"Veel muziekliefhebbers horen graag de verschillen tussen de mono- en stereoversies. Net als een aantal jaren geleden bij The Beatles is er nu daarom ook een Stones-mono-box. Verdeeld over 15 CDs wordt de carrière belicht tot en met "Let It Bleed". Aan beide kanten van de grote plas verschilden de releases en het uitgiftebeleid nogal en daarom vinden we "Out Of Our Heads" en "Aftermath" terug in zowel de Engelse als de Amerikaanse configuratie, wat overigens wel voor doublures zorgt. De laatste CD heeft de titel "Stray Cats" meegekregen en bevat single A- en B-kanten en EP-tracks die niet op de andere platen te vinden zijn. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor de singleversies van "We Love You" en "You Cant Always Get What You Want". Muzikaal valt er veel te genieten, waarbij vooral het vroege werk in mono-vorm aan kracht wint. Tevens krijgen we zo een mooi overzicht van de vroege carrière van deze grootheden -en van de tegenwoordig vaak vergeten Brian Jones in het bijzonder." (Hermen Dijkstra, Platomania)
"Sinds het overlijden van Brian Jones in 1969 was er veel veranderd bij de Stones. Diens plek was overgenomen door de 20-jarige 'wonder boy' Mick Taylor. Zijn soepele gitaarsoli bleken het perfecte tegenspel voor Richards' hoekige riffs. Een belangrijke verandering was ook dat Mick Jagger zelf gitaar had leren spelen: vanaf dan componeert hij ook gitaarnummers. Aan goede songs geen gebrek. Op een van de opnamedagen kwamen pianist Al Kooper en gitarist Eric Clapton langs. Zij speelde mee op een versie van "Brown Sugar", die volgens Richards beter was dan de hitversie. Dat kun je nu zelf beoordelen, want die uitvoering staat op de extra CD met outtakes. Heel opzienbarend zijn die niet. De arrangementen waren al uitgekristalliseerd voordat op de opnameknop werd gedrukt. De gemoedstoestand van de Stones laat zich gemakkelijk raden: de songs gaan allemaal over seks, drugs en rock & roll. De Stones maakten meerdere sterke platen, maar "Sticky Fingers" vat hun gedachtegoed wel heel compact samen." (Jan vd Plas, Oor)
Als kroon op de remaster- en rereleasecampagne van The Rolling Stones is dit dan eindelijk de opgepoetste versie van een van de meest legendarische Stones-albums, die vooral ook door critici hooggewaardeerd werd. Hij gaat vergezeld van een extra disc met nooit eerder uitgebrachte outtakes, waaronder "Plundering My Soul". Dit nummer werd tijdens de "Exile..."-sessies opgenomen maar was totaal vergeten, totdat het weer opdook bij het voorbereiden van deze editie. Tijdens Record Store Day, 18 april 2010, was er al even een speciale vinyl-single verkrijgbaar met alleen dit nummer. Overigens waren veel van deze outtakes zo incompleet dat ze anno 2010 zijn herbewerkt. Dat maakt die outtakes relatief gepolijst ten opzichte van het album zelf: een relatief rauw en rafelig album in de Stones-discografie, waarop de heren ruim baan geven aan hun creativiteit, zonder na te denken over hitsingles. In 1972 vonden velen het album daarom eerst maar ondoorgrondelijk. Pas later kreeg het zijn huidige legendarische status.
"Dit is de leukste en ook beste Stones-plaat in 35 jaar. Mick Jagger zingt eindelijk weer alsof er iets op het spel staat en speelt echt fabelachtig mondharmonica. Meteen al in het eerste nummer, Buddy Johnsons "I'm Just Your Fool", krijg je het gevoel alsof er een lekker stel jonge honden de blues opnieuw aan het uitvinden is. Alles klopt. De gortdroge klappen waarmee drummer Charlie Watts een shuffle-ritme aangeeft, het rauwe vervlochten gitaarspel van Keith Richards en Ron Wood, en Jagger die zingt met een mengeling van verbetenheid en plezier in zijn stem. Een stem die door producer Don Was het hele album net iets overstuurd is opgenomen, wat Jaggers zang voor het eerst sinds pakweg "Start Me Up" (1981) weer iets vervaarlijks geeft. Het maken van een coverplaat was nooit de opzet maar je vraagt je af waarom ze niet eerder zo nadrukkelijk teruggrepen naar het repertoire van Willie Dixon, Muddy Waters en Howlin' Wolf waarmee ze bijna 55 jaar geleden begonnen." (Gijsbert Kamer, Volkskrant; 4 uit 5 sterren)
2002-Remaster van het eerste Stones-album, uit 1964, dat in Europa gewoon "The Rolling Stones" heette. Maar toen het later met licht gewijzigde tracklisting in de VS werd uitgebracht werd het dus "England's Newest Hitmakers". Verschil is dat de Amerikaanse versie begint met de hit "Not Fade Away". Het album bevat een ruwe, energieke, doch simpele benadering van de rock 'n' roll en rhythm & blues. Met o.a. de eerste Jagger/Richards-compositie "Tell Me" en verder covers van o.a. Chuck Berry, Willie Dixon en Phil Spector, die zélf marracas speelt op zijn "Little By Little" (waar Gene Pitney piano op speelt).
Rerelease uit 2002 van album uit 1969. Eerste album met gitarist Mick Taylor als vervanger van Brian Jones, die vlak na z'n vertrek uit de band kwam te overlijden. Het album werd gezien als ultieme barbaarsheid: tovenarij, moordzucht en vernietiging werden relaxed bevonden en de duivel tot rockster gekroond. Met "Country Honk" (een 'unplugged-variant' op de hit "Honky Tonk Women"), "Gimmie Shelter" en "You Can't Always Get What You Want".
Heruitgave uit 2002 van album uit 1965, met maar liefst 7 eigen nummers, voor die begintijd van de Britse groep behoorlijke veel. Overigens bevatte de Amerikaanse versie van dit album een behoorlijk afwijkende songselectie dan de Engelse. Een duidelijke soul-voorkeur is hoorbaar (luister bijv. naar "Good Times"). Het album werd onder grote tijdsdruk gemaakt.
3CD-Box met 58 nummers uit de London/Decca-periode (vanaf 1963) tot en met Sticky fingers (1971). Zeer mooi geheel met enkele songs die nooit eerder op album verschenen. Voor de fans een zeer waardevolle collectie songs.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
