De albumtitel verwijst naar het feit dat het liefst 15 jaar stil is geweest rond deze symfonische rockband uit Baltimore, Maryland. Toch klinkt het album meteen vertrouwd, als een vorm van thuiskomen. Die warme, pure symfonische rocksound weerklinkt opnieuw een album lang, met volle keyboardtapijten en fijn gitaarwerk. Bovenal is daar de emotioneel bewogen zangstem van Glenn McLaughlin, die je altijd weer de oren doet spitsen. Het is dan ook erg jammer dat hij na de opnamen van dit album om persoonlijke redenen afscheid heeft moeten nemen van de band. Het album biedt een afwisseling tussen frisse compacte songs en gelukkig ook weer enkele van die langere, tegen de tien minuten durende stukken waar de band altijd al zo in excelleerde. Composities als "Between" leiden ons langs een veelheid aan muzikale sfeerbeelden. Dat genoemde nummer kent naast afwisselend keyboardspel ook de fijnste gitaarsolo van de plaat. Opmerkelijk on-Iluvatariaans klinkt overigens de Crimsonesque instrumental "Le Ungairé Moo-Moo".
Debuut uit 1993 van deze Amerikaanse band. Met het beste van Marillion, Genesis en IQ vergelijkbare sterk uitgewerkte symfonische rock-composities. Lyrisch en vol van sfeer.
Amerikaanse, pure symfoband met een statige, vrij Engelse sound. Binnen de 'scene' wordt de band gekoesterd als een onontdekt briljantje. Vooral majestueuze nummers als 'Late of Conscience' en 'The Final Stroke' zijn erg geslaagd.
Pure symfonische rock; lyrisch, sfeervol en afwisselend. Deze Amerikaanse band klinkt eigenlijk meer Europees, a la jaren negentig-IQ.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
