Derde bezetting van de groep rond de drummer met de explosieve stijl. Hij had tenorsaxofonist Benny Golson ingelijfd, die al snel de regie overnam en Lee Morgan (t), Bobby Timmons (p) en Jymie Merritt (b) recruteerde. Nu kwamen ook de hits: Golsons 'Blues March' en vooral Timmons' 'Moanin': één van de grootste jazzhits aller tijden. Het album geldt als sleutelwerk in de ontwikkeling van hardbop.
"Het is 21 december 1958. Kom binnen in de Parijse Club Saint-Germain, geniet van de nieuwste Amerikaanse hardbop. Kopenhagen had zijn Jazzhus Montmartre, voor Parijzenaars was Club Saint-Germain le temple du jazz. De erediensten in de tempel werden bezocht door gretige, jazzhongerige gelovigen. Hoogtepunten waren evenals elders in Europa concerten van Amerikanen. En de Amerikanen kwamen wat graag naar Europa! En wat zullen de Parijzenaars genoten hebben van Blakeys Jazz Messengers in de fameuze bezetting met Lee Morgan (trompet), Benny Golson (tenor), Bobby Timmons (piano) en Jymie Merritt (bas). Daar klonken ze dan: de Blues March, Moanin. Wat indruk maakte op de fijnproevers was het unisono samenspel van tenor en trompet in de themas perfect qua dynamiek en articulatie. Alsof één muzikant aan het woord is, in plaats van twee. De geluiden die opstijgen uit het clubpubliek let op het moment, vlak na de inzet van Moanin verhogen de sfeer, en laten ons delen in het enthousiasme." (Concertzender)
Misschien wel de bekendste en meest geliefde plaat van de superdrummer en z'n groep, uit 1960. Tenorsaxofonist Wayne Shorter maakte toen deel uit van the Jazz Messengers (Shorter speelde bij Blakey van 1959 tot 1963, toen hij toetrad tot Miles Davis nieuwe Quintet). Evenals bij Davis later is Shorter ook hier de belangrijkste leverancier van composities, die stuk voor stuk fris zijn. Mooi spel en spannende soli van Shorter, Lee Morgan (trompet) en Bobby Timmons (piano).
"Art Blakey was niet alleen een van de grootste Amerikaanse jazzdrummers en mede-uitvinder van de BeBop-drumstijl, ook stond hij te boek als een groots en invloedrijk bandleider. Zijn band, The Jazz Messengers, die meer dan 30 jaar bestond, gaf jong talent een podium en heeft veel bekende Jazz muzikanten voort gebracht (o.a. Freddie Hubbard, Wayne Shorter, Donald Byrd, Lee Morgan, Keith Jarrett en Branford Marsalis). Het album Drum Suite, opgenomen in 1956, wordt algemeen gezien als de voorloper van het latere, door Fela Kuti en consorten geperfectioneerde, Afro-beat genre. Wat de plaat verder bijzonder maakt is het feit dat kant 1 (Blakey's "The Sacrifice," Ray Bryant's "Cubano Chant," en Oscar Pettiford's "Oscalypso") in één take live is opgenomen. Ruim een halve eeuw na dato klinkt "Drum Suite" net zo krachtig als tevoren. We beschouwen het album als een verloren gegaan meesterwerk, dat een nieuw publiek verdient. Waarvan akte!" (MOV / Bertus)
Toen jazzdrummer Art Blakey en zijn Jazz Messengers aan het einde van hun eerste Japanse tournee op het vliegtuig naar huis stapten, stonden de tranen in hun ogen. Nog nooit waren zij zo warm en respectvol ontvangen als tijdens deze reis in 1961. In Amerika speelden zij nog in rumoerige jazzclubs, maar in Japan was het gezelschap met bloemen ontvangen en speelden zij in de concertzalen voor dankbaar publiek dat hun platen van buiten kende. De verloren gewaande opnames van een van de laatste concerten van deze tournee werden in 2017 teruggevonden. De samenstellers van deze dubbelcd kozen ervoor om geen incomplete nummers te selecteren maar het live-album samen te stellen uit het beste materiaal. De overrompelende Blakey en zijn band van jonge musici, die allen zelf zouden uitgroeien tot jazzgrootheden, spelen op hun best in uitgesponnen en krachtige versies van bopklassiekers als Moanin en Night In Tunisia. Een fraaie aanvulling op hun beste werk. (MR - Muziekweb)
"A true classic, this CD found pianist Horace Silver and drummer Art Blakey co-leading the Jazz Messengers; Silver would leave a year later to form his own group. Also featuring trumpeter Kenny Dorham, Hank Mobley on tenor, and bassist Doug Watkins, this set is most notable for the original versions of Silver's "The Preacher" and "Doodlin'," funky standards that helped launch hard bop and both the Jazz Messengers and Silver's quintet. Essential music." (allmusic)
Twee grootheden uit de lange geschiedenis van de Amerikaanse jazz, Wynton Marsalis op trompet en Art Blakey op drums met zijn band de Jazz Messengers, geven hun uitvoering aan een aantal standards en eigen composities. Altijd intrigrerend om de uitvoering in het moment van een dergelijke combinatie terug te horen. Dat geldt ook voor deze opname. (GR Muziekbank)
Prachtige beelden van een concert op straat in Umbria, Italië, 1976. Het camerawerk is dusdanig dat je je temidden van de musici waant en je kunt dus erg goed zien hoe de band speelt. De Messengers bestonden toen uit David Schmitter (ts), Bill Hardman (t), Mickey Tucker (p) en Cameron Brown (b). Het is vooral een genot de haast vergeten Hardman (1933-1990) te horen en zien spelen; een veteraan die al in de fifties bij Blakey speelde en later tot tweemaal toe terugkwam op het oude nest.
Opnamen van een concert in Kopenhagen van dit hardbop quintet (met o.a. Lee Morgan en Walter Bishop) onder leiding van de explosieve drummer Blakey. Bevat twee nummers die later nog zelden zijn opgenomen, 'the midget' en 'Nellie Blye'.
Altsaxofonist Benjamin Herman zette in De Volskrant (30 januari 2014) "Jazz Messengers - At The Cafe Bohemia (1 & 2)" (1955) op nummer twee in z'n persoonlijke favorietenlijstje, met alleen Charlie Parker boven zich: 'Was ooit een tip van Rein de Graaff. Hij zei erbij: 'Als je deze bestudeert, kun je jazz spelen.' Het zit vol met idioom en dingen van Parker die verder zijn uitgewerkt. Je hoort hoe Hank Mobley en Kenny Dorham muzikaal langs de rand van de afgrond scheren en toch elke keer weer een homerun scoren. Ondanks het feit dat het toch een behoorlijk broeierig gezelschap was dat niet al te clean leefde. Die haast lichamelijke spanning van live spelen is voelbaar. In de studio kun je nog aan alle kanten ingrijpen, maar live is het erop of eronder en dat is ook de uitdaging. Veel meer rock 'n' roll dan rock 'n' roll zelf is dit vuige jazz, ver verwijderd van wat sommigen met VVD-partijcongressen of mannen met strooien hoedjes associëren.'
Fraaie live-opnamen uit 1960, met sterke line-up: naast monsterdrummer Blakey een sterk solerende piepjonge Wayne Shorter (ts), Bobby Timmons (p), Jyrnie Merritt (b) en Lee Morgan (t).
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
