"De invloed van het jangly gitaarpopvijftal uit New Jersey reikt van REM tot Real Estate en is al ruim drie decennia merkbaar in indiepopland. Aan echte "Crazy Rhythms" doen The Feelies niet meer; recent werk ligt in het verlengde van het folky "The Good Earth" uit 1986. Zo ook dit zesde album, de meest 'laid back' plaat uit het oeuvre. Antizanger Glenn Mercer fluistert soms bijna en muzikaal is het geheel klein gehouden. De plaat klinkt als een semi-akoestische sessie, en die ongedwongen sfeer werkt. De repetitieve melodieën en psychedelische gitaarlijntjes, de shakertjes van percussionist Dave Weckerman... subtieler en verfijnder klonken The Feelies zelden. In alle bescheidenheid is het een prachtplaat, waarop oerinvloed The Velvet Underground meer dan ooit doorklinkt. Zowel in de folky titelsong als in de 9 minuten lange elektrische reprise ervan. Lou Reed noemde The Feelies ooit de enige band die weet hoe je met gitaren moet omgaan. Zijn nalatenschap is nog steeds in goede handen." (John Denekamp, Oor)
"Zes jaar na meesterwerk "Crazy Rhythms" verschenen en bijna net zo mooi." (Gijsbert Kamer, Volkskrant)
"Meesterwerk van New Yorkse gitaarband uit 1980. Altijd zeer invloedrijk gebleven. Herlijk dreinende gitaren, hoekige drums en bezwerende zang vormden indertijd de ontbrekende schakel tussen de Velvet Underground en Talking Heads. Heeft anno 2009 nog niets aan glans en actualiteit ingeboet en had ook nu nog gemaakt kunnen worden." (Gijsbert Kamer, in 2009 in de Volkskrant)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
