"In 2014 zette de Britse band Glass Animals zich op de kaart met debuut "Zaba", met een mix aan stijlen. Deze opvolger is extraverter en wederom stilistisch divers. Hiphop en R&B in "Season 2 Episode 3" en het Justin Timberlake-achtige "Cane Shuga". "Poplar Street", met een gitaarriff die zo uit de (vroege) koker van John Frusciante had kunnen komen, is een onderkoeld funky popliedje. De natuurgeluiden zijn verdwenen, maar zanger/producer Dave Bayley en consorten weten nu op een andere manier spanning en sfeer te creëren. Er zit meer energie in het album, ook door de ontlading die veel liedjes hebben. Mooiste voorbeeld is de feestelijk klinkende opener "Life Itself", over een jongen die de hoge verwachtingen niet kan waarmaken en afglijdt, met aanstekelijke percussie en opzwepend refrein. In meer liedjes is er oog voor de randen van de maatschappij, zoals in "Mama's Gun", met bedrieglijk lieflijke fluit. Toch is Glass Animals toegankelijker geworden zonder de herkenbaarheid te verliezen." (Mieke Atema, Oor)
"Laat zich het best omschrijven als een fraaie herinterpretatie of opwaardering van de triphop van de jaren 90, van bands als Portishead en Massive Attack. Mooie, eigentijdse beats, zware baspartijen, inventieve samples en de prettige stem van muzikaal brein Dave Bayley maken dit een bezwerende muzikale reis die nergens een kopie is, volkomen in het nu geworteld is. Het gevaar van het genre is dat het nogal eens allemaal in hetzelfde lage en midtempo wil blijven hangen wordt telkens ontweken, door ruim op tijd een tandje bij te zetten. Zo is "Pools" zowat een dance-track te noemen, zijn er de oosterse ritmes van "Walla Walla" en is er de snoeiharde beat van "Wyrd". Dit debuutalbum werd mede-geproduceerd door Paul Epworth (Bloc Party, Coldplay, Adele en Primal Scream), en dat helpt. Maar het is vooral het technisch vernuft en de ongekende muzikaliteit van Glass Animals dat "Zaba" maakt tot een heel bijzonder album dat schreeuwt om de repeat button. Triphop 2.0." (Ronald Renirie, Muzine.nl; 9 uit 10 sterren)
"De Engelse psychedelische popband Glass Animals komt na vier jaar eindelijk met een nieuw, volledig studio-album. De heren weten met Dreamland een deprimerend en tegelijk opbeurend verhaal te vertellen gewikkeld in hun eigen unieke jasje. Fans van Glass Animals hebben smachtend zitten wachten op een nieuwe plaat. De grootste vraag: hebben ze hun sound verder kunnen ontwikkelen? Het verschil tussen de eerste twee albums ZABA en How to Be a Human Being liet het talent van deze band schitteren, zeker in het maken van een alternatief popgeluid. Dreamland doet zeker niet onder voor die verwachtingen. (...) Al met al wekt dit album als geheel erg goed. De meeste nummers hebben een vrolijk geluid terwijl het toch over verschrikkelijke dingen gaat van een break-up tot huiselijk geweld. Dit album heeft een stuk meer invloeden vanuit de hiphop dan de albums zijn voorgangers, maar het blijft te herkennen. Smachtende fans hoeven zich geen zorgen te maken, dit album is een echte Glass Animals banger. (NieuwePlaat)
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
