"In 2003 herrees de legendarische protopunkband rond Iggy Pop om, tot de plotselinge dood van gitarist Ron Asheton in 2009, in zijn oerbezetting de wereld rond te razen. Daarna verruilde James Williamson, leadgitarist op het derde album "Raw Power", zijn succesvolle IT-carrière voor een tweede jeugd bij The Stooges 2.0, totdat in 2014 ook drummer Scott Rock Action Asheton overleed. Deze documentaire van fanboy Jim Jarmusch (o.a. Down By Law, Paterson) houdt de mythe levend. Voor de echte fans bevat "Gimme Danger" weinig nieuws, om niet te zeggen dat de meer deprimerende kanten, zoals het overmatige drugsgebruik en de psychische problemen van Iggy, nogal onderbelicht blijven. Maar het is heerlijk en soms ook ontroerend om de oude rockers met overduidelijk plezier herinneringen te zien ophalen aan een periode die met het verstrijken der jaren alleen maar memorabeler wordt. Dat Iggy voornamelijk geïnterviewd wordt in zijn washok, verhoogd de sympathie voor hem nog eens." (Jan Doense, Platomania)
"De eerste langspeeluiting van Iggy Pop, keurig geremasterd én met royaal gevulde bonus-CD! The Stooges verdienen dit, al was het maar om 't onwaarschijnlijke verhaal te vertellen hoe dit spraakmakende en uiterst invloedrijke rock & roll-statement geboren werd. James "Iggy" Osterberg combineerde een voorliefde voor avant-garde-componisten met die voor R&B-artiesten als Screamin Jay Hawkins én voor wereldmuziek. De keuze van John Cale (van Velvet Underground maar ook druk met minimal music) als producer lag voor de hand. Hij liet zijn altviool angstwekkend dronen in "We Will Fall", een hypnotiserende chant met geïmproviseerde vrijevormteksten van Iggy in 10 intense, meeslepende minuten. Cale slaagde er maar deels in om de rauwe energie van de spraakmakende livesets vast te leggen. Uit zijn nogal afstandelijke mixen op de bonusdisc valt te begrijpen waarom ze werden afgekeurd. Maar nummers als "1969", "I Wanna Be Your Dog" en "No Fun" zijn natuurlijk klassiekers, dankzij óf ondanks Cale." (Jacob Haagsma, Oor)
"Dat werd tijd! De eerste twee langspeeluitingen van Iggy Pop zijn in geremasterde vorm en met royaal gevulde bonus-CD heruitgebracht. The Stooges verdienen natuurlijk zon Deluxe-behandeling. Don Gallucci is de producer van dit tweede album; ooit was hij toetsenist in The Kingsmen, van "Louie Louie"-faam. Hij liet de band een stuk voller klinken dan John Cale deed op het debuut, zodat Iggys oerschreeuw en de van wah-wah en vervorming druipende gitaarpartijen op deze remaster nog feller de speakers uit spatten. Nieuwe recruut Steven Mackay (tenorsax) liet de boel soms vervaarlijk naar John Coltraneske free jazz overhellen, maar in de handen van een visionair als Pop is dat geen vloeken in de kerk. Zowel het debuut als "Fun House" verkochten destijds natuurlijk voor geen meter, maar kijk eens wat voor invloed deze opwindende botsingen van uitgebeende rock en avantgardistisch expressionisme gehad hebben! Daarop werpen de alternatieve versies op de bonus-CD af en toe verhelderend licht." (Jacob Haagsma, Oor)
DVD-set met twee verschillende eindregies van het concert, en verder interviews met de leden, een uur lange documentaire over Iggy Pop en een DVD-ROM-sectie met wetenswaardigheden. De CD bevat de complete live-set. The Stooges in de 21ste eeuw bestaan nog steeds uit Pop en de gebroeders Asheton, aangevuld met Minutemen/fIREHOSE-bassist Mike Watt in de plek van de in 1975 overleden Dave Alexander. "Een opeenvolging hoogtepunten, die als een machinegeweer op de toeschouwer worden afgevuurd. Tegen het einde zorgen twee songs van het nieuwe "The Weirdness" even voor een verrassing. De Stooges-songs hebben niets aan kracht ingeboet. Instant klassiekers die de eenvoud zelve lijken, maar dankzij Iggy Pop rocken als jewelste. Waar The Stooges hun strakke rockmolen heerlijk laten ronddraaien, surft de frontman als een losgeslagen beest in het rond. Verder verdient Ron Asheton meer dan lof met zijn ruwe gitaarrifs, uitglijders en losbandige solo's, die de rock'n'rollfactor helemaal ten top drijven." (Kwadratuur.be)
Beroemde bootleg van hun laatste concert (met uitgenodigde Hells Angels), nu officieel op CD met opnamen van een eerder concert van deze nog immer invloedrijke punkband avant la lettre. Iggy gaat knock-out, hij roept, schreeuwt en hijgt.
"Enerverende rockshow. Pop als vanouds met ontblote bast met de broers Asheton: Ron op helse gitaar en Scott als vleesgeworden oerbeat. Mike Watt (Minitemen, fIREHOSE) i.p.v wijlen Dave Alexander. De 'NYC instore' gig is magisch!" (HB,Oor)
Obscure liveopnamen en studio-outtakes. Verwacht geen hifi-kwaliteit.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
