Status Quo is de volgende band die wordt opgenomen in de zeer succesvolle Collected serie. Dankzij medewerking van band zelf en van de diverse labels waar de band hun albums heeft uitgebracht is Status Quo Collected een overzicht geworden dat put uit het gehele oeuvre van de band. Van de psychedelische beginjaren via de grote hits uit de 70s en 80s tot en met de reunie van de Frantic Four en het Aquostic album van vorig jaar. Daarnaast zijn er op de derde disc, zoals gebruikelijk bij een Collected, weer de nodige curiosa te vinden. Een aantal tracks uit de nog vroegere jaren 60, voordat de band de naam Status Quo aannam, een aantal samenwerkingen, medleys, en voor het eerst ook solo werk van de diverse bandleden. Een aantal van deze tracks verschijnt voor het eerst op CD. Dit maakt ook van deze Collected weer een album voor zowel degenen die alle hits van de band graag bij elkaar willen hebben, als ook voor de Quo verzamelaar die nog op zoek was naar de curiosa tracks. (bron: Universal)
Slaat hun psychedelische begindagen over en begint in 1972 meteen bij de effectieve 12-bar-boogie-hardrock die de band groot maakte. De laatste 2 CD's bevatten helaas ook veel slapper poppy werk van na 1985. Met diverse unieke tracks.
De sticker op de voorzijde spreekt boekdelen omtrent wat deze 3CD-set behelst: "The best of the last 20 years. New recordings, rarities, new mixes. Incl. bonus live-CD". In de 21ste eeuw bracht 'the Quo' maar liefst 8 studio-albums uit, met materiaal dat overwegend een stuk softer was dan de boogie-hardrock die 'the frantic four'-bezetting in de jaren zeventig beroemd maakte. Ook verschenen er twee akoestische albums met o.a. nieuwe bewerkingen van grote hits en hier en daar een single met een heropgenomen grote hit. De eerste twee CD's van deze set bieden daar de hoogtepunten van. De derde CD bevat een niet eerder uitgebrachte live-registratie van een concert uit 2008, tijdens de tournee voor het album dat met de nodige zelfspot de titel "In Search Of The Fourth Chord" draagt.|
"Francis Rossi houdt zijn rug recht en vertelde in 2016 al dat hij een solo album zou brengen en Quo als akoestische act door zou gaan. Dit wellicht met de gedachte van Parfitt en zijn energiemeting van toen. Nu pakt het zo uit dat er Quo weer volledig elektrisch te keer gaat. De Ierse Richie Malone is de nieuwe gitarist en de deinende rocksound gaat weer door met I Wanna Run Away With You, I See Youre In Some Trouble en Backbone. Alsof er in de muziek niets veranderd is, de riffjes zijn herkenbaar. Voorheen zei ieder dat Quo altijd hetzelfde speelt, maar daar zijn we inmiddels wel vanaf. Het Fender geluid is herkenbaar, maar er zit nogal wat verschil in de songs en composities. Dan zijn Better Take Care en Running Out of Time heerlijke songs. Het is zeker niet een van de minste Quo albums." (mpodia.nl)
Status Quo! Ook wel bekend als The Quo of gewoon Quo, is een Engelse rock band die bekend is geworden met zogeheten 'heavy boogie rock' een stijl die bestaat uit nummers met weinig akkoorden, simpele teksten en een stevig ritme. Status Quo zal in 2010 nog het terrein van Bospop (11 juli) en de Heineken Music Hall (19 oktober) op hun grondvesten doen schudden. Status Quo kende grote successen en werd in de jaren '70 en '80 een van de meest populaire rockbands ter wereld werd met vele trouwe fans. Singles als "Down Down", "Roll Over Lay Down", het door John Fogerty geschreven "Rockin' All Over The World", "Whatever You Want" en het van Dion geleende "The Wanderer" werden grote hits.
"Status Quo kondigde al meerdere keren hun afscheid aan, maar het podium riep telkens weer. Niet zo raar, want vooral in Groot-Brittannië weet The Quo nog altijd de grootste zalen uit te verkopen. Voor deze tournee speelde Status Quo in de bezetting die volgens vele fans de beste is en daarom liefkozend The Frantic Four wordt genoemd. Het kwartet met Francis Rossi, Rick Parfitt, Alan Lancaster en John Coghlan, actief van 1967 tot 1982, schreef klassiekers als Caroline, Rain en Down Down. Die nummers worden vanzelfsprekend gespeeld op deze dvd, opgenomen in Dublin op de laatste dag van de Frantic Fours Final Fling Tour." (Muziekweb)
"Met het succes van de eerste plaat in de zak en de gezondheidsperikelen van Rick Parfitt lijkt het tijd om wat rustiger aan te doen. Net als op de eerste akoestische plaat blijkt dat de nummers van Status Quo zich uitstekend lenen om opnieuw bewerkt te worden. Ditmaal vinden we klassiekers als "Roll Over Lay Down", "Hold You Back" en "Backwater" terug. Mooi uitgevoerd en met een fraaie instrumentkeuze is het toch opnieuw verrassend dat de liedjes heerlijk wegluisteren zonder direct heimwee te hebben naar de zwaardere broertjes. Met deze uitgebreide versie met een bonusschijf is er voor de liefhebbers genoeg te genieten. Doordat nu ook "In The Army Now", een favoriet van Rossi, terug te vinden is, zou je kunnen stellen dat hiermee deze gevoelige kant van de band wel klaar is en zou de akoestische deur nu wel dicht mogen. Je kan dan ook stellen: Beter twee prima uitgaves in de speler dan tien uitgaves van een inzakkende kwaliteit in de kast. Thats A Fact!" (Hermen Dijkstra, Platomania)
"Rockers willen nog wel eens laatdunkend doen over Status Quo. Maar op wat voor soort rockfestival het ook is, zodra Status Quo begint staat het hele veld mee te springen. Dus stond Status Quo op Wacken 2017 tussen Amon Amarth, Megadeth en Napalm Death. a, Rick Parfitt ontbreekt en in de zang is dat niet altijd goed op te vangen. Maar toch is dit een écht Status Quo-livealbum. Francis Rossi zei al eerder weer nieuwe energie gekregen te hebben van de jonkies Leon Cave en Richie Malone en inderdaad, dat hoor en zie je. Waar lange tijd optredens vooral bij Rossi wel eens op de automatische piloot gingen, wordt er nu zelfs aan de uitvoeringen geknutseld, zoals bij het intro van Down Down en in Bye Bye Johnny. Het songmateriaal is overbekend. Alleen Beginning Of The End komt van een van de tien(!) laatste studioalbums met nieuw materiaal. Is dat erg? Welnee. Wanneer je vijftig jaar meedraait is het logisch dat er een hoop publieksfavorieten zijn". (Rockportaal.nl)
Het album waarop de boogie-hardrockstijl die we nu zo goed van de band kennen vervolmaakt werd. Na de grote hit "Caroline" van dit album werd dit recept dan ook tijdenlang niet veranderd.
Je hoort Status Quo hier zoals je ze nog nooit hebt gehoord. Het album is geïnspireerd door de ongelofelijke avonturen die de band beleefde tijdens de opnamen van de actiefilm Bula Quo! waarin Status Quo zichzelf speelt en hoofdrollen zijn weggelegd voor Craig Fairbrass, Laura Aikman en Jon Lovitz. De eerste disc bevat negen gloednieuwe tracks die geschreven zijn als de soundtrack bij de film. De tweede disc bevat herbewerkte studioversies en live-uitvoeringen van tien klassieke Status Quo hits die in film te horen zijn, waaronder een opmerkelijke Fijistijl uitvoering van Living On An Island. Op beide albums horen we de Quo op z'n allerbest en wordt maar weer eens duidelijk dat Status Quo in goede vorm verkeerd na de waardering die de groep ten deel viel na de release van het vorige studioalbum "Quid Pro Quo" en de bijbehorende tournee. Het nieuwe materiaal klinkt geïnspireerd en fris en dat maakt van Bula Quo! een ijzersterke toevoeging aan het rijke oeuvre van Status Quo. (bron: V2)
Een DVD met 3 secties. Allereerst een concert uit 1982, opgenomen. Het werd toen uitgezonden op TV en de BBC had het merkwaardige idee opgevat een commentator mee te sturen, die tussen de nummers door verslag doet als betrof het een sportwedstrijd. Ach, het is weer 's wat anders en de man houdt tijdens de nummers gelukkig z'n mond. Op de setlist van 11 nummers staan DE Quo-klassiekers ("Whatever You Want", "Down Down", "Hold Your Back", etc), die met verve worden vertolkt door een band die toen nog in z'n beste bezetting was (bijv. nog met Alan Lancaster naast Francis Rossi en Rick Parfitt). Dan volgt een blok van 17 Top Of The Pops-optredens, uit de periode 1968-2005. Vaak playback, maar wel vermakelijk. Vooral de metamorfose van het psychedelische pophitje "Pictures Of Matchstick Men" (1968) naar "Caroline" (1973) is zowel visueel als muzikaal bepaald opmerkelijk te noemen. Dan volgt nog een blokje optredens in andere programma's, waaronder ook een interview met Bob Harris in Old Grey Whistle Test (1984).
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
