"Allerminst gelikt, maar o zo noodzakelijk klinkt Loney, Dear uit Stockholm. Loney, Dear is vooral Nils-Emil Svanängen, die met diverse instrumentalisten dit album in eigen beheer als CD-R verspreidde voordat de buitenwereld zijn talent ontdekte. Aanvankelijk denk je een zoveelste discipel van Will Oldham te horen maar Loney, Dear heeft meer noten op de zang. De arrangementen worden gaandeweg breder, en Svanängen krijgt in veel liedjes iets bijna maniakaals over zich. Alsof Arcade Fire liedjes van Sufjan Stevens speelt, zo bijzonder is Sologne." (Gijsbert Kamer, Volkskrant) "Svanängen is een groot talent, een beetje in de lijn van Sufjan Stevens. Zijn liedjes zitten knap in elkaar en zijn vaak melancholisch, maar ook heel fantasierijk, tekstueel en muzikaal. Loney, Dear past mooi in het rijtje Grandaddy, Death Cab For Cutie en Electric President. Kleine sensatie, deze man uit Stockholm." (John Denekamp, Oor)
"Synthesizer en laptop zijn op dit vijfde album van de Zweedse songschrijver Emil Svanänger prominent aanwezig. Op de voorgaande vier Loney, Dear-albums (de eerste twee verschenen in eigen beheer en zijn alleen bij optredens te koop) ontwikkelde Svanängen zich van een singer/songwriter met akoestische gitaar tot een multi-instrumentalist die de aandacht verdient van iedereen die houdt van de folktronica van Four Tet, de lieflijke composities van Sufjan Stevens, maar ook Andrew Bird, Death Cab For Cutie en wat langer geleden Grandaddy. De liedjes zijn melancholieker dan voorheen, soms zelfs bijzonder droevig. Niet langer adolescent; wellicht voor het eerst volwassen. Het zijn geen liedjes die je meeneuriet of op commando kunt nazingen, maar ze houden je wel in hun greep en komen, prachtige gearrangeerd beter tot hun recht dan ooit." (Menno Pot, Volkskrant; waardering: 4 uit 5 sterren)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
