"De titel is een verwijzing naar het 40-jarige jubileum van Blondie, in 1974 opgericht door Debbie Harry en gitarist Chris Stein. CD1 heet "Redux: Greatest Hits" en bevat nieuw opgenomen versies van de grootste hits. Het blijkt dat de jaren zijn gaan tellen voor de intussen 68-jarige zangeres. Niet dat het onplezierig is om naar te luisteren, integendeel. Haar stem is een stuk lager geworden, desalniettemin klinkt het nog acceptabel. Eens te meer een bewijs dat leeftijd niet veel hoeft te zeggen. CD2 is het gloednieuwe album "Ghosts Of Download", met 13 tracks waarvan er één niet nieuw is. De energie is bij beluisteren goed voelbaar in de aanstekelijke songs. De grappige uitvoering van Frankie Goes To Hollywoods hit "Relax", de lekkere gitaarrifs op "Rave", het reggae-achtige "Backroom", stuk voor stuk tracks die zeer de moeite waard zijn." (Wil Wander, Mazazine; cijfer: 80/100) Op de bonus-DVD bevat amateuropnamen van een concert in thuisbasis CBGB's in 1977. Lo-fi dus, maar daardoor extra 'punk'.
"Menig Blondie-fan die platen als "Plastic Letters" en "Parallel Lines" koestert zal een gat in de lucht springen bij het horen van "Pollinator". Want Blondie keert hier helemaal terug naar het oude geluid en de heerlijke pakkende songs die deze platen tot klassiekers maakten. In tegenstelling tot de twee directe, erg elektronische voorgangers is "Pollinator" meer old school en dat past de band als gegoten. Met als gasten o.a. Johnny Marr (schreef en speelt gitaar op "My Monster"), Joan Jett, Laurie Anderson, Sia en Charli XCX is het geluid gevarieerd. Verantwoordelijk voor deze stap is producer - en fan van het oude Blondie - John Congleton. Het album werd met hem opgenomen in The Magic Shop in New York vlak voordat deze ging sluiten. De eerste single "Fun", dat de band samen met TV On The Radios Dave Sitek schreef, had ook in 1978 uitgebracht kunnen zijn en dat mag je zien als een compliment. Blondie is tijdloos, want een goed liedje is van alle tijden." (Bert Dijkman, Platomania)
"De vroege jaren zeventig worden gedomineerd door symfonische rockgroepen, namaakcowboys en eindeloos over zichzelf zingende singer-songwriters. Jonge tieners luisteren naar disco en glitterrock, maar in de oren van de serieuze muziekliefhebber is dat een gruwel. In New York ontstaat echter rond de club CBGB’s een scene van bands die zich laten inspireren door die nieuwe tienermuziek. Ze herkennen zich ook in de romantische pop uit de vroege jaren zestig, met name die van de meidengroepen. The Modern Lovers, Television, Ramones, Talking Heads en Blondie schrijven korte, puntige liedjes en in 1977 breken ze onder de noemers punk en new wave allemaal door. Zo ver is het in 1974 nog lang niet als de lokale muziekjournalist en manager Alan Betrock de groep rond zangeres Debbie Harry twee demo’s laat opnemen. Op boxset Against The Odds horen we hoe het bandgeluid en het imago vorm krijgen. (OOR)|
Met de hits uit de EERSTE bestaansperiode van deze band (tweede helft jaren zeventig, begin jaren tachtig) met Debby Harry, van 'Denise' tot 'Rapture'. Dus geen 'Maria'.
"If new wave was about reconfiguring and recontextualizing simple pop/rock forms of the '50s and '60s in new, ironic, and aggressive ways, then Blondie, which took the girl group style of the early and mid-'60s and added a '70s archness, fit right in. True punksters may have deplored the group early on (they never had the hip cachet of Talking Heads or even the Ramones), but Blondie's secret weapon, which was deployed increasingly over their career, was a canny pop straddle -- they sent the music up and celebrated it at the same time. So, for instance, songs like "X Offender" (their first single) and "In the Flesh" (their first hit, in Australia) had the tough-girl-with-a-tender-heart tone of the Shangri-Las. The whole point was that you could take Blondie either way, and lead singer Deborah Harry's vocals, which combined rock fervor with a kiss-off quality, reinforced that, as did the band's energetic, trashy sound." (William Ruhlman, Allmusic) Het album is aangevuld met single-edits en demo's.
Reunie-album, helaas niet zo sterk als 't oude materiaal. "Van 't uur nieuwe muziek is 40 minuten wel aardig. De opener, met lekker skaritme, is heel aanstekeljk en ook 't aan wijlen Jeffrey Lee Pierce opgedragen nummer is sympathiek." (VK)
In 1982 stopte Blondie er plots mee. Belangrijke reden daarvoor was het feit dat Chris Stein steeds zieker werd. Een kleine 20 jaar later zou de groep de draad, met een genezen Stein, weer oppakken. Op dit concert uit de afscheidstournee van 1982 krijgt Stein gitaristische ondersteuning van Eddie Martinez. Met een batterij blazers erbij klinkt men bij vlagen, bijv. in de new wave-funk van 'Rapture', als stadsgenoten Talking Heads in die tijd.
Klik hier om cookies te accepteren zodat de vertaalmodule kan worden geladen. Het kan zijn dat je de pagina moet herladen.
