie van een lekkere meezinger met harde gitaarmuziek horen. "Everybody Get Dangerous" is een update van het akkoordenschema van Nirvanas "Smells Like Teen Spirit", zoals meer van Weezers vondsten handige variaties zijn op gouden momenten uit de pophistorie. Tussen Cuomos strakke songs en 2 minder geslaagde pogingen van gitarist Brian Bell en bassist Scott Shriner, valt 't bijna 6 min. lange "The Greatest Man That Ever Lived" op door de "Bohemian Rhapsody"-achtige epische kwaliteiten, stilistisch wisselend van rap tot hardrock. Weezer ontstijgt met hulp van producers Rick Rubin en Jacknife Lee aan alle invloeden op een ijzersterk album." (Jan Vollaard, NRC-Next)
""Hurley" named after Jorge Garcias beloved Lost character for no particular reason, but anybody with three eponymous albums in an eight-LP career doesnt care much for titles in the first place is marginally louder and rougher than the clean sheen of "Raditude", but not enough to fool anybody into thinking this is a punk rebirth. Again, Cuomo doesnt suppress his emotion; he just prefers sentiment (albeit delivered somewhat ironically as on lead single Memories), but what he loves most of all is a pure pop song and Hurley offers up its fair share. (The album runs four longer on a Deluxe Edition that includes a strong cover of Coldplays Viva la Vida.)" (Stephen Thomas Erlewine, Allmusic)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
